RAPUNZEL’E DOKUZLUKLAR

Emre Karagöz
Sep 9, 2018 · 1 min read

Kaygı merdivenleriyle döşeli bir şatoda yaşıyorum

Tanıdığım Rapunzel ölmüş

Sarı saçları tiftik tiftik

Cayır cayır yanan çimenlere düşmüş

Muhafızlarım koruyor paslı çivilerle dolu küflü kapımı

Gardiyanım Kayra

Gardiyanım Gılgamış

Destanlar yazar oldum 20 metre karelik odamda

Okuyup okuyup gururlanıyorum

Damarlarımda akan kanın zehriyle yazılmış marşları

Yeri geliyor bir fareyle göz göze geliyorum

Peynir için kanlı bıçaklı bir savaşa giriyoruz

Amansız mücadeleler

Kötücül bakışlar

Sefil düşünceler

İç sıkıntımla bir top yumağı gibi oynuyor

Şatonun çatısında dolanan sarmal kedi

Uzaklara bakıyorum

Şehvete bir battaniye gibi sarılıyorum

Harikalar Diyarı’nın kırmızı güneşi

Bana bakıp hınzırca gülümsüyor

Planlar suya düşüp ıslanmadan

Kupkuru çatırdayan yapraklar

Kalbime bir tuz gibi serpilmeden

Gri noktaları birleştiremiyorum

Gökyüzünün büyük ayısında

Yıldız haritama bakar mı acaba Kayra?

Venüsüm terazide akrebim Mars’ta

Saçlarıma boncuklar işliyorum

Zindanımın penceresinden ipek bir yol inşa edeyim diye

Rapunzel gibi olmasın sonum

Sonum soluğum

Üflüyorum gecenin karanlığına nefesimi

Dokuzluklar döşüyorum sarı uzun saçlı prensese

Kayra ile Gılgamış kimsesiz kalmasın diye

Emre Karagöz

Written by

"Yazar değil misin işin ne? Otur ve yaz!"