Dichter bij taal

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen -Jo Govaerts (Bruulpark Ronse)
©Emma Derweduwen

Emma Derweduwen, 19 jaar. Onzekere spring-in-’t-veld. Geïnteresseerd in alles, getalenteerd in niet veel. Chaotisch maar heel dedicated.

Ik heb lang getwijfeld over het indienen van ‘mijn idee’. Een sprong in het diepe kan geen kwaad, besefte ik twee dagen te laat.

Ik schrijf al enkele jaren gedichtjes, tekstjes en ben al van jongs af aan geïntrigeerd door het creatieve gebruik van taal. Sinds vorig jaar, voor mijn studie journalistiek, heb ik een blog opgestart waar ik af en toe een gedicht openbaar maak. Tot nu toe heb ik niet echt veel vaste lezers, buiten mijn mama en enkele kennissen. Misschien komt daar door dit project verandering in.

De gedichten die ik schrijf zijn vaak eenvoudig en kort. Immigratie speelt een grote rol in de huidige maatschappij en ikzelf kan niet anders dan content zijn met deze culture meerwaarde. Voor deze opdracht liet ik mij deels inspireren door Wablieft, de krant in duidelijke taal.

Een groot deel van de individuen die op deze aardbol rondlopen, hebben nood aan wat ik nu zal benoemen met de term cultureel hersenvoedsel. Hieronder vallen alle vormen van creativiteit. Literatuur is vaak zwaar, lang en volgepropt met onverstaanbare woorden. Daarom is deze bijvoorbeeld niet toegankelijk voor mensen die het Nederlands nog niet 110% onder de knie hebben.

Daarom dacht ik eraan, door eventuele samenwerking met andere instellingen, poëzie aantrekkelijker te maken voor migranten en eventueel als hulpmiddel te gebruiken om de taal te leren beheersen.