STEFANİ
Sıla’ya
Koyu kırmızı ipekten bir kumaş alıp
Sarılıyorum ona o koksun diye
Dostluğun sütunları sağlam
Gözüm korkmuyor ruhum solmuyor
O iş bendeymiş öyle diyor
Sirenlerin buğulu sesiyle
Stefani diyor adına
Mükemmel bir illüzyonu yaşatıyor
Bazen de Lady Gaga dinliyoruz
Sahte hayatın sahte günlerinde
Gülüşüne hasret sesine yanık
Stefani var hayatımda sırtım yere gelmez
Bir anne gibi bir sevgili gibi
Dakikalarca Stefani’yi düşünüyorum
O olmadan olmazmış olamazmış
Sen olmadan nasıl yapabilirim
Sensizliğe adım atamam
Güzel gözlerinin düşü gibi
Acısıyla tatlısıyla görüp geçirdim sayende
Sessiz çığlıklarımı bir sen duydun
Sen hissettin acılar çeken ruhumu
Stefani diyor adına
Anksiyeteyle savaşıp güçlü kal diyor
Kadıköy’deki boğa heykeli gibi
Bir aşk bir sevgi gibi
Sen olmadan anlamsızlık bile
Bir anlam kazanmıyor
Melanet meleğini elinin tersiyle savuran Stefani
