Τεταρτο ετος και το αγχος στο κεφαλι

Η οικογενεια μου μ’εβγαλε παρταλι

Τα μαθηματα που δινω δεν παιρνω

Καθως τον χρονο το δικο μου σπαταλω

Τα πτυχια ειναι χαρτια χωρις αξια

Η ζωη ειν’αυτη που εχει σημασια

Τσιγαριλικια να φουμαρω στα στενα

Κουτακια μπυρες να πινω σε παρκα

Στο πλευρο μου, ποδηλατο και φιλοι

Κατηγορια μου εχουν απαγγειλει

Σαν κανονακι μικρου βελινεκους

Κλοουν γινομαι στους περαστικους

Ομως αυτοι δεν εχουν σημασια

Προβαλουν μονο σκετη αηδια

Εσενα που διαβαζεις

Ενα θα σου πω, ενα

Ζησε της ζωης σου τη ζωη

Ειναι λιγες οι ωρες μεχρι το πρωι

Αφηνω κατω λοιπον την πενα

Αυτα και μονο απο’μενα