Op Curaçao is voor eurocentrisme geen tijd of plaats
Emma van Meyeren
187

Waarom zou je een debat voeren met Emma van Meyeren?

Zelfs mensen die de gehele Nederlandse media een “Intellectual Wasteland” om vervolgens een stuk te schrijven waarin ze hun ongenoegen ventileren over kortzichtige generalisaties en daarbij het woord intellectueel in de eerste alinea liefst drie keer laten vallen, hebben ….recht op repliek.

Vandaag heb ik een stuk gelezen van Emma van Meyeren waarin ze reageert op een -overigens prima geschreven en gefundeerd stuk- van Sarah Sluimer: “Op Curaçao is voor twijfelfeminisme geen tijd of plaats”. Dit doet ze onder de titel “Op Curaçao is voor eurocentrisme geen tijd of plaats”.

Nu is het belangrijk om te weten dat Emma van Meyeren de “anti intellectuele columns” in Nederland vooral verwijt het publieke debat telkens ten onrechte te gebruiken: “waarom zou je een debat voeren op de fundering van decennia aan intellectuele ontwikkeling als je ook gewoon je eigen mening kunt publiceren?”. Belangrijk omdat ze even verder als feministe schrijft dat het feministische debat niet geschuwd mag worden; “sterker nog dit debat is juist de kern van wat we doen”! Maar gelukkig schrijft ze in de aanhef van diezelfde alinea ‘dat ze zich waagt op ingewikkeld terrein’, het is haar dus vergeven ware het niet dat ze vanaf de 4de alinea gif begint te spuien in de trend van:

Wat nog belangrijker is dat haar stuk barst van de vooroordelen en generalisaties. Ikzelf kom uit Zuid-Limburg en dat landsdeel wordt systematisch onderbelicht in de Nederlandse kranten. Je zit er nooit een kolom aan nieuws over Schinveld, Kerkrade, Geleen en dat terwijl de Limburgse kranten 2 tot 4 pagina’s per dag besteden aan het nieuws boven de grote rivieren. Ze heeft het over Makamba’s die nog steeds denken dat ze op de Nederlandse Antillen zijn (ikzelf woon op Aruba, maar noem de lokale bevolking geen Arubielen die nog steeds denken dat Nederland met miljoenen blijft strooien). Lijdt ze nog duidelijk aan PTSS uit een koloniaal verleden en geeft uiteindelijk een raad aan mensen die op grond van observaties ter plekke en keiharde gegevens over o.a. het vaderschap (mijn raad: informeer eens bij het CBS!) eindelijk opiniestukken schrijven over haar geliefde Curaçao: “blijf alsjeblieft thuis”.

Als iemand uit een andere cultuur komende je een spiegel voorhoudt dan kan dat — ook al begrijpt iedereen dat die spiegel altijd een min of meer vertekend beeld zal zijn — ook leerzame aspecten tonen. De reactie van Emma van Meyeren op dit spiegelbeeld is helaas een bevestiging van een andere generalisatie: namelijk te lange tenen en het ventileren onderbuikgevoelens. En vooral dat laatste is betreurenswaardig omdat Emma natuurlijk wel een punt heeft als ze vervolgens wijst op het feit dat ook Nederland internationaal gezien nog een lange weg te gaan heeft voor wat betreft gender gelijkheid (maar neem dan a.u.b. ook mee de internationale verdeling van deeltijdbanen in je vergelijking) en dat het feminisme ook op Curaçao een traditie heeft. Helaas werkt ze dat niet verder uit naar objectieve verworvenheden in het heden, maar gaat ze weer verder met een stereotypering over westers superioriteitsgevoel.

Haar stuk nogmaals doorlezend in de hoop dat er tenminste t.a.v. het feminisme dan toch een en ander leerzaams te ontwaren is kom ik niet veel verder dan dat de “hiërarchie tussen de ‘ik’ en de ‘ander’ juist précies dat is wat al die decennia aan feminisme en postkoloniale theorie probeert te bekritiseren”. Dat postkolonialisme heeft geresulteerd in een Papiamentu(o) waarin één woord met grote afstand zowel in woord als geschrift het meest gebezigd wordt en dat is ‘nos’ (in tegenstelling tot nan; waarschijnlijk gevolgd door ‘orguyo’ en ‘rèspèt’).

Concluderend zou ik zeggen: nee dat debat heeft geen zin, tenzij je het in het Papiaments voert.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.