Τίποτα δεν θα ξανά είναι όπως πρίν.

Καποτε θεωρούσαμε τους εαυτούς μας παιδιά. Ποτε δεν νοιαστηκαμε για καμια ευθύνη των μεγάλων, νομίζοντας πως αυτοί ζούνε σε εναν άλλο κοσμο ξεχωριστό απο εμάς. Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησε απότομα η γενιά μου πως αυτοι που δεν ωριμάζουν γρήγορα, θα μείνουν για πάντα καταδικασμένοι στον κοσμο των παιδικών αντιλήψεων. Όχι, δεν φταίνε αυτοί, κάποιος αποφάσισε για αυτους πως ήρθε η ωρα οι νέοι να μην έχουν δικαίωμα στην ξενοιασιά και στο γέλιο χωρίς δεύτερες σκέψεις. Ναι αυτός ο κάποιος ηταν η κοινωνία. Η κοινωνία….ποτε δεν μου άρεσε να χρησιμοποιώ αόριστα αυτον τον ορο, μου φαίνεται πολύ γενικευμένος και παράλληλα έχει συνδυαστεί στο μυαλό μου με αμόρφωτους φανφαρολογους που είναι η αγαπημένη τους λεξη.

Αυτοι μας έφτασαν εδώ, γι αυτούς θρηνεί η νέα γενιά απο τα γενοφασκια της. Μα τι έκαναν σε τούτο τον τόπο πια;

Γιατί τόση ψευτιά? Και εμείς? Εμείς τώρα τι θα κάνουμε? Οι δικοί μας? Πως να αφήσω πίσω στο χάος αυτους που αγαπώ? Πως να χτίσω ενα μέλλον διαφορετικό απο αυτό που μου έδωσαν?

Κάποτε ειχαμε το δικαίωμα να είμαστε παιδιά, πλεον είναι ντροπή και αδιαφορία.