Rozdział III — ŚWIATOWE STANDARDY OPODATKOWANIA.

Gotowe Spółki
Apr 9 · 10 min read

4. Standardy opodatkowania zysków giełdowych w Europie.

a) Wprowadzenie

Unia europejska nie posiada skodyfikowanego prawa podatkowego, lecz ogólne dyrektywy mające na celu ujednolicenie i harmonizację systemów podatkowych poszczególnych krajów. Odbywa się to poprzez implementację do porządków krajowych rozporządzeń (stosowanych bezpośrednio) oraz dyrektyw (zakładają osiągnięcie określonego rezultatu). Pozostałe formy prawa nie posiadają bezpośredniego wpływu na legislację podatkową państw członkowskich (decyzje, opinie, zalecenia).



Wpływ prawa europejskiego na opodatkowanie zysków giełdowych jest znikomy ponieważ regulacja dochodów kapitałowych jest pozostawiona w zakresie mocy prawotwórczej krajów członkowskich. W mojej opinii jest raczej mało prawdopodobne, że w przyszłości regulacje europejskie będą miały wpływ na zyski kapitałowe.

Moment, w którym prawo krajowe schodzi na dalszy plan, ustępując miejsca prawu Unii Europejskiej, jest trudny do uchwycenia. Jest tak dlatego, że prawo unijne i prawo krajowe są (a przynajmniej powinny być) brane pod uwagę równolegle — zgodność prawa krajowego z prawem unijnym powinna być stale monitorowana, praktycznie na każdym szczeblu postępowania przed organami krajowymi państw członkowskich.

Założenie synchronizacji systemów podatkowych jest oparte na idei przekształcenia unii europejskiej w superpaństwo w postaci “stanów zjednoczonych europy”. Wiąże się to z koniecznością zmian w systemach prawnych państw członkowskich, które czasami idą bardzo daleko. Zmiany te są wprowadzane jednak bardzo fragmentarycznie I powoli. Do dziś dnia standardy rachunkowe państw członkowskich nie są ujednolicone a jedynie zbliżone do siebie jeśli chodzi o swoją strukturę. Zmiany te zostały jednak wprowadzone w znacznym stopniu poprzez zalecenia i opinie organizacji pozarządowych, a także wynikały z chęci konkurowania między sobą systemów prawnych. Częściowo synchronizacja jakkolwiek ułatwia handel międzynarodowy oraz stosowanie przepisów podatkowych dla przedsiębiorstw jest też po części sposobem na unikanie opodatkowania oraz oszustwa podatkowe.

Supremacja prawa wspólnotowego wynika z zasady prymatu prawa wspólnotowego nad prawem wewnętrznym krajów członkowskich została wyrażona, m.in., w precedensowym orzeczeniu ETS w sprawie Costa z 1964 r. Legalność krajowej ustawy została wówczas zakwestionowana przez podmiot prywatny, z uwagi na jej niezgodność z prawem wspólnotowym. Sąd włoski zwrócił się do ETS o rozstrzygnięcie, czy w omówionej sytuacji może działać zasada lex posterior derogat legi priori. ETS nie tylko twierdząco odpowiedział na postawione pytanie, lecz również jasno określił, że prawo krajowe żadnej rangi nie może uchylić prawa znajdującego swe źródło w Traktacie. Prawo wspólnotowe tworzy „własny porządek prawny, zintegrowany z systemem prawnym państw członkowskich”.

b) Organy UE

Komisja Europejska

jest organem prawodawczym unii europejskiej. W ramach komisji odbywają się prace nad ustawodawstwem europejskim i to ona jest organem wprowadzającym ustawy w życie. Przy komisji powołany jest Komitet ds. Fiskalnych i Finansowych. Jego zadaniem jest przygotowanie analiz systemów podatkowych w kontekście zgodności z prawem europejskim. Komitet ten jest też organem opiniodawczym w zakresie powstających regulacji oraz wpływu jakie będą miały na gospodarkę oraz inne systemy podatkowe.

Komisja Europejska nie ustala wysokości poszczególnych podatków dla określonych państw członkowskich, może to nastąpić jedynie poprzez ramowe określenie maksymalnej (ewentualnie minimalnej) stopy podatkowej.

Najwyższą instancją odwoławczą w unii europejskiej jest Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Wydaje on orzeczenia także w sprawach podatkowych i jest on ostatnią instancją w Unii Europejskiej. Podatnicy mogą kierować do niego wszystkie sprawy z dowolnego zakresu prawnego pod warunkiem, że mają one związek z prawodawstwem europejskim i uda się argumentować, że orzeczenia sądowe są podważane ze względu na sprzeczność przepisów z prawem UE.

Obowiązek stosowania prawa podatkowego Unii Europejskiej przez organy administracji podatkowej wynika z przepisów tego prawa (w szczególności z art. 4 ust. 3 tiret 3 i 4 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 288 tiret 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej).

Trybunał Sprawiedliwości ma — spośród wskazanych sądów — największy wpływ na organy podatkowe i stosowaną przez nie wykładnię przepisów podatkowych. Nawet jednak w przypadku tego sądu wpływ jest uzależniony od rodzaju i czasu wydania przez Trybunał wyroku. Już na wstępie zaznaczyć wypada, że tzw. klasyka orzecznictwa TS ma — co do zasady — niewielki wpływ na sposób rozstrzygania spraw przez organy podatkowe. Z punktu widzenia Ministra Finansów znaczenie mają głównie wyroki nowe, wydane w sprawach przeciwko Polsce. Z jednej zatem strony mamy do czynienia z całkowitym pominięciem przez organy podatkowe orzecznictwa TS i płynących z niego wniosków (dotyczy to klasyki orzecznictwa TS), z drugiej natomiast — jest to jedyny sąd, który może szybko i skutecznie zmienić linię rozstrzygania spraw przez polskie organy podatkowe (w wyniku niektórych orzeczeń TS Minister Finansów wydaje interpretacje ogólne, zawierające wykładnię przepisów zgodną z tymi orzeczeniami).

Europejski porządek prawny nie przewiduje europejskiej ordynacji podatkowej oraz ogólnoeuropejskich ustaw podatkowych. W zasadzie większość norm prawnych wywodzi się z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz traktatów Europejskich. Ustawodawca europejski stara się nie ingerować bezpośrednio w porządek prawno-podatkowy każdego państwa, a jedynie nadawać kierunek legislacji poprzez dyrektywy oraz orzecznictwo. Jednym z głównych celów unii europejskiej jest zapewnienie swobody przepływu osób kapitału oraz umożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej obywatelom UE. Aby dobrze zrozumieć jak przedstawiane są te wartości należy przybliżyć ich definicje znajdujące się w Traktacie Ustanawiającym Unię Europejską. Są nimi:

Art 49 WE (dawny art. 43 TWE) oraz 54 (dawny art. 48 TWE) WE.

Wymienione artykuły traktatu o funkcjonowaniu unii europejskiej są podstawowymi elementami porządku gospodarczego unii europejskiej i stanowią fundament na którym opierają się orzeczenie dotyczące spraw gospodarczych w europie, a w tym i orzeczenia podatkowe.

Artykuł 49 (dawny artykuł 43 TWE)

Ograniczenia swobody przedsiębiorczości obywateli jednego Państwa Członkowskiego na terytorium innego Państwa Członkowskiego są zakazane w ramach poniższych postanowień. Zakaz ten obejmuje również ograniczenia w tworzeniu agencji, oddziałów lub filii przez obywateli danego Państwa Członkowskiego, ustanowionych na terytorium innego Państwa Członkowskiego. Z zastrzeżeniem postanowień rozdziału dotyczącego kapitału, swoboda przedsiębiorczości obejmuje podejmowanie i wykonywanie działalności prowadzonej na własny rachunek, jak również zakładanie i zarządzanie przedsiębiorstwami, a zwłaszcza spółkami w rozumieniu artykułu 54 akapit drugi, na warunkach określonych przez ustawodawstwo Państwa przyjmującego dla własnych obywateli.

Artykuł 54 (dawny artykuł 48 TWE)

Na potrzeby stosowania postanowień niniejszego rozdziału spółki założone zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego i mające swoją statutową siedzibę, zarząd lub główne przedsiębiorstwo wewnątrz Unii są traktowane jak osoby fizyczne mające obywatelstwo Państwa Członkowskiego. Przez spółki rozumie się spółki prawa cywilnego lub handlowego, a także spółdzielnie oraz inne osoby prawne prawa publicznego lub prywatnego, z wyjątkiem tych, których działalność nie jest nastawiona na osiąganie zysków.

Na podstawie tych artykułów wydano szereg ważnych orzeczeń dotyczących opodatkowania zysków generowanych z działalności gospodarczej na terytorium innego kraju. Są one istotne z tego względu, gdyż określają nienaruszalność swobody przepływu kapitału I pracowników oraz określają zakaz naruszania bądź ograniczania praw ze względu na orzeczenia podatkowe.

Pierwsze z nich to sprawa z 25 lutego 2010 r. X Holding BV a Staatssecretaris van Financiën, (signatura akt — C-377/08). Orzeczenie to określiło że przepisu TWE nie stoją na przeszkodzie do stworzenia jednego podmiotu podatkowego przez grupę kapitałową w postaci podmiotu zależnego który jest rezydentem ale uniemożliwia takie rozwiązanie w przypadku podmiotu zależnego w wypadku kiedy podmiot jest nierezydentem. Orzeczenie to ma na celu zapobieganie przenoszeniu dochodów pomiędzy podmiotami posiadającymi siedziby w różnych krajach w celu uniknięcia lub obniżenia opodatkowania. Stanowi to sprzeciw sztucznym konstrukcjom prawnym optymalizującym zobowiązania podatkowe przedsiębiorstw.

Drugie orzeczenie to wyrok ETS z 21 stycznia 2010 r. w sprawie Société de Gestion Industrielle SA (SGI) vs. Belgia, C-311/08

W orzeczeniu tego wyroku stwierdzono że swoboda przedsiębiorczości przyznana obywatelom na mocy art. 49 TWE zapewnia im dostęp do działalności na własny rachunek oraz możliwość jej wykonywania, jak również prawo tworzenia I zarządzania przedsiębiorstwami na tych samych warunkach co określone przez przepisy danego państwa członkowskiego dla jego własnych obywateli. Obejmuje ona prawo wykonywania działalności za pośrednictwem spółki zależnej, oddziału lub agencji. Jest to istotne ze względu na możliwości podatkowe stwarzane przez umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania które pozwalają na zapłatę podatków od zysków kapitałowych w państwie umawiającym w wypadku posiadania tam siedziby, oddziału lub agencji jako formy reprezentującej działalność przedsiębiorczą.

W analizowanym wyroku ETS podkreśliła że odmienność traktowania podatkowego przekazywania korzyści rezydentom i nierezydentom w ramach podmiotów powiązanych może stanowić ograniczenia swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art 43 WE obecnie 49 TWE. Takie działania mogą być powodem do rezygnacji z utrzymywania spółki zależnej na terytorium innego państwa ze względu na ograniczenia podatkowe.

Równocześnie bezwzględnie sprzeczne z prawem są regulacje mające na celu ochronę jurysdykcji podatkowej państwa w celu zwiększenia jego dochodów podatkowych zwłaszcza przez ustalanie przywilejów, ulg lub zwolnień rezydentom oraz podmiotom posiadającym siedzibę na danym terytorium.

Kolejnym wyrokiem który potwierdził ścisłe stosowanie zasady rezydencji w związku ze swobodą przepływu osób i kapitału był wyrok ETS z 7.9.2006 r. w sprawie N. (C-470/04) Gerechtshof te Arnhem — Holandia

Wyrok ten określił że na gruncie prawa wspólnotowego niemożliwe jest nadmierne zabezpieczenie interesów fiskusa poprzez tworzenie przepisów nakładającego na obywateli dodatkowe obowiązki w wypadku zmiany rezydencji podatnika co stoi w bezpośredniej sprzeczności z przepisami art. 49 I art. 54 TWE.

Sytuacja opisana w tym wyroku to nałożenie obowiązku zapłaty zaliczek na przyszłe zobowiązania podatkowe wynikające z dochodów podatnika, który zmienił swoją rezydencję. Pierwotną rezydencją podatnika była Holandia natomiast po zmianie rezydencji stała się nią Wielka Brytania. Z tego powodu Holenderski urząd podatkowy uznał że pomimo zmiany miejsca zamieszkania nadal istnieje obowiązek uiszczania zaliczek związanych z podatkiem dochodowym.

W wyniku kształtującego się orzecznictwa wspólnotowego w podobnych sprawach, w tym zwłaszcza wyroku ETS z 11.3.2004 r. w sprawie de Lasteyrie du Saillant, skarżący zakwestionował wskazane przepisy holenderskie regulujące pobór podatku od zysków kapitałowych w związku ze zmianą rezydencji podatkowej.

Jak przytoczono w sentencji wyroku Lasteyrie du Saillant: “ Nieuzasadnione ograniczenie miałoby miejsce w sytuacji, gdy opuszczane przez podatnika państwo oblicza podstawę opodatkowania w chwili domniemanego, zaś pobiera podatek w chwili rzeczywistego zbycia, a jednocześnie państwo będące jego nowym miejscem zamieszkania opodatkowuje cały wzrost wartości między nabyciem a rzeczywistym zbyciem udziałów. Oznaczałoby to podwójne opodatkowanie wzrostu wartości przypadającego na okres między nabyciem a domniemanym zbyciem udziałów, jeśli nowe państwo zamieszkania rości sobie wyłączne prawo do opodatkowania zysków wynikających ze zbycia, a żadne z państw członkowskich nie zezwala na odliczenie podatku nałożonego przez druga stronę. Komisja uważa, że dwa państwa członkowskie, które roszczą sobie prawo do opodatkowania tego samego dochodu, muszą zagwarantować, że nie prowadzi to do jego podwójnego opodatkowania. Stanowisko to jest pośrednio poparte przez orzeczenie ETS w sprawie N [5].”

W opinii trybunału przepisy te były nadmiernie uciążliwe I stały w sprzeczności z zasadami prawa wspólnotowego. Przyjęcie takiej interpretacji doprowadziłoby do konieczności uiszczania zaliczek podatkowych w stosunku do państwa, któremu potencjalnie nie przysługiwało już uprawnienie do ich pobrania.

Bardzo ważnym wyrokiem który nadał ogólne rozumienie zasadom opodatkowania zysków giełdowych było orzeczenie ETS z 9.12.2004 r. w sprawie Commission v Spain (C-219/03)

Orzeczenie dotyczyło sytuacji preferencyjnego traktowania zysków giełdowych realizowanych przez rezydentów hiszpanii z hiszpańskich papierów wartościowych w oparciu o zmniejszoną podstawę opodatkowania. Równocześnie przepisy hiszpańskie nie pozwalały rezydentom hiszpańskim na skorzystanie z tej ulgi w stosunku do papierów wartościowych nabytych na giełdach innych krajów.

W opinii ETS takie regulacje prowadziły do dyskryminacji zagranicznych papierów wartościowych oraz sztucznie zwiększały inwestycje na rynku hiszpańskim ze względu na preferencje podatkowe. Miały one na celu zwiększenie obrotów giełdy oraz ilości papierów emitowanych i wprowadzanych na rynek hiszpański.

Komisja Europejska pozwała Hiszpanię aby wymusić zmianę dyskryminujących przepisów. Wyrok ten stał się podwalinami pod równe traktowanie podatkowe zysków kapitałowych niezależnie od kraju pochodzenia papierów wartościowych I rezydencji podatnika.

Wyrokiem, który rozszerzał takie rozumienie przepisów podatkowych w unii europejskiej było orzeczenie z 15.7.2004 r. w sprawie Weidert and Paulus (C-242/03)

Dotyczyło ona określonych ulg podatkowych jakie przysługiwały rezydentom Luxemburga w momencie nabycia udziałów w sþółce kapitałowej która podlega nieograniczonemu opodatkowaniu na terytorium tego państwa.

ETS uznał że takie rozwiązanie prawne mimo że nie jest dyskryminacją podatników jest zachęta która ma na celu zwiększenie dochodów podatkowych państwa przez nakłanianie do zmiany rezydencji obywateli UE I nabycie udziałów w podmiotach które podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w UE. Miało to ostatecznie doprowadzić do zwiększenia inwestycji w Luxemburgu.

Orzeczenie to jest istotne poniewaz nie dotyczy dyskryminacji podatkowej, ale jest wyrazem nieuczciwej konkurencji i faworyzowania systemu podatkowego danego państwa kosztem systemów podatkowych innych państw.

Europejski system podatkowy zakłada także, że bezprawnymi są przepisy które nie tylko dyskryminują ale także faworyzują podatników ze względu na ich rezydencję. Jest to odmienna forma “dyskryminacji” ponieważ zakłada ona zachętę do zmiany miejsca zamieszkania w celu uzyskania zwolnień lub ulg podatkowych.

Orzeczenie ETS 4.3.2004 r. w sprawie Komisja przeciwko Francji (C-334/02)

Orzeczenie to kwestionowało mozliwośc wyboru prze rezydentów francuskich możliwości skorzystania z dwóch odrębnych form opodatkowania zysków kapitałowych. Pozwolono na alternatywne stosowanie ogólnych zasad opodatkowania lub ryczałtowego opodatkowania które było niższe w stosunku do opodatkowani na zasadach ogólnych. Warunkiem jednak takiego wyboru było posiadanie miejsca zamieszkania na terytorium francji co stanowiło dyskryminację podatkową nierezydentów. Strona francuska argumentowała swoje rozwiązania utrudnioną kontrolą podatkową w stosunku do nierezydentów czemu trybunał przyznał rację. Lecz równocześnie stwierdził że zgodnie z uzasadnieniem wyroku ETS, przeszkody o charakterze administracyjnym nie mogą prowadzić do naruszenia swobód traktatowych, w tym swobody świadczenia usług oraz przepływu kapitału.

Trybunał wskazał, iż obowiązująca Dyrektywa Rady 77/799/EWG z 19.12.1977 r. dotycząca wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich stwarza wystarczającą podstawę prawną dla wymiany przez Państwa Członkowskie informacji niezbędnych dla ustalenia dochodów ich rezydentów powstających w innym Państwie Członkowskim.

Podsumowując ETS w swoich orzeczeniach kieruje się założeniami mającymi na celu eliminację dyskryminacji podatkowej ze względu na rezydencję oraz pochodzenie źródeł dochodów kapitałowych aby zapewnić możliwie największą swobodę przepływu kapitału w ramach struktur Unii Europejskiej. Posiada on do tego solidne podstawy w traktach które jasno precyzują że ich nadrzędnym celem jest zapewnienie swobód gospodarczych a w kontekście opodatkowania zysków giełdowych zwłaszcza swobody przepływu kapitału i przepływu osób.


Sprzedaż spółki :

SPIS TREŚCI

WSTĘP

ROZDZIAŁ I

HISTORIA GIEŁD ŚWIATOWYCH — UWARUNKOWANIA I ROZWÓJ.

  1. Wstęp
  2. Powstanie giełdy papierów wartościowych w Nowym Jorku.
  3. Powstanie giełdy papierów wartościowych w Londynie.
  4. Powstanie giełdy papierów wartościowych w Tokio.

ROZDZIAŁ II

GIEŁDA, A GOSPODARKA — WZAJEMNE RELACJE.

  1. Wstęp
  2. Rynek giełdowy jako źródło kapitału inwestycyjnego.
  3. Instrumenty finansowej jako metoda racjonalizacji alokacji kapitału korporacyjnego oraz społecznego.
  4. Wpływ giełdy na ekonomiczne bariery wejścia na rynek.
  5. Publiczny obrót akcjami i strategie związane z zwiększeniem udziału na rynku.
  6. Wnioski

ROZDZIAŁ III

ŚWIATOWE STANDARDY OPODATKOWANIA.

  1. Wstęp
  2. Standardy opodatkowania zysków giełdowych w USA.
  3. Standardy opodatkowania zysków giełdowych w UK.
  4. Standardy opodatkowania zysków giełdowych w Europie.
  5. Wnioski

ROZDZIAŁ IV

ZASADY PODATKOWE, A EFEKTYWNOŚĆ SYSTEMU SYSTEMU OPODATKOWANIA ZYSKÓW GIEŁDOWYCH

  1. Wstęp.
  2. Ustawodawstwo podatkowe.
  3. Ustawodawstwo bilansowe.
  4. Wnioski

ROZDZIAŁ V

POLSKIE STANDARDY OPODATKOWANIA DOCHODÓW GIEŁDOWYCH.

  1. Wstęp
  2. Modele opodatkowania.
  3. Przedmiot oraz sposób opodatkowania zysków giełdowych.
  4. Inne formy nabycia papierów wartościowych i metody ich opodatkowania.
  5. Płatnik podatku od zysków kapitałowych.
  6. Zwolnienia podatkowe.
  7. Opodatkowanie zysków kapitałowych z spółki komandytowo-akcyjnej.
  8. Wnioski

PODSUMOWANIE

BIBLIOGRAFIA

  1. Książki
  2. Orzeczenia
  3. Artykuły
  4. Strony Internetowe
  5. Dokumenty Publiczne
  6. Ustawy i Umowy
Gotowe Spółki

Written by

Gotowe Spółki is a Polish company helping foreigners to establish business in Poland. For any information please refer to this website: www.gotowespolki.org

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade