ถ้าเปรียบการคิดถึงใครสักคนเป็นก้อนเมฆ ก็คงยากเหมือนกันนะที่เราจะวิ่งไล่ตาม…
หรือไม่ถ้าวันหนึ่งเราคิดถึงใครมากๆ จนเก็บมันไว้กับตัวเองไม่ไหวจนต้องระเบิดความคิดถึงนั้นออกมา ก็เปรียบได้เหมือนเมฆก้อนสีดำหนาทึบที่พร้อมจะโหมตัวเองกลายเป็นสายฝนตกลงมาทุกเมื่อ แต่ไม่ได้เปรียบน้ำตา…ไม่ก็ความเสียใจของคนเราเป็นสายฝนนะ แต่แค่อยากเปรียบให้สายฝนเป็นความคิดถึงที่เราเก็บมันไว้ไม่อยู่แล้วมากกว่า
มากน้อยก็คงตามความรู้สึกกันไป
แต่ถ้าลองมองอีกมุม…
ถ้าเราเปรียบให้ก้อนเมฆเป็นความคิดถึง ทุกวันในชีวิตของเราก็คงมีความคิดถึงโอบล้อมรอบตัวเราไปหมด หนึ่งปุยก้อนก็หนึ่งความคิดถึง สองปุยก้อนก็สองความคิดถึง หลายปุยก้อนก็หลายความคิดถึง ถ้าเมฆก้อนใหญ่หน่อยก็คงมีปริมาณของความคิดถึงมากหน่อย และก็คงจะเพิ่มและลดหลั่นตามขนาดกันไป
เพราะฉะนั้นแล้ว ในหนึ่งวันของคนเราก็คงมีใครต่อใครให้เลือกคิดถึงมากมาย
คนนั้นนิด คนนี้หน่อย หรือกับบางคนที่เราคิดถึงมากๆ จนถอนตัวไม่ขึ้นก็คงต้องแล้วแต่คนๆ ไป
อืมมมมมมม เอางี้มั้ย เรามาเลือกเมฆสามก้อนของความคิดถึงกันดีกว่า 
อ้อ แต่มีข้อแม้ว่าสามก้อนนั้นต้องเก็บเอาไว้ในใจนะ ห้ามบอกใคร อนุญาตให้แค่หัวใจของตัวเองเท่านั้นที่รู้
ถามว่าต้องเลือกตามลำดับมากไปน้อยรึเปล่า ไม่จำเป็นหรอก แต่ตามหลักความเป็นจริงแล้ว ถ้าเราคิดถึงอะไรเป็นอย่างแรกในสามอย่าง มันก็มักจะสำคัญกว่าอีกสองลำดับอยู่แล้ว แต่ช่างเถอะ บางทีทฤษฎีนี้คงใช้ไม่ได้กับทุกคนหรอกเนอะ .___.
ตึกตักๆ
ถ้าพร้อมก็เริ่มเลย ไม่ต้องมารอเรา โดยการเอาเสียงหัวใจที่เต้นแรงมากดดันเราหรอก เพราะว่าเราก็จะไปเลือกใครสามลำดับนั้นแล้วเหมือนกัน สำหรับเราคงใช้เวลาคิดไม่นานหรอก(มั้ง) แป๊บเดียว…เพราะรู้สึกว่าสามลำดับนั้นมันอยู่กับเรามานานโขมากแล้วเหมือนกัน ฮิฮิ
._____.
เออใช่ ลืมบอกไป ตอนนึกถึงอย่าลืมเงยหน้ามองก้อนเมฆด้วยนะ มองให้มันได้รับรู้ เพราะบางทีมันอาจจะมีปาฏิหาริย์หรือปรากฏการณ์แปลกๆ ที่ปุยก้อนเมฆหยุดเคลื่อนไหวเพื่อที่จะมองเราที่กำลังมองมันอยู่ก็ได้นะ
“…”
“…”
นั่นแหละดี เงียบไว้ จะได้มีสมาธิในการตัดสินใจ
นี่ถ้าวันไหนเมฆเยอะ ก็อาจจะแปลว่ามีคนให้คิดถึงเยอะ
แต่ถ้าวันไหนเมฆน้อย ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่ใช่ไม่มีคนให้คิดถึงนะ
เฮ้ย…อย่างงแล้วทำหน้าแบบนั้นดิ
“หนึ่ง…สอง…สาม”
ก็สามลำดับที่เลือกไว้อยู่ในใจแล้วไง
เลือกมาใส่ในใจไว้แล้วนิ จะไปกลัวอะไรอีก…
จริงมั้ย :)