Sonu yoktu içimde ki karanlığın.

Palavralarımı hep kendime atarım..Yaşadığımı sandığım hayatla yaşadığım arasında ki fark içimde ki karanlık kadar.Siz bilmezsiniz bazen yıllarca ağlarım.Bak bunu ben de bilmem görmedim hiç ama hissin gerçekliğine yaslanarak rahatlıkla tüm hayatımca ağladığımı söylemem palavra olmaz mesela..

Tam şurdan(beynin olduğu yerden) geçen neyim varsa,oyum yok.Oyunum yok.Seçimim yok.Hayırım…

Derinliğinden haberim yoktu içimdeki karanlığın,belki boyumu geçmiyordur diye kendimi itikledim içime..Düşmedim.Yere çarpan bedenim yok.Acım yok.Düşüm yok.Düşüşüm yok.Yükselişim…

Zorla içimden tırmanıp,anneme uzun uzun baktığım salona vardım.Ben bir “ihtimalim” de annem var.Kalbi var.Gülüşü var.Aşkı…

Benim bir ütopyam var.

İnandığım hiç bir şeyin gerçekle alakası yok.

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Gökçem Nur Kaymak’s story.