Pump up the … wat??

Eva Droogmans
Jul 24, 2017 · 3 min read

Of hoe een trouwfeest een generatiekloof bloot legt.

Ze waren compleet in de war. Lege blik, armen slap naast hun slanke lijf. De speelse heupbewegingen van enkele minuten geleden verstild tot een soort inspiratieloos gewieg.

En dat was mijn fout.

Het was vrijdagavond en we waren uitgenodigd op het trouwfeest van een neefje van mijn man. We hadden het diner en de openingsdans net achter de kiezen. De DJ had al een paar stevige dancenummers gedraaid toen ik Pump up the jam aanvroeg. Die megahit uit 1989 van Technotronic. Ik was amper 9 maar begreep meteen de coolness van het nummer én van die zwarte zangeres in haar appelblauwzeegroene latexpak. De bijhorende videoclip ziet er nu tenenkrullend gedateerd uit, maar qua attitude kon je zangeres Manuela Kamosi toen gerust op dezelfde piëdestal plaatsen als Beyoncé nu.

De eerste beats knalden uit de boxen en de 35-plussers op de dansvloer wisten meteen wat te doen. Daar hoorde ik dus ook bij. A trip down memory lane was het, maar het vriendinnengroepje van de jonge bruid viel compleet stil. Pump up the wat?? De twintigers waren eerder die avond als een legertje Paris Hiltons de feestzaal binnen gewandeld. Strakke lijven in even strakke outfits: minirok met daaronder eindeloze benen die eindigden in indrukwekkende stiletto’s. Ik was zelf ook opgetut, daar niet van. Eindelijk nog eens de rode nagellak bovengehaald en zo, maar ik verbleekte in het niets naast al dat jonge geweld. En dan dat schuren… dat schuren tegen de broeken van hun mannelijke compagnons. Een soort paringsritueel vermoed ik.

Ik voelde me instant oud. En ik had nog wel mijn nieuwe hakschoenen aan. Ik keek vertwijfeld opzij naar Vera, aangetrouwde familie en een leeftijdsgenoot. Zij begreep mijn blik. We hadden twee uur eerder aan tafel al gemopperd over ons weinig opwindende bestaan met elk twee jonge kinderen. En we hadden luidop gedroomd over een nieuwe job of op z’n minst een uitdagende bijverdienste voor we definitief in slaap zouden vallen zoals twee Assepoesters. Vera zag er goed uit: frisse jurk en elegante schoenen. En net toen ik haar dat wilde vertellen, werd ze vies getackeld door een stiletto achter haar. Ze ging net niet door de knieën en greep met een pijnlijke trek om haar mond naar haar enkel. De stiletto ging verder maar voor ons was het genoeg geweest.

Ineens ben ik 37 en hoor ik tot een oudere generatie. Wanneer is dat gebeurd? Misschien moet ik dringend nog eens op date met de liefde van mijn leven. Wat wooing doet wonderen in zo’n situatie. En chocomousse, dat hielp vrijdagavond ook. Nog voor het onze beurt was, waren Vera en ik al naar het dessertbuffet geslopen. Als een groepje leeuwinnen op jacht, perfect op mekaar ingespeeld, de prooi al van meters ver in het vizier. We hadden zelfs al een antwoord klaar als iemand ons toch op de vingers zou tikken. Dan waren we verdwaald en op zoek naar het toilet. We hebben gegiecheld als twee tienermeisjes. Ha! Toch nog jong dus.

En vlak voor ik naar huis ging (op een doenbaar uur, zo rond half twee) zag ik één van die jonge veulens op de dansvloer staan, op de meest gemakkelijke platte sandalen ooit. Stiletto’s aan de kant gezwierd. Fashion ingeruild voor comfort.

Ook twintigers krijgen ooit grijze haren.

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade