เคยมั้ยที่รู้สึกว่าเหมือนมีชีวิตซ้ำซาก

เคยมั้ยว่ามีแต่อะไรรอบกายที่ไม่ถูกหรือตรงใจเอาเสียเลย

เคยมั้ยที่น้อยใจ แอบพูดอย่างเพื่อหวังอีกอย่าง แต่กลับไร้ความสนใจตอบกลับมา

และ

เคยรู้สึกมั้ย ว่า “คนรอบข้างกายทุกๆ คน ดูมีชีวิตได้อย่างราบรื่น โดยไม่จำเป็นต้องมีเราอยู่ในสารบบเขา?”

ผมรู้สึกทั้งหมดเลย

ผมรู้สึกได้ว่า ก็อยากให้มีอะไรที่ตรงใจบ้าง หรือเขาทำให้เราเซอร์ไพรส์บ้าง แต่ไม่

เขากลับดูท่าทางชอบชีวิตที่ไม่มีเรา คนนั้นคนนี้ก็ไม่ได้ยี่หร่าอะไรเรา

เราทำอะไรไปก็ไม่บอกว่าผิดพลาดอย่างไร แต่ปิดประตูตายเลย

เราอึดอัดจังที่ชีวิตวนแต่ที่บ้าน-ที่ทำงาน

ไม่ได้ว่าไม่โอเคกับ 2 สถานที่นี้นะ … แต่ทำไมเราไม่สามารถมีสังคมกับเขาโดยที่ไม่ต้องพะวงเวลากลับบ้าน ? ไม่ต้องเผื่อเวลาเดินทาง

ทำไมไม่มีโมเมนต์ได้ชวนไปที่นั่นที่โน่นที่เราก็อยากไป อยากอยู่กับคนที่เราอยากอยู่

ทำไมไม่มีโมเมนต์ใช้จ่ายอะไรไม่ต้องพะวงใบเสร็จรับเงิน

บลาๆๆ

ทำไมนะ ชีวิตเรามีแต่มุมมองที่มืดมนแบบนี้… เรายังควรอยู่ตรงไหนของสังคมดีหล่ะเรา ?

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.