Een brug is niet om er vanaf te springen

Zo een twintigtal jaren terug was het een heel warme zomer, de mensen zochten alles op waar water was, daar de zwembaden over bevolkt waren. Samen gingen we naar de vaart waar we in de verte al massa,s mensen zagen zwemmen. Toen we er al een tijdje waren zagen we veel kinderen van een brug springen die 20 meter links van ons lag, wat verder rechts van ons lag ook een brug waar we het zelfde zagen, kinderen die maar bleven springen. De tijd liep verder, opeens stond ik recht en liep aan een stuk naar boven dan naar de brug en ik liep die betonen boog die boven de brug was op tot ik heel bovenaan kwam. In de loop der jaren had ik veel klaplongen gehad door aan diepzeeduiken te doen. Mijn adem was maar 40 procent meer. Eens ik boven kwam was mijn adem op zijn allerminst. Plots kwam ik zo dronken daarboven dat ik maar een kans over had, mij laten vallen in dat zo lage water ik schat alles samen 35 meter. Eens ik sprong daalde ik stilaan naar de bodem die ook nog eens 7 & 8 meter diep was.

Daar lag ik dan totaal uitgeput op de bodem

Terwijl ik daar lag had ik nog juist tijd om te denken aan mijn kinderen en een korte levens overloop schoot als een raket door me geen. Ik dacht dit was het dan. Maar niets was minder waar, ik hoorde opeens tierend stemmen en duizenden licht flitsen rolden zich razend snel rond me geen, het was of ik in het midden van een bliksem vast zat. Dat gekrijs van die stemmen namen maar toe, er kwamen er meer en meer bij, het was of al die stemmen in paniek waren, waren het geesten? ik weet het niet. Opeens werd het heel stil, en ik werd door die flitsen stilaan omhoog gebracht, toen ik met mijn hoofd boven water kwam had ik juist de kracht om help te roepen, en meteen waren er 2 grote kerels bij mij met elk een hond, ze brachten mij aan boord bij mijn gezin, en was hemels gelukkig.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.