Een gifpil voor de middenklasse
Lodewijk Asscher
93

Arbeid wordt door sommige economen gezien als een zaak, een ding. Het grote verschil tussen arbeid en een ding is; arbeid is vluchtig. Zodra een werknemer zijn arbeid aanbiedt en het wordt niet aangenomen dan is het weg. Je kan het niet bewaren, of op een rekening zetten. Het is als het niet gebruikt wordt gewoon weg.

Door flexibele contracten is het steeds maar weer afwachten of jouw arbeid weer wordt aangenomen.

Om de balans te vinden tussen flexibiliteit voor de werknemer en werkgever terug te vinden moet je naar de vacature kijken in plaats van de werknemer.
In veel bedrijven wordt er een pool gecreëerd van werknemers die allemaal azen op de vacature. Als iemand ziek is komt hij onderaan op de lijst te staan en moet wachten tot iemand anders afvalt. Dit creëert een enorme onrust. Een oplossing zou zijn door de vacature te koppelen aan een contract, dan voorkom je dat. Als het contract is afgelopen en de vacature blijft bestaan dan wordt het contract van de werknemer gewoon verlengd. Alleen bij uitzonderingen kan hier dan vanaf worden geweken.

Dit zou een enorme rust op de arbeidsmarkt geven en veel gezinnen zouden opgelucht kunnen ademhalen. Ik heb als UWV werkcoach heel veel schrijnende gevallen door deze poolmethode meegemaakt. Het is afschuwelijk en mensonterend mee te moeten doen in deze “rat”-race.

Met vriendelijke groet,

Geert Spiering

Like what you read? Give Geert Spiering a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.