•Friend•

วันธรรมดาวันหนึ่งต้นเดือนกันยายน จู่ๆก็มีสัญญาณบนโทรศัพท์สั่นเตือนจากแอปพลิเคชั่นแชทสีฟ้าที่เด้งขึ้นมาว่ามีใครสักคนทักทายมาหา..ในตอนแรกที่เห็นก็แอบแปลกใจปนสงสัยไม่น้อยเพราะเราเองก็ไม่ค่อยได้เข้าไปเล่นมันสักเท่าไหร่นักแล้วใครกันที่ทักมา? ไม่นานความแปลกใจปนสงสัยเมื่อครู่ก็จางไปเมื่อเรามองไปดูที่ชื่อของบุคลลที่ทักทายมาหา ความสงสัยที่ยังจางอยู่ก็มีความรู้สึกดีใจแทรกปะปนเข้ามา และก็ไม่ได้อยากให้ความสงสัยจางๆที่มีอยู่ในหัวของเราอยู่นานนักเราก็กดเพื่อตอบรับคำทักทายของคนคุ้นเคยที่นานๆจะทักมาหากันสักที คนคุ้นเคยคนนี้เป็นคนๆเดียวกับคนที่ทำให้ใจเรากระตุกตอนเขียนเรื่องราวคราวที่แล้ว ในครั้งนี้ใจก็ยังคงกระตุกไม่ต่างกันแต่มันแค่กระตุกเพราะความดีใจมากกว่าความหวั่นไหวอย่างที่เคยเป็น..

เราพิมพ์คุยกับคนคุ้นเคยคนนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติมากกว่าเดิม เพราะเวลาช่วยทำให้เราปรับตัว รวมถึงมันยังช่วยให้เราทำใจได้มากขึ้นจนความรู้สึกรักที่มีให้มันเบาบางลงมากแล้ว.. เราคุยกัน ถามความเป็นอยู่ของกันและกัน จนมาถึงประโยคที่เขาบอกว่าเราเป็น ‘เพื่อน’ ของเขาได้อย่างเต็มปากเรายอมรับตามตรงว่าตอนอ่านคำว่า ‘เพื่อน’ ของเขา เรายังคงรู้สึกจี๊ดอยู่ในอกไปได้หลายวิ จนต้องรีบทำตัวเองให้กลับมาอยู่ในสถานะเดิม อยู่ในความปัจจุบันที่เป็นอยู่ และอยู่ในความรู้สึกเดิมที่ไม่เคยคิดว่าเขาต้องเป็นอย่างอื่นนอกจากเพื่อน..เราคิดถึงเขานะและเราก็ได้บอกสิ่งที่เราคิดให้เขารับรู้ไปแล้วแน่นอนว่าเป็นความคิดถึงที่มีให้เพื่อนคนนึงไม่มีอะไรพิเศษใส่ไข่ไปมากกว่านั้น แล้วเราก็ได้อ่านคำว่าคิดถึงเหมือนกันกลับมา เราดีใจนะที่อย่างน้อยเขาก็ยังคิดถึงเรา..และเราก็ได้รับรู้ว่าเพื่อนคนนี้ของเราได้ไปทำงานอยู่ที่จีนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ร้อนถึงเราที่อยากจะไปเที่ยวฮ่องกงอยากจะไปเที่ยวด้วยกันสักครั้ง ฮ่าๆ

เราลองได้คิดย้อนกลับไปตอนที่ความรู้สึกในอกมันจี๊ดแล่นขึ้นมาเพียงแค่คำว่าเพื่อนปรากฎขึ้นมาบนจอสนทนาของเรา ก็ได้เข้าใจบางอย่างว่าโอเค..ตัวเราเองอาจจะคาดหวังอะไรบางอย่างอยู่หรือป่าว หรือเพราะช่วงเวลาที่ไม่ได้พูดคุยกันของเรามันจะยังไม่พอให้เลิกรู้สึกสักที ซึ่งมันอาจจะเพราะทั้งสองอย่าง แต่ถ้าถามว่าเราต้องกลับไปเป็นผู้หญิงคนเดิมไหม? ผู้หญิงคนที่บล็อคทุกช่องทางการติดต่อของเรา ผู้หญิงที่ปกป้องตัวเองโดยการไม่รับรู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย คำตอบคือก็ไม่ เพราะเรารู้ตัวเลยว่าเรารู้สึกน้อยลงมากแล้วแต่ก็ยังมีความเจือจางของคำว่ารักในความรู้สึกอยู่..ซึ่งเราว่ามันจะจางไปเรื่อยๆจนหายไปในที่สุด และเราจะใช้คำว่า ‘เพื่อน’ แบบเขาได้อย่างเต็มปากสักที เราเชื่ออย่างนั้น :)

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.