bir darbeyle yere seriliyorsun. düştüğün zeminin sertliğine bağlı olarak ağzını burnunu vuruyorsun. dirseklerin çiziliyor, ellerine bir şeyler batıyor.

sonra o zeminin tadı ağzına gelmeye başlıyor. düştüğün duruma, nerelerden nerelere geldiğine, hatta bir ağzının olduğuna dahi lanet…

Benden çok gizli bir sürpriz gibi saklanarak hazırlanan fakat benim neredeyse her detayından haberdar olduğum bir geceydi. Otuzaltıncı yaş günümü…

Elindeki bozuk parayı çevirip duruyordu. Yazı gelirse önündeki ortaya karışık haplardan içecek, tura gelirse çene altına dayadığı silahın tetiğini çekecek, dik gelirse durumun olasılıksızlığına yakışır biçimde en meşakkatli ve görkemli seçenek olarak Kadıköy-Kartal metrosunun önüne atlayacaktı.

Uyandığımda saat öğlen ikiyi geçiyordu. Gün içerisinde böyle geç uyanmanın verdiği mahmurluktan ötürü göz kapaklarımı açmakta zorlanıyordum. Gerçi pek de uyanasım yoktu. Belki üç dört saat daha uyuyabilirdim. Bunun için sadece popomu diğer tarafa dönmem yeterliydi.

Doktor bir daha sol kolunu kullanamayacağını söylemişti, sebebi ise bilinmiyordu. Doktorun böyle söylemesinin sebebi gayet açıktı. Çünkü sol kolu işlevini kaybetmişti. Ama sol kolunun neden artık sağ kolu gibi adam akıllı çalışmadığı hala bir muammaydı.