Denemeler
Özlem dedikçe sıkılırım.
Bana göre değil, çünkü.
Özlem dediğinde, bir bakışta seni yangın yerinde saran alevlere kucak açmak
Özlem dediğinde, ufkunda aradığın o minik kuşlardan izler gördüğün, derya denizlere dalmak
Özlem dediğinde, bir sigara yakıp, cesaretle yürüdüğün karanlığa boğulmak
Hep böyle şeyler geliyor aklıma.
Fakat…
Özlem, ucu bucağı olmayan sahiplenmenin, bir avuç dolusu kahkahasıdır suratında.
Özlem, sana uzaktan bakan fırlama veledin, suratında yayılan sinsi sırıtış olur aklında.
Özlem, susturamadığın ve susmasını istemediğin savaşların zafer çığlıklarıdır kulaklarında
Özlem, özlem bir parçanı bırak mışsın da, yerine yine kendinden koymaya çalışıyor muşsun gibidir aslında.
Özlem, bir bakıma kendini aramaktır, bir başkasında.
Ne diyordum ki ben.
Bana göre değil, çünkü;
Kendimi sende aramak, seni ararken, beni kaybetmeyi de göze almaktır.
Kısaca, kendimi sen de kaybetmektir.
Bana göre değil.
Diyorum da..
