Poker face. Όλοι μας. Κάθε μέρα.

Άκου τις πράξεις

ή τουλάχιστον το αλκοόλ

Πριν λίγες μέρες παρατηρούσα σε ένα μπαρ μια κοπέλα να βρίζει και να λέει σε έναν άντρα πόσο πολύ αδιάφορος της είναι. Για ώρες. Παραλίγο να την πιστέψω. Πηγαίνοντας παραπέρα, σταμάτησα να ακούω τι λένε, και απλά έβλεπα δύο ανθρώπους να είναι μαζί για ώρα. Τώρα η αλήθεια ήταν πιο φανερή. Μετά από ώρες τους πέτυχα σε ένα δρομάκι να μιλάνε ακόμα.

Τα λόγια είναι οι κομπάρσοι, και οι πράξεις ο πρωταγωνιστής

Αν αρχίσεις να ακούς τι κάνουν οι άνθρωποι, όχι μόνο αποφεύγεις δυσάρεστες καταστάσεις, αλλά και απολαμβάνεις περισσότερα πράγματα στη ζωή.

Επιθυμίες και φόβοι

Οι άνθρωποι είμαστε σακούλια γεμάτα επιθυμίες και φόβους. Από τη μία οι επιθυμίες εξορμούν από τα μέσα μας προσπαθώντας να εκφραστούν σαν πράξη στον έξω κόσμο και να μας προσφέρουν ικανοποίηση. Από την άλλη, οι φόβοι είναι δημιουργήματα του έξω κόσμου που προσπαθούν να δυεισδήσουν μέσα μας, να κουκουλώσουν τις επιθυμίες μας, και να μας αποτρέψουν από οποιαδήποτε πράξη.

Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα λέγαμε αυτό που επιθυμούμε. Και το κάναμε, όταν ήμασταν μικρά παιδιά. Όταν δεν φοβόμασταν. Όταν κάναμε μόνο ό,τι θέλαμε, χωρίς συμβιβασμούς. Όταν θέλαμε να γίνουμε αστροναύτες γιατί απλά θέλαμε.

Και κάποια μέρα, φοβηθήκαμε…

Λόγια, τα υπερεκτιμημένα

Μεγαλώνοντας, στρώματα φόβου καλύπτουν τις επιθυμίες μας. Φοβόμαστε ότι κάποια πράγματα που επιθυμούμε δεν μπορούμε να τα έχουμε. Φοβόμαστε ότι θα μας απορρίψουν εξαιτίας αυτών που θέλουμε. Φοβόμαστε ότι δεν τα αξίζουμε. Φοβόμαστε…

Έτσι, εστιαζόμαστε σε κάτι μόνο εάν πιστεύουμε ότι μπορούμε να το έχουμε χωρίς το φόβο της αποτυχίας, της απόρριψης, της κατακραυγής. Και πείθουμε τους εαυτούς μας ότι αυτό είναι που πραγματικά θέλουμε. Και συμβιβαζόμαστε.

Έτσι, κάθε ένας μας, τις πιο μεγάλες του επιθυμίες, τα πιο μεγάλα του όνειρα, τα έχει μέσα του κρυμμένα και καταπιεσμένα. Αυτά που αφήνουμε να βγουν προς τα έξω, είναι ο πιο φοβισμένος εαυτός μας. Αυτά που επιτρέπουμε στον εαυτό μας να πει, είναι τα πιο ασήμαντα για εμάς. Τα πιο σημαντικά, είναι μέσα μας ακόμα, σκεπασμένα από φόβους. Δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας καν να τα σκεφτεί.

Κανείς δεν είναι αυτό που λέει, ούτε καν αυτό που σκέφτεται

Πράξη, η φωνή της επιθυμίας

Οι πράξεις είναι ο μόνος τρόπος να εκφραστούν οι βαθιές, καταπιεσμένες επιθυμίες μας. Ό,τι και αν πούμε, ό,τι και αν σκεφτούμε, οι βαθιές επιθυμίες μας υπάρχουν ακόμα, και εκφράζονται όπως μπορούν, επηρρεάζοντας αυτά που κάνουμε — έχοντας αποτύχει να επηρρεάσουν αυτά που λέμε και σκεφτόμαστε.

“Άλλα λέω κι άλλα κάνω” λέμε πολλές φορές, και συνεχίζουμε να λέμε άλλα και να κάνουμε άλλα. Μας μιλάνε οι επιθυμίες μας και δεν τις ακούμε.

Αλκοόλ, ο ορός της αλήθειας

Το αλκοόλ είναι η πειραματική απόδειξη του πόσο καταπιεζόμαστε καθημερινά. Όταν πίνουμε, λέμε και κάνουμε πράγματα με όλη μας την ψυχή, που δεν θα τα κάναμε νηφάλιοι. Είναι αυτά που πραγματικά θα θέλαμε, αλλά δε μας αφήνουν οι φόβοι μας.

Όπως είναι γνωστό, “τα λόγια ενός μεθυσμένου ανθρώπου, είναι οι σκέψεις ενός νηφάλιου ανθρώπου”.

Τόσο μεγάλοι είναι οι φόβοι μας όμως, που όλες τις “παρασπονδίες” του μεθυσιού τις ρίχνουμε στο αλκοόλ, σα να μας μεταμόρφωσε σε κάτι που δεν είμαστε, ενώ αντίθετα, μας έβγαλε τον πραγματικό μας εαυτό.

Αν ήθελα να συζητήσω σοβαρά με κάποιον, θα του πρότεινα να μεθύσουμε.

Άκου τι κάνουμε

Κάπως έτσι, και έχοντας καταλάβει ότι τα λόγια είναι αποτέλεσμα περισσότερο του φόβου, παρά της επιθυμίας, προσπαθώ να ακούω τι κάνουν οι άνθρωποι, καθώς επίσης και τι κάνω εγώ, για να καταλάβω τι πραγματικά θέλουν και τι πραγματικά θέλω.

Όταν ξαναπροβληματιστείς για ποιό λόγο σου λένε άλλα πράγματα από αυτά που κάνουν, για ποιο λόγο κάνεις άλλα πράγματα από αυτά που σκέφτεσαι και λες,

άκου τις πράξεις. Θα σου πουν όλη την αλήθεια.
One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.