Ένα νέο σύμφωνο συμβίωσης…

This story refers to the cohabitation agreement of homosexual partners and especially to Sakis, a 28 -year-old young, homosexual man. I asked Sakis to recount his life journey, starting from his early years till now that he has registered for a cohabitation agreement with his partner Yannis. Sakis referred to the malicious behaviors he had to face, as well as to the reactions of his immediate social surroundings when they found out about his sexual orientation. A sensitive matter that is to be questioned as a result of the cohabitation agreement among homosexuals is the possibility of adoption, by homosexual partners.

Μέχρι πρότινως η συμβίωση είθισται να νομιμοποιείται μεταξύ μόνο ετερόφυλων ζευγαριών. Προσφάτως, με τη σεξουαλική και κοινωνική εξέλιξη, η νομοθετική εξουσία έδωσε τη συγκατάθεσή της ώστε τα ομόφυλα ζευγάρια να δικαιούνται να επισφραγίσουν την αγάπη τους με τα δεσμά του νέου σύμφωνου συμβίωσης.Αυτό το νέο σύμφωνο είναι και το πλέον φλέγον θέμα της απικαιρότητας αφού απασχολεί μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων.Το επίμαχο αυτό ζήτημα έχει προξενήσει διχογνωμία στην κοινή γνώμη.

Πριν το σύμφωνο.

Σάκης, 28.

«Με το Γιάννη γνωρίστηκα στα 22 μου χρόνια.Ήξερα ότι ήταν ομοφυλόφιλος και τον προσέγγισα.Τον περνάω πέντε χρόνια.Έτσι έχω πάρει και το ρόλο του μέντορα-προστάτη.Πάντα ήθελα και οικογένεια και παιδιά και μια φυσιολογική ζωή.Το θέμα ήταν το πώς.Στνην Ελλάδα οι gay είναι στο περιθώριο και δεν έχουν κανένα δικαίωμα. Αποτελούσαν μέχρι πρότινως τα αιώνια παράνομα ζευγάρια .Τα αγαπημένα θέματα των Ελλήνων τόσο για τα σπίτια όσο και για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι για το bylling ,τους gay,τα ξώγαμα, τα ανύπαντρα ζευγάρια,και ό,τι άλλο τούς φαντάζει ως σκάνδαλο.Μέχρι εκεί φτάνει η κουλτούρα της κοινωνίας μας.Ποτέ δεν ντράπηκα και πάντα το έλεγα με θάρρος και υπερασπιζώμενος μέχρι τέλους την αντισυμβατική για την κοινωνία επιλογή μου..Δεν φοβόμουν ποτέ τα συναισθήματα που βγάινουν από την ψυχή και που φυσικά δεν βλάπτουν κανέναν.Δεν χρειαζόταν ποτέ στους ίδους με εμένα να το ανακοινώσω ,γιατί φαινόταν.Αυτή η ιστορία έχει αρχη μέση και τέλος.Δεν φοβόμουν και δεν ντρεπόμουν ποτέ για τον εαυτό μου.Φοβόμουν μόνο τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις των άλλων και ταυτόχρονα ντρεπόμουν για λογαριαμσό τους που δεν ήκεραν να αποδέχονται.Εγώ ήμουν ευτυχισμένος που αναγνώρισα εγγέρως ότι μου αρέσουν οι άντρες και δεν πειραματίστηκα ούτε αναλώθηκα με κάτι άλλο για να συμβιβαστώ και να προσαρμοστώ στα «πρέπει» της κοινωνίας. Πέρασα από διάφορα στάδια.Αρχικά στο σχολείο υπέστην εκφοβισμό,αυτό που τώρα όλοι λένε Bylling,για τη σεξουαλική μου ταυτότητα.Παράξενα βλέμματα,ψίθυροι και κακεντρεχή σχόλια με περιτριγύριζαν στο κοινωνικό περιβάλλον και όχι μόνο.Ναι ήξεραν από το δημοτικό ότι μου αρέσουν τα αγοράκια.Το έδειχνα.Εξάλλου δεν αμφιταλαντεύτηκα ποτέ για το τι θέλω.Στο να βρω σύντροφο και παρέες από το δικό μου συνάφι δεν είχα ποτέ πρόβλημα.Με τους όμοιούς μου τα πήγαινα πολύ καλά.Το θέμα ήταν με το διαφορετικό.Βέβαια εμείς οι «Gay» δεν βλέπουμε με κακία τους «straight».Ίσως επειδή αυτοί είναι οι φυσιολογικοί ενώ εμείς οι αφύσικοι. Έτσι τα έχει δομίσει η κοινωνία. Όμως ακόμη και ετυμολογικά αν αναλύσουμε τη λέξη, «φυσιολογικός» είναι αυτός που ακολουθεί αυτό που συμβαίνει στη φύση. Από τη στιγμή λοιπόν, που ομοφυλοφιλικές τάσεις υπάρχουν και στη φύση, ναι, η ομοφυλοφιλία είναι φυσιολογική.Εγώ για το σώμα μου δεν θεωρώ αφύσικο το ότι αγαπάω το Γιάννη, αλλά το να αγαπούσα μια Μαρία.

Η οικογένεια

«Λοιπόν η οικογένεια μου…ποικίλες αντιδράσεις.Κάθε στάδιο όπως έιπα πρίν,και άλλη αντίδραση. Αυτό που με ενδιέφερε ιδιαίτερα εμένα προτίστως ήταν αυτοί.Οι γονείς μου και τα αδέλφια μου. Έβλεπα ότι το είχαν καταλάβει αλλά δεν ήθελαν να το εξωτερικεύσουν ή και να το παραδεχτούν.Στρουνθοκαμήλιζαν. Κανείς δεν μου το έλεγε άμεσα. Πιστέυω το γνώριζαν,το αντιλαμβάνονταν και η αλήθεια είναι πως το ότι οι γονείς διαβάζουν τα συναισθήματά σου είναι κάτι λυτρωτικό από δύσκολες καταστάσεις όπως αυτή που είσαι στην αμήχανη θέση να ανακοινώσεις κάτι βαρύγδουπο και «αφύσικο».Κακά τα ψέμματα, ξέρεις το χαρακτήρα του παιδιού σου.Ίσως δεν ήθελαν να το πιστέψουν ή δεν ήθελαν να το ακούσουν.Έκαναν δυο χρόνια να το συνηθίσουν από όταν εγώ ο ίδιος μια μέρα τους το ανακοίνωσα, ξέροντας βέβαια ότι το έχουν καταλάβει.Δεν το δέχτηκαν . Απλά το συνήθισαν. Είναι δυο διαφορετικά συναισθήματα.Ασπούμε τον πόνο τον συνηθίζεις, δεν τον δέχεσαι.Θέλω να πιστεύω ότι με το πέρας του χρόνου θα το δεχτούν ολοκληρωτικά. .Να μην το μάθει ο παππούς, η γιαγιά, η γειτονιά.Αυτά σκέφτονταν.Επίσης κάτι που με πικραίνει είναι ότι φοβόντουσαν μήπως χαλάσει η δημόσια εικόνα τους.Από όταν φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο το λάθος είναι ότι προκαθορίζεις τη ζωή και τα όνειρά του. Ένιωθα μέσα μου και τίψεις ότι δεν φαντάζονταν οι γονείς μου αυτό για μένα.Είχαν πάρει απόφαση ότι η ζωή μου θα είναι πλέον διαφορετική αλλά δεν περίμεναν και να επισημοποιηθεί όπως έγινε με το σύμφωνο. Το Γιάννη πριν το σύμφωνο τον συνάντησαν οι γονείς μου δυο φορές στο σπίτι.Όταν είχαμε κλείσει πέντε χρόνια.Λίγους μήνες πριν το σύμφωνο δηλαδή.Δεν του φέρθηκαν με αγένεια αλλά σε καμία περίπτωση δεν του φέρθηκαν όπως εγώ θα ήθελα.Κοίταζαν να περάσει η ώρα.Λες και ήταν σε Meeting.Ήξερα ωστόσο ότι μου το έκαναν χαριστικά και πως έβαλαν πολύ νερό στο κρασί τους.Πιστεύω πως δεν ήθελαν να ακούν τη γειτονιά και τον κόσμο γενικότερα να με κακοχαρακτηρίζει.Δεν ήθελαν να δείνουν δικαιώματα γιατί είμασταν πάντα μια καθώς πρέπει οικογένεια.Και αυτό με στενοχωρεί περισσότερο.Πως στην ουσία ,επειδή τους ξέρω πόσο ευαίσθητοι άνθρωποι είναι,οι ίδιοι σε ένα βαθμό με είχαν δεχτεί αλλά δεν μπορούσαν να συλλάβουν το ότι δεν είχα αφομοιωθεί από την κοινωνία.Στενοχωριόντουσαν.

Εγώ πως θα αντιδρούσα στη θέση τους;

«Επειδή έχω βιώσει το ρατσισμό πάνω σε αυτό το θέμα, αν τώρα είχα δικό μου παιδί θα αντιδρούσα διαφορετικά από εκείνους.Στη θέση τους όμως πραγματικά δεν ξέρω πως θα αντιδρούσα.Προσπαθώ να τους δικαιολογήσω γιατί έιναι άλλης γεννιάς,με άλλα ερεθίσματα,παιδεία,στερεότυπα και γνώσεις.Εν μέρει το καταλαβαίνω.Είναι βλέπετε και τα «ταμπού» που μας έχει εμφυσίσει θέλοντας και μη η κοινωνία και καθορίζουν τη ζωή μας.Δεν ήθελα να τους πληγώσω αλλά δεν ήμουν αυτό που γεννήθηκα.Πάλευα με τον ίδιο μου τον εαυτό.Ήμουν σε αντιπαλότητα μέχρι που σταμάτησα να μου πηγαίνω κόντρα.Έχω σκεφτεί πολλές φορές να είχα ξυπνήσει και να ήμουν γυναίκα.Ή να είχα ξυπνήσει απλά σε μια διαφορετικά δομιμένη κοινωνία.Πόσο πιο απλά και ανόδινα θα ήταν τα πράγματα.Και το τραγικό ήταν , όπως προανέφερα ,πως δεν ντρεπόμουν για μένα αλλά για το πώς οι άλλοι ένιωθαν για μένα. Λες και ήμουν ασθενής.Αν η κοινωνία με λυπόταν ,δεν φαντάζεστε πόσο πιο πολύ την λυπόμουν εγώ»

Στη δουλειά

«Αν αντιμετώπισα πρόβλημα στη δουλειά μου;Δεν μου αρέσει ούτε να ωραιοποιώ αλλά ούτε και να δραματοποιώ καταστάσεις. Όμως ναι,αντιμετώπισα πρόβλημα. Σε πολλές συνεντέυξεις πρόσληψης σε ρωτούν για τη σεξουαλική σου ταυτότητα και γενικότερα για την προσωπική σου ζωή.Συγκατοικείς,είσαι παντρεμένη,θελεις στο εγγύ μέλλον να κάνεις οικογένειασου αρέσει το διαφορετικό φύλο;Το θεωρώ τραγικό να είναι ανασταλτικός παράγοντας για την πρόσληψή μου σε μια θέση εργασίας η διαφορετικότητά μου στα προσωπικά. Είναι κάπως παλιακό,ρατσιστικό μέχρι και μπανάλ να ρωτάς τέτοιου είδους λεπτά και προσωπικά ζητήματα και δή να να αποτελούν κώλυμα για την κατάκτηση μιας εργασιακής θέσης.Υπήρχαν και περιπτώσεις που ανακοίνωνα εκ των προτέρων τη σεξουαλική μου ταυτότητα για να μην με πιάσουν προ τετελεσμένου ή για να μη με φέρουν σε δύσκολη θέση.Ένιωθα σαν να πρέπει να βγάλω δελτίο τύπου για το σεξουαλικό κομμάτι της ζωής μου.Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης επίσης καλλιεργούν σε μεγάλο βαθμό αυτό το ζήτημα καθώς πλέον έχει γίνει η πιο «hot» ερώτηση σε μια συνέντευξη Life style εκπομπής ή περιοδικού.Είναι ίσως από τα πιο επίμαχα θέματα τη δεδομένη χρονική στιγμή.Δίνουν φωνή σε άτομα απαίδευτα να εκφράσουν απερίσκεπτα την άποψή τους σαν να έχει αξία.Μέγα λάθος.Η προσωπική ζωή του καθενός θα πρέπει να έχει ρήτρες.»

Την επόμενη μέρα από το σύμφωνο.

«Όλα ήταν ίδια αλλά και όλα ήταν αλλιώς.Ναι.Ακόμα και ο τρόπος που ένιωθα για το Γιάννη είχε αλλάξει.Τον ένιωθα δικό μου.Ένώ ο Γιάννης κι εγώ συγκατοικούσαμε και κάναμε τα πάντα μαζί ,σαν ένα κανονικό ζευγάρι, όταν νομιμοποιήθηκε το σύμφωνο συμβίωσης κάτι άλλαξε.Όταν ήρθε και μου έιπε να κάνουμε σύμφωνο ένιωσα σαν να μου έκανε πρόταση γάμου.Όσο αστίο κιαν σας φαίνεται.Εμείς οι «αφύσικοι» αφού δεν μπορούμε να κάνουμε γάμο, το έχουμε αντικαταστήσει πλέον με το σύμφωνο. Ήταν μια πράξη επισφράγησης.Δεν είναι δηλαδή μόνο πρακτικό το ζήτημα για διάφορα θέματα του ζευγαριού, αλλά είναι και συναισθηματική επικύρωση.Είναι μια επίσημη επισφράγηση της αγάπης . Είναι κάτι πιο ουσιαστικό από την «ελέυθερη σχέση». Μέσα μου κάτι άλλαξε.Προτίστως αισθανόμουν σαν να πήρα τη συγκατάθεσή μου από την κοινωνία.Σκέφτεσαι ότι όταν κάτι νομιμοποιέιτε παύεις να νιώθεις παράνομος.Ως εκ τούτου νιώσαμε όλοι σαν περισσότερο απενεχοποιημένοι και λιγότερο ένοχοι .Καταρρίφθηκαν τα ταμπού του «τι θα πει η γειτονιά».Ένιωσα ως ίνδαλμα και παράδειγμα προς μίμηση για τους όμοιούς μου που δίσταζαν να κάνουν το μεγάλο βήμα. Θέλαμε και ο Γιάννης και εγώ να πείσουμε κόσμο.Το διαφορετικό έιναι αφορμή για σκέψη,για παρότρυνση,για εξέλιξη….Δευτερευόντως ήρθε στο μυαλό μας μια πολύ ουσιαστική σκέψη.Η σκέψη της υιοθέτησης ενός παιδιού που πιο πριν μάλλον απαγόρευα στον εαυτό μου να την κάνω γιατί δεν ήθελα ένα παιδί σε μια παράνομη σχέση αλλά ούτε να το φωνάζουν … «το ξώγαμο».Ένιωθα ότι δεν δικαιούμουν παιδί.Ήμουν παράνομος για κάτι τέτοιο.Ξέρουμε ότι είναι δύσκολο, έως και ακατόρθωτο,αλλά δεν θα πάψουμε να ελπίζουμε δοκιμάζοντας κάθε πιθανή οδό.Από τη στιγμή που κάναμε με το Γιάννη το σύμφωνο συμβίωσης άρχισε περισσότερο να αναδύεται και να καλλιεργείται η σκέψη για την υιοθέτηση ενός παιδιού ή ακόμα και να κάνουμε παιδί με παρένθετη μητέρα.Εκεί κατάλαβα ότι ναι, ένα χαρτί μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή.Όλοι κατηγορούν τους ομοφυλόφιλους που θέλουν να υιοθετήσουν παιδί.Εδώ υπάρχουν πατροκτόνοι και μητροκτόνοι που συνιστούν ετερόφυλα ζευγάρια.Παιδιά άσσιτα,στους δρόμους,ορφανά,επαίτες χρημάτων και αξιοπρέπειας. Γιατί δηλαδή ένα ομόφυλο ζευγάρι να μην μπορεί να δώσει αγάπη σε αυτά τα παιδιά που βρίσκονται στο έλεος του Θεού;Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια αλλαγή εποχής.Είμαστε προτοπόροι γιαυτό και οι αποδιοπομπαίοι τράγοι.Κοινώς οι δαχτυλοδεικτούμενοι . Αλλά νιώθουμε περήφανοι για το θάρρος μας αυτό και δεν θα το μετανιώσουμε στιγμή..Το είδαμε σαν μια περιπέτεια μέσα από την οποία δοκιμάσαμε τα όριά μας ,γνωρίσαμε καινούργιο κόσμο και μάθαμε ποιοι πραγματικά ήταν δίπλα μας .Μια διαδρομή από την οποία βγήκαμε αλώβητοι.Όπως και να έχει όλα όσα πέρασα αποτελούν ορόσημο στη ζωή μου.Αποτελούν εμένα.Αθροιστικά οι επειρίες και οι επιλογές μου έχουν στοιχειωθετείσει την προσωπικότητά μου και την έχουν θεμελιώσει.»

Η υιοθέτηση ενός παιδιού,

μεταξύ ομοφυλόφιλων ζευγαριών αποτελεί ένα από τα πιο αυαίσθητα θέματα της σύγχρονης κοινωνίας .Ύστερα από το σύμφωνο , όλοι περιμένουν το επόμενο βήμα. Όλοι το ελπίζουν όσο δύσκολο κιαν ξέρουν ότι είναι.Άνοιξαν οι ασκοί του αιώλου και όλοι εκφράζουν τα αρνητικά τους σχόλια τόσο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσο και στα κυριακάτικα οικογενειακά τραπέζια.Ξαφνικά όλοι έχουν άποψη,και μάλιστα καυστική,έχοντας ή όχι γνώσεις περί του θέματος.

Το πρώτο σύμφωνο συμβίωσης στην Ελλάδα.

Γεγονός είναι το πρώτο σύμφωνο συμβίωσης ομοφυλόφιλου ζευγαριού,στις 8/4/2016, στην Καλαμάτα.Ήδη κατατέθηκε σε συμβολαιογράφο της πόλης και στη συνέχεια καταχωρήθηκε στο ληξιαρχείο, to «σύμφωνο συμβίωσης» μεταξύ του Πίτερ-Τζον και του Φίλιπ. Το επώνυμο του ζευγαριού είναι Σπεντζούρης.Το ζευγάρι -που ζει μαζί αρκετά χρόνια στην Καλαμάτα- είχε υπογράψει σύμφωνο συμβίωσης και στη Ν. Αφρική ήδη από το 2012.

Η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης

και στα ομόφυλα ζευγάρια και η αναγνώριση οικογενειακών δεσμών μεταξύ των δυο μερών του συμφώνου, είναι τα κυριότερα χαρακτηριστικά του νέου συμφώνου συμβίωσης που δίνει στη δημοσιότητα το υπουργείο Δικαιοσύνης.Επτά χρόνια μετά τη θεσμοθέτηση του συμφώνου συμβίωσης που απέκλειε τα ζευγάρια του ίδιου φύλου, το υπουργείο παρουσιάζει νέο θεσμικό πλαίσιο — τομή, όπως το χαρακτηρίζει, που ρυθμίζει τις σχέσεις συμβίωσης όσων ζευγαριών το επιλέξουν. Με τη θέσπιση του νέου συμφώνου συμβίωσης, η Ελλάδα θα πάψει να είναι μια από τις τελευταίες χώρες της Ευρώπης στις οποίες τα ομόφυλα άτομα δεν έχουν πρόσβαση σε κάποιο είδος επίσημης αναγνώρισης της σχέσης τους, Πρόκειται για αυτονόητη σύγκλιση της νομοθεσίας με την κοινωνική πραγματικότητα».

Νομικό πλαίσιο περί του νέου σύμφωνου.

NOMOΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘ. 4356

Σύμφωνο συμβίωσης, άσκηση δικαιωμάτων, ποινικές και άλλες διατάξεις.

(ΦΕΚ Α’ 181/24–12–2015)

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Εκδίδομε τον ακόλουθο νόμο που ψήφισε η Βουλή:

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ

Αρθρο 1. Σύσταση

Η συμφωνία δύο ενήλικων προσώπων, ανεξάρτητα από το φύλο τους, με την οποία ρυθμίζουν τη συμβίωσή τους (σύμφωνο συμβίωσης) καταρτίζεται αυτοπροσώπως με συμβολαιογραφικό έγγραφο. Η ισχύς της συμφωνίας αρχίζει από την κατάθεση αντιγράφου του συμβολαιογραφικού εγγράφου στο ληξίαρχο του τόπου κατοικίας τους, το οποίο καταχωρίζεται σε ειδικό βιβλίο του Ληξιαρχείου.

http://www.taxheaven.gr/laws/law/index/law/727

http://www.tovima.gr/society/article/?aid=712042

Η απάντηση στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια και στο ζήτημα της υιοθεσίας.
Ιωαννέτα 24.

«Θέμα που τρομάζει την Ελληνική κοινωνία είναι το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφυλόφιλων αλλά και το ζήτημα του δικαιώματός τους να αποκτήσουν παιδί. Ένα θέμα που οι κυβερνήσεις πετούν η μια στην άλλη σαν καυτή πατάτα, γιατί κανείς δεν μπορεί να το διαχειριστεί. Ας ξεκινήσω από το σκέλος που αφορά το σύμφωνο συμβίωσης.Θεωρώ πως κανένας γονέας δεν είναι έτοιμος να ακούσει από το παιδί του κάτι τέτοιο.Δεν ασπάζομαι αυτούς που το προάγουν και το προωθούν για το θεαθήναι ώστε να μη λογοκριθούν από αυτούς που αντικρούουν την άποψή τους.Είναι έτσι ,καλώς ή κακώς, η κοινωνία μας δομημένη ώστε οι ομοφυλόφιλοι να θεωρούνται αφύσικοι και να αποτελούν τα μάυρα πρόβατα της κοινωνίας.Να ανήκουν στο περιθώριο.Στο σχολείο, στον εργασιακό χώρο,ακόμα και στην ίδια την οικογένεια.Μου είναι δύσκολο να κάνω παρέα με ένα τέτοιο άτομο.Δεν ξέρω αν έχω κάτι να πω.Nαι.Παραδέχομαι πως δεν θα ήθελα ούτε ο γιος μου κάποτε να έρθει να μου πει ότι είναι ομοφυλόφιλος.Φοβάμαι την κοινωνία.Φοβάμαι τους γονείς μου που απουτελούν άλλη γενιά,φοβάμαι το γείτονα,τον περιπτερά,τους γονείς των άλλων παιδιών.Τα σχόλια πικραίνουν.Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει.Δεν θα βλάψω έναν ομοφυλόφιλο αλλά σίγουρα δεν τους έχω αποδεχτεί.Με ξενίζει να δω δυο άντρες να φιλιούνται.Με προκαλεί να γυρίσω να σχολιάσω αν δω ένα τέτοιο ζευγάρι ακόμα κιαν είναι χέρι χέρι.Ίσως να παρα είμαι στενόμυαλη.Ίσως να μη δέχομαι το διαφορετικό.Τι να κάνω;Έτσι μεγάλωσα.Είναι δύσκολο να αλλάξω τώρα.Πίστευα πάντα ή στο άσπρο ή στο μάυρο.Δεν μου είχαν πει πως η μείξη των χρωμάτων είναι όμορφο πράγμα.Ακόμα κιαν οι γονείς μου ήταν κάπως υπερσυντηρητικοί, δεν υπήρχε ένα αντίβαρο.Δεν υπήρχε το σχολείο να μας καλλιεργήσει την ιδέα της εξέλιξης σε όλους τους τομείς και να εξισορροπήσει τις παρωχημένες αντιλήψεις της οικογένειας..Να μας μάθει όχι απλά να σεβαστούμε,όχι απλά να σιωπάσουμε αλλά και να δεχτούμε ολοκληρωτικά τον «άλλον» .Όλα αυτά αποτέλεσαν ένα κακό αμάγαλμα με φυσική απόρροια να μην μπορώ να δεχτώ τέτοιου είδους κοινωνικές εξελίξεις.Θα ήταν παράπτωμα να προσποιηθώ πως μπορώ να δεχτώ τον «άλλον» μόνο και μόνο για να μην δεχτώ τις επικρίσεις της αντίθετης άποψης.»

«Αν μπορούν τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια να υιοθετούν παιδιά; Για μένα, όχι. Κάθετα όχι. Και πριν βγάλεις βιαστικά συμπεράσματα ,περίμενε να σου εξηγηθώ. Είμαι αντίθετη στο να τους επιτραπεί να υιοθετήσουν παιδί. Κι αυτό, όχι γιατί θεωρώ πως δε θα του προσφέρουν την αγάπη που του αξίζει, γιατί είμαι σίγουρη πως πολλά ομοφυλόφιλα ζευγάρια θα είναι πολύ καλύτερα στην ανατροφή ενός παιδιού από ετερόφυλα ζευγάρια που χτυπούν τα παιδιά τους ή τα εγκαταλείπουν. Τα παιδιά ζητούν αγάπη και δεν κρίνουν από πού προέρχεται. Ούτε συμφωνώ με ορισμένους πως θα πάρει το παιδί λάθος πρότυπα. Ας κοιτάξουμε πρώτα τα πρότυπα που προβάλλουμε στις τηλεοράσεις κι έπειτα ασχολούμαστε και με τα πρότυπα των υιοθετημένων από ομοφυλόφιλους παιδιών. Όμως είμαι αντίθετη, γιατί θεωρώ πως σαν κοινωνία δεν είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε και να αγκαλιάσουμε κάτι τέτοιο. Γιατί πιστεύω πως τα παιδιά αυτά θα μεγαλώσουν στιγματισμένα και περιθωριοποιημένα. Πιθανότατα και μοναχικά. Κι ό,τι μεγαλώνει στη μοναξιά γίνεται άγριο. Είμαι αντίθετη, γιατί δεν ξέρω πώς θα επιδράσει το περιβάλλον στην ψυχοσύνθεση του παιδιού. Και για να γίνω πιο πειστική, ρωτήστε τα παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών αν νιώθουν άσχημα στο σχολείο κι αν τα υπόλοιπα παιδιά τα πειράζουν. Εν έτη 2015 πια, είναι δακτυλοδεικτούμενοι αυτοί που είναι χωρισμένοι και μεγαλώνουν παιδί. Σε μια κοινωνία με τόσα διαζύγια, γίνονται αντικείμενο πειράγματος και χλευασμού παιδάκια που οι γονείς τους είναι χωρισμένοι. Ας μην κοροϊδευόμαστε κι ας αντιληφθούμε πια ότι ζούμε στο Ελλαδιστάν. Πώς να αγκαλιάσει αυτή η κοινωνία παιδιά από ομοφυλόφιλα ζευγάρια τη στιγμή που δε δέχεται ένα απλό διαζύγιο; Και κυρίως, πώς να δοθούν στα παιδιά αυτά ίσες ευκαιρίες ένταξης στο κοινωνικό σύνολο; Δυστυχώς, οι κοινωνικές δομές στην Ελλάδα είναι πολύ σφιχτές γύρω από την πατροπαράδοτη έννοια της οικογένειας. Κυριαρχούν παγιωμένες αντιλήψεις και νοοτροπίες.Οι προσλαμβάνουσές μας είναι φερμένες από αλλού. Στο μυαλό του Έλληνα, «οικογένεια» είναι μόνο μαμάς, μπαμπάς και παιδί. Τέλος. Καμιά απόκλιση, καμιά παραλλαγή. Γίνεται πια σαφές πως για να αποδεχτείς το διαφορετικό πρέπει να έχεις την κατάλληλη παιδεία. Και κάπου εδώ γελάμε, γιατί η έλλειψη παιδείας είναι κοινό μυστικό στη χώρα μας. Στην Ελλάδα θεωρούμε ακόμη ότι παιδεία είναι να μπορείς να παπαγαλίσεις ένα βιβλίο ιστορίας. Για να μπορείς να είσαι σίγουρος ότι τα παιδιά αυτά θα είναι αποδεκτά από την κοινωνία πρέπει πρώτα να έχεις φροντίσει να μειώσεις στο ελάχιστο , τα φαινόμενα σχολικού εκφοβισμού. Από εκεί ξεκινούν όλα. Τα σχολεία είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Όταν λοιπόν, μπορέσει το επτάχρονο που τώρα βλέπει παιδάκι με σύνδρομο Down και το κοροϊδεύει, να συνυπάρξει αρμονικά και να παίξει με παιδάκι υιοθετημένο από ομοφυλόφιλο ζευγάρι, τότε ναι, θα έχουμε παιδεία. Τότε, θα είμαι η πρώτη που θα συμφωνήσει στην υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Αλλά μιας και η Ελλάδα κατατάσσεται στην τέταρτη θέση μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών στις περιπτώσεις σχολικού εκφοβισμού, θεωρώ πως έχουμε δυστυχώς πολύ δρόμο μπροστά μας.Μάλλον μαραθώνιο. Απ’ ότι φαίνεται η αγάπη είναι σημαντικότατο εφόδιο, αλλά δεν αρκεί όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε φαινόμενα ρατσισμού και bullying. Προς το παρόν, ας ζητήσουμε μια συγγνώμη από όλα τα παιδιά που θα στερηθούν αγάπη λόγω αυτών κι άλλη μια από τους ομοφυλόφιλους που μπορούν να δώσουν αγάπη σ’ ένα παιδί και δεν τους επιτρέπεται.Συγνώμη λοιπόν και από εμένα αλλά δεν φταίω μόνο εγώ.Φταίει η κοινωνία, εσύ, ο άλλος και εγώ.

Και από εμένα

Κάποια αμφιλεγόμενα θέματα που διχάζουν την κοινή γνώμη καλό θα ήταν να εξετάζονται από όλες τις πλευρές και εμπεριστατωμένα για να μην αδικείται καμία πλευρά.Σκοπός δεν έιναι να κατακρίνει κανείς, να εκθειάζει, να υπονομεύει,να αποδοκιμάζει και να εκφοβίζει..Οι άνθρωποι δεν είμαστε δικαστές..Ας δούμε το διαφορετικό σαν ένα κίνητρο για εξέλιξη.Ας δούμε κατάματα τον «άλλον» .Ας αποκτήσουμε επιτέλους ουσιαστική παιδεία.Παιδεία δεν έιναι τα γράμματα και οι γνώσεις,αλλά η αποδοχή και ο σεβασμός στον άλλον.Αυτό απαιτεί μυαλό, ευαισθησία και ψυχική μόρφωση και ανθεκτικότητα.Απαιτούνται άτομα με γερά θεμέλια για να χτιστούν προσωπικότητες με ενσυναίσθηση. Ας αφήσουμε τα άτομα να επιλέξουν τη ζωή τους ακώλυτα και χωρίς ενοχές και ριζωμένα στερεότυπα. Πέτα ελεύθερα.Φτάσε όπου δεν μπορέις.Κιαν πάρεις λάθος τη ζωή σου,άλλαξε ζωή.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.