Jordan Peele blaast horror nieuw leven in

Bizarre, maar heerlijke horror.

Amerikaans acteur en regisseur Jordan Peele wijkt van het comedy-pad af, en dat doet ie met een knaller van formaat. Met ‘Get out’ vindt Peele een geheel nieuw genre uit. Hij trapt er recht tegen de actualiteit aan, met een welgemeende middelvinger naar de vroegere Amerikaanse slavernij en het hedendaags racisme. Eindelijk, horror met een verhaal.

Peele was een vrij gekende figuur dankzij zijn comedyshow ‘Key&Peele’. Hij wist er de absurdste sketches te brengen, samen met Keegan-Michael Key. Absurd of niet, ze sloegen aan. Ook met ‘Keanu’ toonde hij zijn bijzonder gevoel voor creativiteit, door een actiefilm te regisseren over een ontvoerde kat. Het was dan ook met een bezorgd hartje toekijken wanneer Peele ineens op de proppen komt met een film die geheel tegen dat komische genre indruist. Die angst voor teleurstelling speelt alleen in zijn voordeel. Shockeren doet die, met racisme en slavernij als thema dan nog wel.

De regisseur zelf vindt dat er een dunne lijn ligt tussen comedy en horror: ‘Bij comedy ga je op zoek naar humor en bij horror ga je op zoek naar angst’, zei hij in een interview met IMDB.

‘Get out’ vertelt het verhaal van Chris Washington (Daniel Kalouya), die samen met zijn vriendin Rose Armitage (Allison Williams) naar het Amerikaanse platteland afreist. Ze bezoeken er de ouders van Rose. Chris vreest voor geschrokken reacties vanwege zijn donkere huidskleur. Paranoia die voor niets nodig was, wanneer hij ziet hoe de ouders hem met open armen staan op te wachten. Toch hangt er een gespannen sfeertje. Het afwijkend gedrag van de twee zwarte huisbedienden doet Chris vermoeden dat er iets vreemds met de familie Armitage aan de hand is. De paranoia blijkt te kloppen.

Spanning

In de opbouw van het verhaal sluipt een voortdurende spanning.
Peele weet hier namelijk zeer innovatief mee om te springen. Toch passeren ook de absolute klassiekers de revue, zoals een geluid uit Hitchcocks angstaanjagende ‘Psycho’-deuntje. Wanneer de spanning zijn hoogtepunt heeft bereikt, stelt het nogal teleur bij de ontknoping. Een paar bizarre scènes proberen die spanning weer wat op te krikken, al slagen deze hier niet meer in. Toch weet de film een resem aan statements neer te zetten.

Lugubere ironie

Met een onderwerp als racisme, slaan al heel wat mensen tilt. toch lijkt dit het effect te zijn dat Peele wil bereiken. Het thema is er zodanig metaforisch opgesmeerd, dat het bijna ironisch wordt. Een gouden voorbeeld is de etnisch-Afrikaanse muziek die op de achtergrond weerklinkt, wanneer je ziet hoe een zwarte man in de koffer van een auto wordt getrokken. Het wordt ook pijnlijk actueel, wanneer Chris door een politieagent gediscrimineerd lijkt te worden. Soms gaat Peele wel enorm stereotyperen, door er een personage als Rod Williams (Lil Rel Howery) in te steken. De slang die hij uitspuwt, kan niet erger dan dat. Ook de gasten van Roses ouders gooien nog wat olie op het vuur, door een reeks aan racistisch getinte small talks met Chris te voeren.

Die hedendaagse horror maakt het een voltreffer, die zeker en vast een enorme boost aan Peeles carrière zal geven. De regisseur wist te slagen in hetgeen waar de laatste jaren niemand nog in lijkt te slagen: een degelijke horror-film maken, die ook echt iets te vertellen heeft.

Door Florian Saerens

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.