Ενωμένα Έθνη της Ευρώπης ή Ενωμένη Ευρώπη των Εθνών
Christos Lolas
31

Ναι, να πάψει η ταύτιση του έθνους με το κράτος στην Ευρώπη. Αυτό το αίτημα έχει διατυπωθεί με σαφήνεια και είναι κοινός τόπος για τους (προοδευτικούς) φιλοευρωπαϊστές ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Το αληθινό δίλημμα όμως είναι πάντοτε το “συντήρηση εναντίον προόδου”, και εθνικά — εντός των κρατών — και πανευρωπαϊκά.

Το ερώτημα που τίθεται είναι πού βρίσκονται οι προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης σήμερα; Αποδέχονται τη φίμωση που τους έχουν επιβάλλει ιδεολογικά οι συντηρητικοί, “σοβαροί” και λαϊκιστές από κοινού — ο Φάρατζ δεν βρίσκεται και πολύ μακρύτερα από τον Κάμερον — ή ανοίγουν το στόμα τους και εκφράζουν την πλειοψηφία των πολιτών που θέλουν να υπάρχει μέλλον για τους ίδιους και τα παιδιά τους; Οι “μάζες”, όσο “απολίτιστες” κι αν είναι, αναζητούν διέξοδο για το μέλλον, γιατί η πολιτική αφορά την υλική τους ύπαρξη, όχι μόνο κάποιες ωραίες ιδέες. Κι όταν η προοπτική σου είναι η αέναη μιζέρια, τότε θα εμπιστευτείς τον οποιονδήποτε.

Περισσότερη Ευρώπη λοιπόν, αλλά όχι Ευρώπη του μονεταριστικού ζουρλομανδύα και των συντηρητικών διευθυντηρίων. Αυτό που ζούμε δεν είναι μονόδρομος, είναι αφύσικο, εκτός λογικής, κοινωνικών κανόνων, πολιτικών αρχών και πρέπει ν’ αλλάξει. Και για τον ημιμαθή μικροαστό Γερμανό και για τον εξαθλιωμένο κουτοπόνηρο Έλληνα. Δημοκρατικά, από τις προοδευτικές δυνάμεις, για τους πολλούς πραγματικά “μη προνομιούχους”, για τα μικρά ψάρια που εγγυώνται τη σταθερότητα και την ειρήνη. Αλλιώς το μέλλον θα ανήκει στους λαϊκιστές, που κατά βάση είναι δεξιότατοι — βλ. τους δικούς μας — και που θα μας στείλουν στην καταστροφή μια ώρα αρχύτερα.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.