Did Not Finish
Zondag 9 juli 2017, Challenge Roth. Bijna een jaar geleden ingeschreven en een half jaar specifiek voor getraind. Na tientallen triathlons (sprints, kwarts, halves) in de afgelopen zes jaar zou dit mijn eerste hele triathlon worden. Ik had mezelf drie doelen gesteld, in oplopende mate van ambitie: 1. Finishen 2. Geen uren hoeven te wandelen tijdens de afsluitende marathon 3. Onder de 13u finishen.
De voorbereiding verliep behoorlijk goed, in het vroege voorjaar kreeg ik last van mijn bilspier, waardoor ik koos uit te stappen tijdens de Utrecht Marathon op 19 maart. Een verstandige keuze, want dat herstelde goed. Ik liep daarna prima loopwedstrijden, een etappe tijdens de 60 van Texel met pasen en begin mei mijn snelste 10km in jaren. De hele winter lekker gezwommen en in april serieus gaan fietsen. Tijdens de specifieke triathlonvoorbereiding van 16 weken heb ik eigenlijk geen training gemist, zonder teveel hooi op de vork te nemen.
Een ding waar ik het hele voorjaar mee geworsteld heb; voeding tijdens de lange trainingen. In de aanloop naar Roth deed ik twee halve triathlons, in Nieuwkoop en Terheijden. Beide warme, zonnige dagen; goede voorbereiding op het altijd warme Roth dus! Bij beide wedstrijden protesteerde mijn maag tijdens de inspanning van de sportdrank en gels die ik erin wierp, maar kon ik er doorheen lopen. Ik dacht dat ik mijn les geleerd had en paste wat aan; geen gels én sportdrank, maar gels en water. Ook wat repen om iets vasts te eten. En zout! Maar je maag reageert toch anders bij warm weer en op wedstrijdinspanning dan tijdens een rustige lange training bij koeler weer…
Terug naar Roth: ongeveer halverwege de twee fietsronde, op zo’n 120km, greep ik met steeds meer tegenzin naar de bidon gevuld met gels, ik keek niet bepaald uit naar het doorslikken van dat zoete goedje. Dan maar een zoutige reep met noten. En water. ‘tegenzin’ veranderde in ‘geen gels’ en de volgende reep ging half opgegeten terug in mijn shirt. De tweede passage van de Solarberg, hoe gaaf ook met al die supporters, was afzien. De laatste 20km fietsen gingen lang niet meer zo easy als in het begin.
Eenmaal in T2 ben ik rustig gaan zitten. “We zijn hier niet om het op te geven bij een beetje tegenslag!” Even rustig ademen, shirtje wisselen. Loopschoenen aan, petje op, we gaan het proberen! Maar de tank was leeg, helemaal op. 1km joggen lukte, daarna werd het wandelen met een paar stukjes joggen. Even de emoties hun vrije loop laten gaan bij de supporters. Na 10km wandelen en een knuffel van mijn lief besloot ik dat het niet mijn dag zou worden. Ondanks cola, banaan en wat ricecakes bij de verzorgingsposten, werd mijn maag niet beter. Overvol, misselijk en toch leeg. Mijn hoofd wilde ook niet meer, het idee van nog 32km wandelen was teveel, daarom: Did Not Finish.
Over een paar dagen zal ik ook mijn ervaringen opschrijven tijdens het hele raceweekend en over het wedstrijdverloop. Van de geweldige vakantievilla tot zwemmen zonder zwembril omdat iemand hem stuktrekt. En van kippevel op de Solarberg tot de fantastische support van vrienden, m’n pa en mijn lief.
