Bella Roma

Πάντα πίστευα ότι σαν το Παρίσι, τίποτα! Πριν το επισκεφτώ, ονειρευόμουν τον πύργο του Άιφελ, το Λούβρο, φανταζόμουν τον εαυτό μου να καταβροχθίζω μπαγκέτες, κρέπες και τα συναφή και να τριγυρνάω στη Μονμάρτη και στο πλάι του Σικουάνα χαζεύοντας γκραβούρες.

Ε…πήγα! Δε μπορώ να πω, αν εξαιρέσεις ότι κόντεψα να πάθω λουμπάγκο κουβαλώντας τη βαλιτσάρα στο μετρό του Παρισίου που δεν έχει όχι ασανσέρ, ούτε κυλιόμενες για δείγμα, και ότι συνεννοούμασταν σε άψογη αγγλο-γαλλο-νοηματική γλώσσα, τα πέρασα merveilleux (κάτι μάθαμε…)! Λέω, αυτό ήταν ταξίδι!

Μετά πάω Λονδίνο, να ‘ναι καλά η φιλεναδίτσα μου που με φιλοξένησε τον καιρό που σπούδαζε εκεί και την “ταρατσώσαμε”. Λοιπόν, ομολογώ ότι δεν φανταζόμουν ΠΟΤΕ ότι θα μου άρεσε περισσότερο το Λονδίνο από το Παρίσι. Κατέληξα ότι δεν ήταν τα αξιοθέατα που κέρδισε τους εξτρά πόντους, αλλά οι άνθρωποι! Τους λέμε ξινούς, άχρωμους, άοσμους, αλλά ένιωσα εντυπωσιακή διαφορά ως προς τον τρόπο που κατάφερα να μετακινηθώ, να συνεννοηθώ και να εξυπηρετηθώ! Εκεί είπα: “ίσως και να μπορούσα να ζήσω εδώ!”.

Και ερχόμαστε στη Ρώμη…Αγγλικά γιοκ! Λένε ότι έχει υπάρξει βελτίωση και πως όλο και περισσότεροι νέοι στην Ιταλία μαθαίνουν Αγγλικά, αλλά, believe me, έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους! Ωστόσο, κατά έναν μοναδικό, μαγικό και “μεσογειακό” τρόπο, συνεννοήθηκα Α-ΨΟ-ΓΑ! Οι άνθρωποι έχουν ταμπεραμέντο, τί να λέμε τώρα; Από την κοπέλα στον γκισέ για να πάρουμε το Roma Pass για τις μετακινήσεις (άχρηστο! μη το πάρεις ποτέ! Στη Ρώμη πας για να την περπατήσεις!) που μας ευχήθηκε μέσα από την καρδιά της να τα περάσουμε καλά, μέχρι τον ταξιτζή που με ένα χαμόγελο μέχρι τα αφτιά, μας πήρε τις βαλίτσες και με την νοηματική κατάφερε να μας κάνει και ξενάγηση μέχρι το σπίτι.

Και καλά, θα αναρωτιέσαι τώρα “εσύ για τους ανθρώπους επισκέφτεσαι μια χώρα;”. “Όχι”, απαντώ, αλλά όσο να πεις, η “ζεστασιά” που νιώθεις από έναν ξένο τόπο, σε κάνει να το αγαπήσεις λίιιιγο παραπάνω!

Η Ρώμη όμως, δεν είναι μόνο οι άνθρωποί της, η Ρώμη σε συνεπαίρνει. Το βλέμμα σου είναι συνεχώς στραμμένο πως όλες τις κατευθύνσεις: πλακόστρωτα, τοιχογραφίες σε απλά καθημερινά σπίτια, ρωμαϊκά κτίρια, γλυπτά, συντριβάνια, εκκλησίες, μουσεία, αρχαία ερείπια…μια μείξη ρωμαϊκής, αρχαιοελληνικής και αιγυπτιακής τεχνοτροπίας και αισθητικής που σε ταξιδεύουν σε μία άλλη εποχή! Ειλικρινά, πιστεύω ότι οι Ρωμάνοι ζουν σε 2 εποχές ταυτόχρονα. Έχουν κατορθώσει να συμπτύξουν το σήμερα, μέσα σε μια πελώρια Αρχαία Αγορά.

Από την άλλη, οι μυρωδιές, αυτό το χαρμάνι του καφέ που όσο και να ψάξεις στην Αθήνα, δε το βρίσκεις, οι γεύσεις (τέτοια λαζάνια και pizza δεν έχω ξανα-ματα-φάει), οι ήχοι (αυτή η τραγουδιστή τους γλώσσα που αναρωτιέσαι “μπορεί και να με βρίζει και να μη το ξέρω, αλλά τί ωραία που τα λέει!”), οι εικόνες ….

Πφφφφ….ας μη συνεχίσω άλλο, unplug me please!

Κοντολογίς, καλέ μου φίλε, συνταξιδιώτη, πήγαινε και συ στη Ρώμη και θα με θυμηθείς. Και επειδή είμαι καλός άνθρωπος, έχω κάνει έρευνα για να σε πάω στα καλύτερα, πριν από σένα, για σένα!

Allora, έχουμε και λέμε:

Antico Forno Roscioli

Ό,τι πρέπει για να χορτάσει τον ταλαίπωρο οδοιπόρο, ειδικά τις ώρες που τα υπόλοιπα ιταλικά εστιατόρια είναι κλειστά ή έχουν κλείσει την κουζίνα τους (14:30–15:00 κλείνουν και τα λέμε πάλι από τις 19:00 για βραδινό).

Ο συγκεκριμένος φούρνος είναι γνωστός στους ντόπιους, το καταλαβαίνεις εύκολα, αφού δύσκολα βρίσκεις τουρίστες να αράζουν στα ψηλά τραπεζάκια που διαθέτει για ένα quick bite που λέμε και στο Ελλάντα.

Έχει πολλές γεύσεις που δεν έχουμε συνηθίσει να τρώμε σε pizza, αλλά γι’ αυτό αγαπάμε Ιταλία εξάλλου!

Giolitti

Say…say the magic word, S-A-G-A-P-O ΠΑ-ΓΩ-ΤΟ !!!

Η μεγάλη ανακάλυψη που λέγεται παγωτό, βρίσκεται ΠΑΝΤΟΥ στη Ρώμη, αλλά στο Giolitti θα καταλάβεις γιατί ο δρόμος μπροστά από το μαγαζί είναι φουλ από κόσμο που παλεύει μη τυχόν και του ξεφύγει καμιά σταγόνα ηδονής.

Sant’ Eustachio Il Caffè

Εδώ “παίρνεις μυρωδιά” τί θα πει δυνατός ιταλικός καφές με ιδιαίτερο χαρμάνι. Όπως όλα τα καλά μαγαζιά, έχει μια “Α” αναμονή, αλλά οι επαγγελματίες του καφέ έχουν μάθει να κινούνται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

Μπορείς να πιεις το espress-άκι σου στο bar, ως βέρος Ιταλιάνος, ή να πέσεις στην “παγίδα” και να κάτσεις στα έξω τραπεζάκια, που θα σου στοιχίσει ένα 5ευρω παραπάνω.

Το κατάστημα διαθέτει γλυκές και αλμυρές λιχουδιές για να ολοκληρώσεις την απόλαυση, ενώ για τους λάτρεις του καφέ, πωλούνται συσκευασίες με κόκκους καφέ made by “εμού του ιδίου”, δηλαδή του Sant’ Eustachio Il Caffè.

Lindt

Μπορεί να μην είναι Ιταλικό, αλλά άπαξ και το μυρίσεις (γιατί πρώτα έρχεται η μυρωδιά και μετά το βλέπεις), δε μπορείς να αντισταθείς.

Είναι στη γειτονιά των προαναφερθέντων και απλά δε γίνεται να το προσπεράσεις χωρίς να σε πιάσει σιελόρροια.

Il Duca

Για να φας και να σε “πιάσει” όμως, πρέπει να κάτσεις σε εστιατόριο, κακά τα ψέμματα. Τί καλύτερο, από τη hip περιοχή Trastevere που θεωρείται το δικό μας Ψυρρή.

Θα σε μπερδέψει ελαφρώς η είσοδός του, αλλά μη φοβού, όλο και κάποιος του μαγαζιού θα σε “τσιμπήσει” για να σε οδηγήσει στα ενδότερα.

Ωραίο φαγητάκι, παραδοσιακή trattoria, με πολύ καλό χύμα κρασί! Δοκιμάστε τα λαζάνια και δε θα χάσετε. Α! Και τιμές λογικές, αν αναλογιστεί κανείς το κουβέρ που παντού είναι “τσιμπημένο”.

Λοιπόν, σταματώ εδώ για να βρεις και τίποτα μόνος σου! Όλα έτοιμα τα θες πια!

Arrivederci :-)

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.