Çocuk Valery… (Soldaki)

Bugün bir arkadaşımın hayata veda ettiğini öğrendim. Tam anlamıyla,neyse o anlamıyla veda etmek… Yani hayatıyla vedalaşmış. “Kendine iyi bak” demiş hayata. “Teşekkür ederim ama ben almayayım” demiş…

İki gün önce “Acı içinde hissediyor” hissinin smiley’sini kullanarak “ Bu dünyada yaşamaya devam etmek istemiyorum…” yazmış. Ben sonradan gördüm. Arkadaşları dua yollamış, tavsiyelerde bulunmuş, “Yaşam dolusun! Diren” demişler… “Özelden yazdım, bak” demişler. “Hemen profesyonel destek al” demişler. “Hesabın mı hacklendi? İnanamıyorum!” diyene “ Hayır, bu benim” yazmış sadece. Diğerlerine yazmamış.

(Bu benim. Bunlar benim hislerim. Bu virüs değil, bu gerçek,yazdığım şey gerçek.)

İki gün sonra veda etmiş. O iki günde facebook’a göre ne olmuş?

Bunu yazdıktan bir gün sonra bir toplantıya gitmiş. Sonra geçen yıldan bir anısını paylaşmış. “Bugün hava daha güzel!” yazıp gittiği parktan ağaç fotoğrafları paylaşmış. Sonra aynı gün akşam bir konsere gitmiş. Çalıştığı alanla ilgili iş ilanını paylaşmış. Sonra yine konserden fotoğraflar,güzel kadınların fotoğrafları, bir selfie…

O günden sonra veda etmiş.

Ne olduğunu o ağaçlardan başka hisseden olabilir mi?

Dans edişini unutamıyorum…

Bunları “medium”a yazmak duble yol!

Olsun.

Çocukluk fotoğrafını buldum bir albümünde: “My childhood”

Bir çocuk kendini öldürmüş gibi hissettim.

Bir çocuğa bu dünyayı sevdiremedik gibi hissettim.

Huzur içinde uyusun, bizi affetsin.