Void

Dün evi temizlerken fotoğraf albümleri karşıma çıktı. Albümlere bakmak, telefon veya bilgisayardan fotoğraflara bakma hissinden çok farklı çünkü fotoğraflara dokunabiliyorum, koklayabiliyorum.

Neden hep eskiyi özlediğimizi düşündüm. Eskiye dair çok az şeyi konuşmaktan keyif alıyorum, geçmişin geçmişte kalmasını diliyorum. Şimdide var olmak istiyorum sadece. Aklıma Persepolis filmindeki “Asla kim olduğunu ve nereden geldiğini unutma.” repliği geliyor. Şimdiki halimi oluşturan her şeyi kucaklamak, onlarla barışmak istiyorum. Ne okusam, dinlesem, izlesem, nereye gitsem diye düşündüğümde sonsuz nehir beni hep gitmem gereken yere götürdü. O nehrin akışıyla uyumlu olarak var olmak istiyorum. Sadece sevgi hissetmek istiyorum.

Sevdiğim için alttan aldığım, kendimden ödün verdiğim her şey ve herkes için kendimi bağışlamak istiyorum. Bunları yaptığım için kendime kızmamayı dilerdim. Ablamın doğum gününde sarhoş olup asansörün aynasında kendime sarıldığımı ertesi gün bana anlattıklarında gözlerimin dolması bu sebepten herhalde. Hala sevdiklerim için bir şeylere katlanıyorum, alttan alıyorum ama kendimden ödün vermemeye çalışıyorum. Ben benim. Hayattayım. Bedenim, aklım ve duygularımdan başka bir şeyim yok. Sevebildiğim için şükrediyorum. En güzel duyguyu en uçta hissedebiliyorum. Ya en uçta olsun ya da hiç olmasıncılıktan yanayım. Artık kendimi bunun için değiştirmeye çalışmıyorum.

Kendi yolumu bulmaya çalışırken huzursuz bir bacak gibi yaşamaya devam ediyorum. Pembe gün batımlarını, camları açık evlerden akşamları dışarı gelen tabak ve çatal-bıçak seslerini, bulutların arasında uçan kuşları izlerken gittikçe kendi içime dönüyorum. Hayatımın, içime dönüp kendimi dinlemem ve tekrar tanımam gereken bir dönemindeyim. Anlam bulamadığımda Çağıl’ın anlamı benim yaratmamı söylediğini düşünüyorum. Tutunacak bir insanın var olması, ağaca sarılmak gibi hissettiriyor. Sapasağlam, köklü ve huzur dolu.

Arkada çalan: https://open.spotify.com/track/7jow4FTBC7WoBQpW8oxGLF

Anneannemin en sevdiği çiçekler.
“İnsan sevgiyle çekilmiş bir fotoğrafı nerede görse anlıyor.”
Show your support

Clapping shows how much you appreciated Göksu’s story.