The Hunter — Recensie

Willem Dafoe in The Hunter © imdb.com

Willem Dafoe schittert in prachtige wildernis van Tasmanië

The Hunter is een Australische film van regisseur Daniel Nettheim. Qua genre kan je de film het meest vergelijken met drama’s zoals The Thin Red Line en The New Worldn, beiden van regisseur Terrence Mallik. De prachtige omgevingen geven deze films net zoals The Hunter een extra touch. Jammer genoeg geeft de film een vertekend beeld van de huidige milieuproblematiek rond de boskap in Tasmanië.

Dafoe zet een prachtprestatie neer door je als kijker mee te sleuren in zijn morele zoektocht naar gerechtigheid. Hij speelt de rol van jager Martin David die de taak heeft gekregen om de laatste Tasmaanse tijger/buidelwolf (in het echt is deze soort uitgestorven) te doden voor een biotech firma.

Bij zijn aankomst wordt Martin niet meteen warm onthaald door de plaatselijke bewoners. In de lokale kroeg ondervindt hij problemen met een groep houtkappers. ‘Groene jongens’ zorgen immers voor problemen door te protesteren tegen de boskap. Martin gaat voor de buitenwereld eigenlijk door het leven als natuurbeschermer die onderzoek doet naar de Tasmaanse duivel.

Wanneer Martin aankomt in zijn logement ontmoet hij Lucy Armstrong, gespeeld door Frances O’Conner, en haar twee kinderen. Lucy gaat gebukt onder een depressie nadat haar man Jarrah Armstrong al enkele maanden vermist is. Opmerkelijk is dat Jarrah vermist is geraakt in zijn zoektocht naar de mysterieuze Tasmaanse tijger. Nadat Martin zijn intrek heeft genomen en heeft geholpen in het huishouden begint hij zijn jacht op het befaamde dier.

Martin maakt kennis met Jack Mindy, gespeeld door een degelijke Sam Neil; gids en vriend van de familie Armstrong. Het verhaal komt hier pas echt op dreef. Martin raakt zo geobsedeerd door de zoektocht naar de Tasmaanse tijger dat hij het leven van Frances en haar twee kinderen ernstig in gevaar brengt. Er zijn immers meerdere gegadigden voor het doden van het dier.

The Hunter is gebaseerd op Julia Leighs gelijknamige debuutroman (1999). Ook hier worden de menselijke winstbelangen die boven het beschermen van bedreigde dier- en platensoorten staan, uit de doeken gedaan. In de film worden bijvoorbeeld ook de originele beelden van de laatste Tasmaanse tijger in gevangenschap gebruikt, wat de magie rond het onderwerp nog laat toenemen.

Cinematografie

Nettheim werkte voor de cinematografie samen met Robert Humphreys. Deze laatste doet echt voortreffelijk werk met het in beeld brengen van de ‘eenzame jager’. De panorama’s geven een goed beeld van de strijd die het hoofdpersonage moet aangaan met de uitgestrekte Tasmaanse natuur. De jager moet ten strijde trekken tegen de elementen maar daarnaast ook tegen zijn eigen morele waarden. Daarnaast versterkt de ‘stilte’ van de film deze tegenstellingen. Vaak hoor je bijvoorbeeld tijdens de film niets meer dan het zachtjes druppelen van de regen op de bladeren.

Enig punt van kritiek is de amateuristische en eenduidige kijk op de geschillen rond de houtkap in de Tasmaanse bossen. De Tasmaanse overheid draaide in 2014 de bescherming van 400.000 hectare oerbos terug. Het gebrek aan houtkap zou teveel banen kosten volgens de overheid, wat betwist wordt door verschillende milieuorganisaties. In de film worden deze organisaties jammer genoeg afgebeeld als een bende hippies.

De film is een pareltje. De climax die Nettheim weet op te bouwen wordt perfect ondersteund door de ijzige performance van Dafoe in de kille Tasmaanse natuur.

Auteur: Steven Vanmechelen

Like what you read? Give Green Boomers a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.