Die dag dat ik verkleed was als een bookcover

Mijn toenmalige vriendin studeerde destijds af bij een hele grote boekhandelorganisatie. Deze boekhandelorganisatie bestaat uit een samenwerkingsverband van heel veel boekhandels door Nederland.

Speciaal voor deze boekhandelaren organiseren ze elk jaar een event. Op zo’n event zijn er workshops, lekker eten en schrijvers aanwezig die een voordracht geven uit hun nieuwe boek.

Mijn vriendin was druk betrokken bij de organisatie van dit event en vroeg op een dag:

‘Wil jij samen met een vriend. 100 euro per persoon verdienen op die dag?’

Wat moeten we doen?

‘We willen een bookcover uitbeelden tijdens het evenement. En wel de cover van het boek: Arne & Carlos breien op hun paasbest.’

Een boek van twee Noorse mannen die uitleggen hoe je paaseieren moet breien. Ongelooflijk maar dit boek was toendertijd een uitslaand succes. Mensen gingen crazy op paaseieren breien en de meeste boekhandelaren hadden ook breiworkshops in de winkel georganiseerd.

Een grote last kwam op mijn schouders. Samen met die vriend moesten wij dit immens populaire boek wel even goed neerzetten, voor heel literair Nederland.

Aankleding werd verzorgd, eigen aankleding moesten we zelf verzorgen.

Een bril en een gebreide trui en een beetje een lullig kapseltje!

Op naar Hoevelaken of all places.

Aangekomen was er midden in de zaal met volle spotlight een tafeltje ingericht met van die gezellige dingetjes en van die schattige andere dingetjes. Zelfs breipennen en bollen wol waren er.

De hoofdpersonen misten alleen nog. Wij!

Maarja hoe beeld je een boek cover uit? Een dag stil zitten? Of moet je wat doen? We hebben een spoed cursus breien gekregen van een oudere vrouwelijke collega van mijn vriendin.

De zaal stroomde snel vol en wij moesten aan de slag!

Breien als een volleerd breier. We waren een bezienswaardigheid in de volle spotlight.

Er werden veel foto’s van ons gemaakt en mensen kwamen met ons praten. Deze mensen waren overigens voornamelijk vrouwen van boven de 50, die het ook wel leuk vonden ons een extra lesje breien te geven. Dat wilde namelijk nog niet echt lukken. Van een breed stuk van een steek of 30, liep ons breiwerkje elke rij naar een steek of 2 minder. en dus geleidelijk in een punt.

Het kon de geloofwaardigheid alleen niet drukken; op een gegeven moment kwam er een groep Nederlandse vrouwen bij ons staan en die begonnen Engels tegen ons te praten.

We love your book! It is a huge success.

Ze dachten dus serieus dat wij de echte Arne en Carlos waren!

Wij rustig Engels terugpratend, af en toe in nep Noors met elkaar communicerend, doorbreien aan de wollen stringetjes voor onze vriendinnen.

Nu toenmalige vriendinnen… :(