Ik gooi geld voor meiden op straat

En wat is belangrijk in het leven van een 12 jarige jongen!

Het is een warme zomeravond en ik ben op pad naar het huis van mijn neef om aan een film over onze oma te gaan werken. 
Ze wordt 95 jaar en ze heeft altijd veel te vertellen. We hebben alles al gefilmd er moet alleen nog één verhaal van gemaakt worden.

Aangekomen bij mijn neef zijn huis zie ik door de lamellen voor zijn ramen een aantal andere mensen op de bank zitten. Naast zijn huisgenoten zie ik drie jongetjes zitten. Vreemd denk ik. Ik bel aan en mijn neef doet open terwijl hij roept:

“Daar is mijn neef jongens!!”

Het zijn drie jongetjes van de straten uit de buurt, alle drie op blote voeten. Tussen de 11 en 14 jaar oud, achtergrond Algerije, Turkije en Noord Oost Afrika. Toevallig in huis. Ze waren brutaal genoeg geweest om aan te bellen en te vragen of ze FIFA mochten spelen.

Op het eerste gezicht lijken het mij doorsnee straatjochies, voor zover je dat kunt zeggen. Echter hun blik op de wereld en hun beleefdheid verbaast mij positief.

Allereerst stellen ze zich alle drie heel netjes voor. Ze staan op en geven mij een hand.

Ze zijn super betrokken bij de buurt. Alles wat er speelt en wat er gaat veranderen is ze bekend. De “young-boulevard” van de wijk. De school van één van de jongens is failliet. Hij zit in de enige klas die er nog les mag krijgen.

“Meneer zijn uw huisgenoot en u beroemde vloggers?” vragen ze mijn neef.
“Nee waarom?”
“U heeft allemaal van die camera’s en spullen in huis, u bent echt wel een vlogger!”

De jongens zijn alle drie actief op social media en één van hen heeft zelfs een Youtube-kanaal. Dat kanaal loopt alleen nog geen storm. Hij wil eigenlijk geen volgers.

“Die mensen ken ik allemaal niet, waarom willen zij mij volgen!?”

Grote ambities zou je zeggen. Hij wil arts worden, dokter Abdhul, nu nog bezig aan VMBO-T, maar hij heeft een droom!

Een van de jongens kent Nelson Mandela en begint daar ineens over. 
“Dat is echt een goede man voor de wereld!”

“Mijn vader komt uit Somalië en mijn moeder uit Utopia uhm.. Ethiopië” vervolgt hij. 
“Wij zijn allemaal geboren in Nederland, maar alleen als we solliciteren zijn wij Nederlanders, op straat echt niet.”

“Jullie tata’s (zoals ze Nederlanders op straat blijkbaar noemen) doen altijd zo braaf, maar tegelijkertijd zijn jullie altijd dronken!” 
“Bent u wel eens dronken geweest, meneer? Dat kan echt niet!”

Ze willen alle drie graag geld verdienen, maar dat mag niet. Te jong. Daarom vragen wij ze wat ze met dat geld zouden doen. 
Daarover zijn ze heel duidelijk. Sowieso gaat de helft of alles naar de moeder. Dat verschilt per jongen.

Een van de jongetjes zegt dat hij 15 euro voor zichzelf houdt en in zijn zak doet. Op hetzelfde moment staat hij op en loopt hij door de kamer.

“Ik zou dan zo over straat lopen en als ik een mooi meisje zie lopen, laat ik de 15 euro voor haar op de grond vallen. Dan loop ik zo verder.”
“Zij zal dan ineens zeggen: hey kijk 15 euro!”
“En dan reageer ik: hey die 15 euro is van mij, zullen we wat gaan drinken!?”

100% score, No-Brainer!

Op dat moment bedenk ik me dat ik op 12 jarige leeftijd zeker nog niet op dit soort geniale ideeën zou zijn gekomen.
Volgende zomer probeer ik dit uit! Be aware of the 15 euro´s girls


Korte verhaaltjes over dingen die ik hoor, zie of meemaak.