Gökten Yüz
Nov 1 · 1 min read

Dudak kenarındaki gün ışığını gözümün ucuyla öpüyorum nicedir,
silme kalsın.
Aklımın odalarında,
yalan yanlış çalıyorum “sen” ıslığını.
İzinsiz üstelik!
Yetmiyor:
Sevse, diyorum.
Kıskanılacak kadar değil de;
susturacak kadar, içimin sokaklarını.
Dokunmadan sevse hem,
el yarası çünkü yalnızlığım.
Çok mu oluyorum?
Güldürme şimdi şiirin orta yerinde insanı.
Dalgayı kumda tutamazsın.
Hele ki;
bir şişe gökyüzü içmişse,
asla durduramazsın!
Ezgi’2016
