When art gets into the skin, miracles happen

This is a story of a girl who get overed her obstacles and created one of the most famous tattoo studios.

Όταν η τέχνη εισχωρεί στην επιδερμίδα γίνονται θαύματα

Σ’ ένα κεντρικό θα λέγαμε δρόμο της Καλλιθέας και συγκεκριμένα στη Χαροκόπου βρίσκεται το No Toxic Tattoo Crew. Στο γραφείο της εισόδου βρίσκεται η tattoo artist Κathy η οποία με υποδέχεται και με ξεναγεί στο tattoo studio. Μία κοπέλα που εκ πρώτης όψεως φαίνεται γεμάτη όνειρα και φιλοδοξίες αλλά ταυτόχρονα κρύβει και μια μελαγχολία. Ο χώρος της πολύ προσεγμένος, καθαρός που ξεχειλίζει από δημιουργία αλλά και από την μυρωδιά του αντισηπτικού, ένδειξη ότι τηρούνται οι στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής και για τη διαδικασία των tattoo αλλά και των piercing. Πίνακες, αμέτρητα σχέδια, χρώματα αραδιασμένα παντού αλλά και ένας αέρας έμπνευσης ολοκληρώνουν το σκηνικό που απλώνεται και προϊδεάζει τον λάτρη των tattoo κι αυτόν που θέλει να «χτυπήσει» το πρώτο του ότι έχει μπει στο κατάλληλο μέρος. Το χρώμα που κυριαρχεί στους τοίχους είναι το μαύρο αλλά ούτε ίχνος μαύρης διάθεσης αφού είναι ένα μέρος που σου δίνει την αίσθηση ότι μπορεί να ικανοποιήσει ακόμη και τον πιο απαιτητικό νου από πλευράς σχεδίων και χρωμάτων αλλά και να αποτυπώσει με ακρίβεια αυτό που έχει φανταστεί ή δει κανείς.

Η Τέχνη που τη βοήθησε να δραπετεύσει

Τα παιδικά της χρόνια δεν ήταν και τα καλύτερα όπως λέει αφού στη μνήμη της έρχονται συνεχείς εντάσεις μεταξύ των γονιών της. Επιθυμεί να αποστασιοποιηθεί ωστόσο από την αφήγηση αυτών των γεγονότων και να εστιάσει στο σήμερα. Είναι πεπεισμένη ότι ο πόνος είναι αυτός που οδηγεί έναν άνθρωπο να ασχοληθεί σοβαρά με την τέχνη και δει με τη ζωγραφική. Από μικρή είχε τάσεις φυγής, βρισκόταν στη δίνη της δημιουργίας, ήθελε να ξεφύγει από το απλό και το καθημερινό και αποζητούσε να έρθει σε επαφή με οτιδήποτε είχε ζωτικότητα. Με τη ζωγραφική πήρε την απόσταση αυτή που ήθελε από τα άσχημα πράγματα που της συνέβαιναν καθώς αυτή προέκυψε πολύ λυτρωτικά στο στάδιο αυτό της ζωή της. «Ένιωσα ότι πρέπει να βρω τις χαμένες μου δυνάμεις, να βρω τη χαμένη μου θέληση και να αναζητήσω την πηγή της δημιουργίας μου. Η ζωγραφική βέβαια δεν σημαίνει μόνο άδειασμα του μυαλού μου από τις σκέψεις που με βάραιναν αλλά για μένα ταυτόχρονα σήμαινε ότι έχω τη δυνατότητα και θα τα καταφέρω να έρθω σε επαφή με τις δημιουργικές μου σκέψεις αυτές που πηγάζουν από πολύ βαθιά μου και είναι πιο αισιόδοξες. Να μην αφήσω την μαυρίλα να με κυριεύσει αλλά να σταθώ αντάξια απέναντί της λέγοντάς της ότι έχω και άλλα πράγματα δίπλα μου που δεν είναι τόσο μαύρα και αξίζει να προσπαθήσω. Μιας και δεν ήμουν τόσο καλή μαθήτρια ήθελα να ασχοληθώ με κάτι, να το κάνω κομμάτι του εαυτού μου για να αποδείξω ότι αξίζω κάτι, έστω και μικρό. Παρά τις δυσκολίες που υπήρχαν, η οικογένειά μου με στήριξε στα πρώτα και δειλά μου βήματα και με ενθάρρυνε σε όλο αυτό αφού γνώριζε ότι η επιλογή μου ήταν συνειδητή και δεν θα εγκατέλειπα τα όνειρά μου αλλά θα τα στήριζα ως το τέλος. Η ενασχόλησή μου με τα tattoo ήταν κάτι σαν κεραυνοβόλος έρωτας για μένα και αυτό το εισέπραξαν και οι δικοί μου από την πρώτη στιγμή».

Πηγή έμπνευσης: η έλλειψη χρωμάτων

Από μικρή η Kathy είχε μια αγάπη για τη ζωγραφική και απολάμβανε να εξωτερικεύει και να αποτυπώνει το δικό της φανταστικό κόσμο. Αυτή πιστεύει εξάλλου ότι είναι και η γοητεία. Μέσα από τα σχέδια που ξεφυλλίζω στο βιβλιαράκι που μου δείχνει καταλαβαίνει κανείς ότι αυτή η κοπέλα έχει έναν μοναδικό τρόπο να χειρίζεται το μελάνι. Η βασική σκέψη της για να ξεκινήσει ήταν ότι αφού μπορεί να ζωγραφίσει κάτι με άρτιο τρόπο θα μπορεί να το «βαρέσει» και σε τατουάζ. Απλώς έψαχνε να βρει το κατάλληλο άτομο που θα της έδειχνε πώς να τραβάει τις γραμμές να κάνει τις σκιές και γενικότερα να την κατευθύνει. Στα 18 της από τη ζωγραφική πέρασε στα tattoo αφού θεώρησε επιπλέον ότι ήταν ένας τρόπος για να ζωγραφίσει και να ομορφύνει την ασχήμια του κόσμου. «Πρόκειται για μια μορφή τέχνης πιο ιδιαίτερη από τη ζωγραφική. Δημιουργείς ένα έργο τέχνης το οποίο κάποιος το «φοράει» για μία ζωή. Αυτό είναι κυρίως που με τράβηξε στα τατουάζ, η τιμή που θα μου κάνει κάποιος παραχωρώντας μου ένα κομμάτι του σώματός του για να εκφραστώ και να δημιουργήσω».

Τα τελευταία χρόνια κοιτάζει γύρω της όπως λέει χαρακτηριστικά και βλέπει ανθρώπους που είναι «στεγνοί» εσωτερικά, πολλοί έχουν βλέμμα απλανές αλλά και το χαμόγελο τους είναι ανύπαρκτο και μοιάζει με είδος πολυτελείας. Τους έχει απορροφήσει όλους η ασχήμια και αισθάνονται και αυτοί εσωτερικά άσχημοι και μίζεροι. Παντού ακούει γύρω της τη φράση «δύσκολα τα πράγματα» αλλά όπως τονίζει και επιμένει στην άποψή της τα πάντα αλλάζουν από τη μία στιγμή στην άλλη. Αυτή την κατηγορία του κόσμου έβαλε στοίχημα να κερδίσει και να επαναφέρει το χρώμα στη ζωή της με τον πιο καλαίσθητο αλλά και ταυτόχρονα ανεξίτηλα χαραγμένο τρόπο. Αποτελεί πρόκληση για αυτή να προσεγγίσει με την τέχνη της ταυτόχρονα και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας κάνοντάς τους τατουάζ. Η ελληνική κοινωνία δεν είναι απόλυτα εξοικειωμένη με την εν λόγω τέχνη αν και έχουν γίνει σημαντικές κινήσεις όπως αναφέρει και ειδικά οι γυναίκες που κάνουν tattoo το παλεύουν ακόμη πιο πολύ για να αντέξουν στο χώρο. «Όπως και να το κάνουμε ο συγκεκριμένος χώρος είναι ανδροκρατούμενος και δυστυχώς πολύ ανταγωνιστικός. Προσωπικά έχω γνωρίσει και γυναίκες πιο ταλαντούχες από κάποιους άντρες και γι’ αυτό είμαι πεπεισμένη ότι το ταλέντο και η έμπνευση πηγάζουν μέσα από τον καθένα και δεν κάνουν διακρίσεις στο γένος. Όποιος-α αγαπάει και υποστηρίζει αυτό που κάνει θα πετύχει δεν υπάρχει περίπτωση».

Το 2008 ήταν η αφετηρία των πάντων για εκείνη αφού ήταν η πρώτη επαφή της με το τατουάζ, κάνοντας το πρώτο της. Εκεί εκτός από το ότι βίωσε τη διαδικασία της δερματοστιξίας σαν πελάτης, έμαθε και τα περισσότερα τεχνικά κομμάτια που αφορούν την όλη διαδικασία ρωτώντας τον καλλιτέχνη που την είχε αναλάβει. Έκανε μία γοργόνα στο πόδι της και η όλη διαδικασία διήρκησε 4 ώρες. Η δεύτερη «πρώτη» επαφή ήταν όταν έπιασε για πρώτη φορά μοτεράκι και έκανε το πρώτο της τατουάζ σ ’ένα φίλο της που την εμπιστεύτηκε το οποίο και αυτό διήρκησε 4 ώρες στα 25 της. Έμεινε αρκετά ευχαριστημένος ο ίδιος και αυτή όπως λέει γελώντας πήρε από εκείνη τη στιγμή τα πάνω της. Αυτές και οι δύο εμπειρίες ήταν εξίσου καθοριστικές στην ενασχόλησή της με τα τατουάζ καθώς βίωσε την διαδικασία και από τις δύο εκφάνσεις της όπως τονίζει.

Εδώ γιατί κόσμος και φύση συνυπάρχουν αρμονικά

Γέννημα-θρέμμα της Καλλιθέας δεν θα μπορούσε να την απαρνηθεί και να επιλέξει άλλη περιοχή για τη δουλειά της. «Η Καλλιθέα είναι ένας ζωντανός δήμος που δεν κοιμάται ποτέ, αυτό το πυκνοκατοικημένο αθηναϊκό σημείο έχει μια αγκαλιά για όλους. Δεν περιορίζεται και δεν διαπραγματεύεται με τίποτα το γενικό του ύφος. Όλο το παιχνίδι παίζεται στη λεωφόρο Ελευθερίου Βενιζέλου ή γνωστή ως Θησέως όπου υπάρχει η κεντρική αγορά. Βγαίνεις μια βόλτα εκεί και παίρνει ρεύμα και ροή η κάθε σου κίνηση. Υπάρχει ακόμη μια αμεσότητα στον κόσμο που δεν το συναντάς εύκολα πλέον με τόση αποξένωση και μοναξιά που διακρίνω τριγύρω. Πιστεύω ότι ο καθένας έχει τον δικό του μικρόκοσμο και ο δικός μου βρίσκεται εδώ. Μία βόλτα στις πλατείες Δαβάκη και Κύπρου και το ότι έρχομαι με ποδήλατο στη δουλειά μου με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενη και με βοηθάει να ξεκινήσω δημιουργικά τη μέρα μου. Το σημείο που γουστάρω τρελά είναι στον παλιό ιππόδρομο που ενώνεται με το Φάληρο. Στο συγκεκριμένο σημείο αισθάνομαι ότι αν δεν πάω μία φορά τη βδομάδα έχω καταδικάσει σε θάνατο την ομορφιά της φύσης και είναι κρίμα. Σαφώς και υπάρχει μια δυσκολία στην καθημερινότητα μου εξαιτίας της κατάστασης που επικρατεί αλλά δεν πτοούμαι και δεν θα την άλλαζα με καμία γειτονιά αυτή της Χαροκόπου. Δεν μπορώ να σου πω αν αύριο ή μεθαύριο θα την αγαπώ τα ίδιο γιατί ποτέ δεν ξέρεις και θα πρέπει να κρατάς μια απόσταση από το μέλλον αλλά μπορώ να πω με ακρίβεια ότι αυτή τη στιγμή με εμπνέει απίστευτα και μου παρέχει σαν περιοχή ότι χρειάζομαι και πολύ περισσότερα. Ο κόσμος εδώ με αγκάλιασε και είτε μπήκε στο μαγαζί είτε θέλοντας να κάνει tattoo είτε όχι για να δει το χώρο. Το εκτιμώ ξέρεις πολύ σαν Kathy».

Το κοινό είναι ο καλύτερος κριτής

Γνωρίζοντας ότι το επάγγελμα γίνεται ολοένα και πιο ανταγωνιστικό, η ίδια πιστεύει ότι ένας καλός tattoo artist πρέπει πάνω απ’ όλα να είναι ηθικός και συζητήσιμος σαν χαρακτήρας. Επειδή ο χώρος των tattoo είναι αρκετά ρευστός αλλά και ευμετάβλητος χρειάζεται να έχεις μια πινελιά διαφορετική για να καταφέρεις να επιβιώσεις όπως λέει. «Ο tattoo artist χρειάζεται να είναι σε θέση να μεταφράσει την ιδέα του πελάτη σ’ ένα όμορφο και καλαίσθητο σχέδιο, όπως θα το έφτιαχνε ο ίδιος ο πελάτης αν μπορούσε να σχεδιάσει. Υπάρχουν άνθρωποι που με εμπιστεύονται σε σημείο να μου ζητάνε να χτυπήσω ότι θέλω εγώ πάνω τους. Έτσι μου έχουν δοθεί ευκαιρίες να κάνω ακόμη και τατουάζ που θα ήθελα να χτυπήσω η ίδια στον εαυτό μου κάποια στιγμή. Το δημιουργικό κομμάτι λοιπόν είναι εξίσου σημαντικό. Ένα 30% είναι το ταλέντο και το υπόλοιπο 70% είναι η εξάσκηση. Όσο «βαράς» μαθαίνεις διαρκώς πράγματα, γιατί η λεπτομέρεια είναι αυτή που θα σε κάνει να ξεχωρίσεις. Ακόμα και 30 χρόνια αργότερα, κάτι μπορείς να πάρεις από ένα τατουάζ. Το σημαντικότερο λοιπόν όλων είναι η θέληση για εξέλιξη. Αν ένας καλλιτέχνης έχει μεράκι και θέλει να ανεβάζει συνεχώς το επίπεδο της δουλειάς του θα επιτύχει χωρίς αμφιβολία. Τελευταίο προσόν το οποίο αποκτάται σχεδόν άμεσα είναι η ψυχραιμία και η «αναισθησία» αν θέλεις. Δεν υφίσταται τατουατζής που να φοβάται μήπως πονέσει τον πελάτη». Σχετικά με την ερώτησή μου αν μπορεί να υπάρξει αντικειμενικότητα απαντάει πως ο κάθε καλλιτέχνης δεν μπορεί να είναι αντικειμενικός. Όπως κάθε άνθρωπος έχει τη δική του αισθητική, έτσι και κάθε καλλιτέχνης ξεχωρίζει για τη διαφορετικότητά του. Αυτό συνεπάγεται με την υποκειμενική επαγγελματική του πάντα γνώμη πάνω στην ιδέα του εκάστοτε πελάτη. «Αυτό που θα σου πω μόνο είναι ότι από τη στιγμή που ο πελάτης διαλέγει τον καλλιτέχνη θεωρητικά ξέρει το στυλ του και η δουλειά του συνάδει με την αισθητική που ο ίδιος επιθυμεί να βγει. Κατόπιν συνεννόησης λοιπόν μπορεί να βγει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα».

Λίγο μελάνι για δύο σύμβολα φωτιά

Σχετικά με τα πιο περίεργα περιστατικά που είχε με κοιτάζει και μου λέει από αστεία και ευτράπελα άλλο τίποτα, και χαμογελάει δυνατά. Γενικά αν υπάρχει αυτό το mood στο studio η κάθε μέρα είναι εξίσου περίεργη και αστεία. Ωστόσο αν έπρεπε να ξεχωρίσει δύο από αυτά, αυτά θα ήταν δύο. Το 2014 μπήκε στο studio φανερά αμήχανος και διστακτικός ένας κύριος. Ο συγκεκριμένος είχε μία σβάστικα στο μπράτσο του και ήθελε να απαλλαγεί από το συγκεκριμένο σχέδιο αφού δεν τον αντιπροσώπευε πλέον. Δεν ήθελε να επεκταθεί περισσότερο και να της αναφέρει τι τον οδήγησε σ’ αυτή την απόφαση. ‘Ήταν φανερό ότι ντρεπόταν που το είχε πάνω του, ήταν σα να κουβαλάει κάτι που τον βάρυνε σωματικά αλλά κυρίως ψυχικά. Ωστόσο η κάλυψη του συγκεκριμένου τατουάζ δεν ήταν εύκολη υπόθεση διότι το μέγεθός του εν λόγω tattoo δυσκόλευε κατά πολύ τη δική της παρέμβαση και θα έπρεπε να επιλέξει να του κάνει ένα σχέδιο που θα κάλυπτε μεγαλύτερη επιφάνεια από αυτή της σβάστικας. Έτσι και έκανε, μιας και ειδικεύεται στα cover up και τη συγκεκριμένη στιγμή που ήρθε δεν είχε κάποιο κλεισμένο ραντεβού, οπότε είχε στη διάθεσή της τον απαιτούμενο χρόνο. Επέλεξαν μαζί με τον κύριο κάτι άλλο εντελώς διαφορετικό και καλύφθηκε το προηγούμενο εξ’ ολοκλήρου. Το αποτέλεσμα του άρεσε και από το studio θυμάται αναχώρησε άλλος άνθρωπος μετά την ολική αλλαγή και της είπε χαρακτηριστικά «σ’ ευχαριστώ που με έκανες να χαιρετήσω την παλιά μου ζωή». Την αμέσως επόμενη χρονιά το 2015 όπως λέει είχε ένα παρόμοιο περιστατικό αυτή τη φορά όμως αρκετά τραγελαφικό. «Μόλις είχα τελειώσει από ένα ραντεβού και περίμενα το επόμενο και βλέπω να μπαίνει μία κυρία κοντά στα 60. Σε αντίθεση με τον προηγούμενο κύριο αυτή δεν είχε να σκεφτεί τίποτα. Αφού έριξε μια ματιά στο χώρο μπήκε κατευθείαν στο θέμα. «Θέλω να ρίξεις μια ματιά στο τριανταφυλλάκι που έχω στην πλάτη μου και να βάλεις τα δυνατά σου να το διορθώσουμε γιατί δεν αρέσει πια στον άντρα μου». Εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα αν πρέπει να βάλω τα γέλια ή τα κλάματα, εν πάση περιπτώσει συγκρατήθηκα και της είπα να περάσει την επόμενη βδομάδα. Έτσι και έκανε. Ήρθε με αέρα που μαρτυρούσε αλλαγή στο βλέμμα της. Με τα πολλά και τα λίγα το τριανταφυλλάκι άνθισε και έγινε ανθοδέσμη. Έμεινε πολύ ευχαριστημένη η συγκεκριμένη κυρία αλλά το συγκεκριμένο περιστατικό αναφέρεται σαν απειλή κάθε φορά από τους υπολοίπους εδώ. Εκεί που θέλω να εστιάσει είναι ότι στη δερματοστιξία, οι λάθος επιλογές κοστίζουν και κοστίζουν ακριβά. Ένα τατουάζ που χρειάζεται διόρθωση θα στοιχίσει σ’ αυτόν-ή που το έχει παραπάνω τόσο σε οικονομικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο. Γι αυτό και πρέπει κάποιος να θυμάται ότι πριν το τατουάζ οι επιλογές του είναι άπειρες, ενώ με το cover up είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Σχετικά με την ερώτησή μου αν υπάρχουν δύσκολα τατουάζ μου λέει ότι για την ίδια δεν υπάρχουν εύκολα και δύσκολα tattoo, γιατί όταν αγαπάς αυτό που κάνεις δεν μπορείς να κάνεις τέτοιου είδους διακρίσεις. Ίσα ίσα η δυσκολία την κάνει να εξελίσσεσαι. Υπάρχουν όμως δύσκολοι άνθρωποι. Περιστατικά ανθρώπων που για κακό δικό τους συμπεριφέρονται σαν παιδάκια του τύπου κουνιούνται χωρίς λόγο, δυσκολεύοντας έτσι την όλη διαδικασία και προσπάθεια που γίνεται.

Μία απόφαση της στιγμής μπορεί να αλλάξει;

Την ώρα της συζήτησης που είχαμε με την Κathy μπαίνει μία κοπέλα φανερά αναστατωμένη λέγοντας της «θέλω να το αφαιρέσω από πάνω μου». Η Ράνια είχε πάρει την απόφαση πολύ βεβιασμένα να κοσμήσει το χέρι της με ένα λιονταράκι το οποίο αντιπροσώπευε το ζώδιο του αγοριού της και το είχε κάνει σε ένα άλλο ταττουατζίδικο. Ήταν αρκετά μικρή όταν το χτύπησε και πλέον δεν την εξέφραζε αφού χώρισε. «Συνειδητοποιώ μέρα με τη μέρα ότι αυτό το tattoo είναι πρόσθετο βάρος για μένα αλλά και υπερβολή, θέλω το δέρμα μου να γίνει όπως πριν». Ο πόνος που μπορεί να αισθανθεί δεν την τρομάζει, είναι αποφασισμένη και θα το κάνει με κάθε κόστος. Η Kathy της λέει ότι δεν εξειδικεύεται το studio στην αφαίρεση και θα ήταν καλό να απευθυνθεί σε δερματολόγο για να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Φεύγει η κοπέλα από το tattoo studio που βρισκόμασταν και τότε η Kathy μου λέει «βλέπεις τι γίνεται υπάρχει κόσμος που μπαίνει στη διαδικασία να κάνει tattoo απλά γιατί είναι μόδα και ευτελίζει τον όρο και τη σημασία που έχει η τέχνη». «Από αυτή την κατάσταση επωφελούνται προφανώς αυτοί που ανοίγουν τέτοιου είδους επιχειρήσεις για να κερδίσουν. Όλο αυτό συνεπάγεται πολλά κακώς εκτελεσμένα τατουάζ, αυξανόμενα studio χωρίς λόγο και ταυτόχρονα αρκετούς δυσαρεστημένους πελάτες που θέλουν σιγά σιγά να καλύψουν ή και να σβήσουν το τατουάζ τους». «Είναι καλό που η αναπτυσσόμενη βιομηχανία του τατουάζ ανοίγει δρόμους για αποβολή προκαταλήψεων που υπάρχουν ακόμη και σήμερα στον «έχων τατουάζ» καθώς και την εξέλιξη του ίδιου του είδους λόγω ανταγωνισμού αν το θέλεις( νέα είδη, νέες τεχνικές, καλύτερη ποιότητα αναλώσιμων) αλλά αυτό που γίνεται με πολύ πρόχειρο τρόπο από ορισμένα studio είναι ασύλληπτο να συμβαίνει». Τη ρωτάω αν γνωρίζει πως αφαιρείται ένα τατουάζ και μου απαντά « είναι δυνατό να αφαιρέσεις ένα τατουάζ ως ένα σημείο, αν δηλαδή το τατουάζ είναι ανάγλυφο απαιτείται πλαστική επέμβαση». «Καλό είναι αν θες περισσότερες πληροφορίες για μεθόδους αφαίρεσης να απευθυνθείς σε δερματολόγο που ειδικεύεται σε κάτι τέτοιο». Έτσι και συνέβη, απευθύνθηκα στον δερματολόγο Κάτωνα Νομικό ο οποίος μου έδωσε απλόχερα όλες τις πληροφορίες σχετικά με την αφαίρεση των tattoo. «Ο μόνος τρόπος για να αφαιρεθεί σωστά ένα τατουάζ είναι το laser το οποίο είναι ειδικού τύπου και αναγνωρίζοντας την χρωστική του tattoo την αφαιρεί. Πρέπει να πούμε ότι για κάθε χρώμα υπάρχει και ειδικό laser και τα πιο δύσκολα αν θες χρώματα για να αφαιρεθούν είναι το κίτρινο, το κόκκινο και το πράσινο ενώ τα πιο εύκολα για την αφαίρεση είναι το καφέ και το μαύρο. Απαιτούνται αρκετές συνεδρίες για την αφαίρεση αλλά αυτό εξαρτάται πάντα και από την έκταση του εκάστοτε σχεδίου και αυτές μπορεί να είναι από 3 ως και 10. Θα μπορούσα να πω ότι είναι μια επώδυνη διαδικασία και θα πρέπει να γίνεται με τοπική αναισθησία για να νιώθει πιο άνετα και ο ασθενής. Αν τηρηθεί αυτή η διαδικασία το laser είναι ανεκτό. Όσον αφορά τις παρενέργειες τώρα μετά τη χρήση του laser να πούμε ότι δεν είναι κάτι που μπορεί να αποθαρρύνει οποιονδήποτε έχει πάρει μια τέτοια απόφαση να αφαιρέσει το tattoo του. Συγκεκριμένα στο σημείο που υπήρχε το tattoo ενδέχεται να παραμείνει το περίγραμμα του σε πιο λευκό χρώμα και αυτό είναι πιο εμφανές σε άτομα με πιο σκούρα επιδερμίδα και όχι στα ανοιχτόχρωμα. Επιπλέον μετά την αφαίρεση θα προσέξει κανείς ότι δημιουργείται στο δέρμα του ένα μικρό ξεφλούδισμα μια πληγή η οποία σταδιακά θα κλείσει».

����� ��U��

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Georgia Karaiskou’s story.