Hoe win je 17 keer 400 harten? (1/2)

Mijn ervaring als moderator - Foto: Illias Teirlinck

Dit voorjaar was ik moderator (www.gentlefrank.be) in opdracht van Acbeth bij een theatervoorstelling voor Familiehulp. Deze VZW is met haar 12.000 medewerkers de grootste dienst voor thuiszorg in Vlaanderen. Op 3 maanden speelden we 17 keer, in alle grotere Vlaamse steden, telkens voor een slordige 400 huishoudhulpen en verzorgenden. Een 97 % vrouwelijk publiek. Hoewel… slordige huishoudhulpen? Nu ja, u begrijpt me.

Wij brachten bedrijfstheater met 2 acteurs en ikzelf in de rol van presentator/moderator. Telkens mooi afgestemd met de Regiodirecteur, die zijn beleidsboodschap verweefde tussen korte scènes. Na dat vlechtwerk gingen wij aan de slag met langere scènes en was het mijn rol om het publiek te laten meedenken over veranderingen. Actie-reactie quoi.

Een voorstelling brengen in 17 regio’s… dat betekent 17 keer afstemmen met een andere directeur, aansturen van collega’s-voor-één-dag, aanvoelen van de chemie met een ander publiek, capteren van een ander dialect.

17 keer een andere zaal, ander geluid, andere geluidstechniekers, andere head-sets, andere kleedkamers. Andere broodjes ook.

Vertrekken van dezelfde basis en die laten groeien: welke grappen houden we? Wat laten we vallen? Wat mag sneller? Waar wil mijn collega meer ruimte? Hoeveel reacties laten we komen?

17 keer spelen, 17 keer groeien. Waaraan merk ik dat?

Mijn voorbereiding wordt steeds doelgerichter, de focus scherper, ik krijg meer zicht op het totaalplaatje, leg juistere accenten en meer nuance. Mijn samenspel met mijn collega’s wordt nog beter, als team worden we sterker en … (heerlijk om te ervaren) ik maak bij de start telkens een fijnere en juistere klik met een zaal-van-400.

Hoe ik die klik maak met het publiek? Eén gedachte gebruikte ik elke keer tijdens mijn inleiding. Ik zei ergens in die eerste minuut: “Ik heb al gemerkt dat u wellicht één van de zwaarste beroepen hebt die er bestaan”. Dan liet ik een stilte vallen. Bijna altijd reageerde de zaal daar heel heftig op, ofwel met een applaus, ofwel met een diepe zucht, vergezeld van instemmende geluiden. En dan borduurde ik verder. “Wellicht hebt u ook één van de mooiste beroepen die er bestaan.” Waarop vaak nog meer applaus volgde. Empathie werkt. Alleen: ik meen dat ook. En ik denk dat een zaal dat ook voelt.

Voor de volledigheid: één of twee keer reageerde de zaal niet expliciet op deze uitspraak. Dat zegt ook iets. Een publiek dat zich moeilijker laat lezen. Waar het ijs wat langzamer smelt. Het is altijd anders.

Volgende keer heb ik het over de voorbereiding: “ Hoe stem ik als externe partner af met mijn klant?”

www.gentlefrank.be

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.