Thaise vriendelijkheid
“Take picture? Selfie?” Dit is wat ik gisteren te horen kreeg op de weekendmarkt van Ko Kret. Een eilandje in het midden van de Chao Phraya River en slechts 20 kilometer ten noorden van Bangkok.
In tegenstelling tot de vele westerlingen in Bangkok zijn er vrijwel geen te bekennen op dit minuscule eiland. Na een week vol stageleed waren Jolijn en ik behoorlijk toe aan iets anders.
Vanaf BTS station Victory Monument rijden er vele lijnbussen. Zo ook lijn 166 richting onze bestemming. Na wat vragen kwamen we bij de juiste halte terecht en wachtten we ongeveer een uur. Dit werd me ietwat te lang en ging nog eens poolshoogte nemen. Bleek dat de bus ergens anders stond. Godzijdank is file geen onbekend fenomeen, dus stond de bus nog stil. Na een rit van ongeveer een uur kwamen we aan in Pakkret. In dit stadje moesten we zijn om de boot naar Ko Kret te nemen. We stapten enigszins gedesoriënteerd uit. Vroeg de weg aan een Thaise mevrouw. Ze wees ons de verkeerde kant op, maar gelukkig was er weer een andere mevrouw die nog behulpzamer was en ons (in plaats van alles uit te leggen) helemaal begeleidde naar de scootertaxi, zodat we veilig bij de boot zouden komen. Niet te geloven dat men zo aardig kan zijn!
Hups, vanaf de scootertaxi naar de boot. Hier waren Jolijn en ik al enigszins een attractie. Er werd flink naar ons gelachen en gekeken. Eerst werd je door een toeristisch marktje geleid met Thaise snacks. Aan eten geen gebrek, zoals altijd. Naast de hebbedingetjes en kleding werden er ook levende vissoorten en schildpadden aangeboden. Hopelijk waren deze niet voor consumptie.
Toen kwam ons toch een mooi aanbod tegemoet: fietsen huren! Ongeveer €1 voor een hele dag. Dat laten we ons geen twee keer zeggen. Hup, de fiets op. Als we ergens een keuze moesten maken qua richting, dan was er altijd een behulpzame Thai die ons meteen de weg wees.
Onderweg gaf mijn achterwiel een zucht van de zwaarte die erop rustte -grapje, moet kunnen- en had een enorme slag in het wiel. Toevallig kwam er net een scootertaxi langs. We groetten elkaar, ik wees naar mijn fiets, hij stapte af, we gebaarden wat et voilà, de beste man begon als een ware monteur tegen het achterwiel te slaan.
We fietsten door een prachtige omgeving met veel groen, behulpzame mensen en rust. Geen auto te bekennen op dit eiland. Onderweg zijn we gestopt bij een soort restaurantje waar ons een fancy bord Pad Thai werd geserveerd. Het Thaise gerecht bij uitstek. Na dit goed vullende gerecht zijn we verder gegaan en beiden beseften we ons dat dit het gevoel van geluk was. Zoveel anders dan Bangkok.
Bij het retourneren van de fietsen gebaarde ik dat het zo warm was. De man van de fietsen bood ons direct een stoel aan voor de ventilator om even bij te komen. Vele liters zweet en een goed gevoel later keerden we huiswaarts.
Trouwens, om de eerste zin van dit verhaal even toe te lichten: Tijdens de langzame looppas langs de marktkraampjes kwam er een Thai naar me toe met zijn telefoon. Hij vroeg of hij een selfie met me mocht maken. Maar natuurlijk. Vind ik alleen maar grappig (tenzij mijn identiteit nu wordt gestolen).
Eigenlijk had ik eerst over het eerdere weekend moeten vertellen, om alles chronologisch te houden. Maar dit was zo’n geslaagde dag dat ik het niet kon laten eerst te typen.
Voorgaand weekend zijn Jolijn en ik naar Chatuchak Weekend Market geweest. Dit is de grootste markt van Bangkok dan wel Thailand. Hier vind je werkelijk alles. Van onderbroeken tot sjaals, van haarspeldjes tot ijs. Helaas speelde de hitte hierin een grote rol en werden we er een beetje chagrijnig van. Vervolgens dus richting een winkelcentrum gegaan om de frisse airco op te zoeken.
Dat weekend hebben we het verder rustig aan gedaan. Hoewel.. Jolijn is
‘s avonds met een aantal collega’s naar Khao San Road gegaan. De beruchte uitgaansstraat van Bangkok. Ze vond het echter minder heftig dan ze had verwacht, maar heeft natuurlijk wel een echte bucket alcohol mogen nuttigen voor een licht prijsje. Ook vertelde ze dat er schorpioenen als snack werden aangeboden. Je moet er maar zin in hebben.
De werkweek is weer aangebroken en ik kan er weer tegenaan. Even een week doorzetten en dan een weekend om op te laden. Toch jammer, dat het maar twee dagen is. Oh, voor ik het vergeet: De foto’s van het National Park heb ik nog niet kunnen laten zien. Dus bij dezen plaats ik er een aantal.
Ik wens jullie nog een fijne week en hopelijk blijft het goede weer aanhouden in Nederland.
