Gel beni bu zalimlerin ellerinden kurtar..

Hayatta hep güçlü durmaya çalıştım. Tek başıma kendi kendime yetinirim dedim. Yettim de. Bir kadının şu 2017 Türkiyesinde tek başına ayakta kalmasının nasıl zor bir şey olduğunu yaşamayan kimse bilmez. Herşeyiniz suçtur. Herkes eleştirir. Yorum yapar. Yönlendirir. Hani yalnızsın ya.. Sen de inanırsın kimine. Güvenmek istersin. Güvenin, sevgin biterse ölürüm sanırsın. Kimisini hayatının sonuna kadar yanı başında olacak sanırsın. İlk o bırakır gider zaten. Güvendiğin herkes yaralar yavaş yavaş seni. Bir bir giderler. Kimselere diyemezsin de. Güçlü durcaksın ya. Sonra yine güvenirsin. Sonra yine yenilirsin. Seviyosun çünkü sevmeyi, güvenmeyi. Diğer türlü yaşayamam, nefes alamam sanırsın. Çok değer verirsin sevdiklerine sonra bir bakarsın hepsi hayal kırıklığı olur. Bir süre sonra ben neleri atlattım bunu mu atlacamayacağım diye sallamaz görünürsün. Ama yine umursarsın. Hayatının merkezi o sevdiklerinden ibarettir. Tutup da kendini koymazsın hiç oraya.

Kimilerinin hayran olup, seni övdükleri özelliklerini başkaları senin bir kusurunmuş gibi önüne koyar. Seni suçlar. İyice kafan karışır. Devamlı hayatta birşeyleri yanlış yaptığın iddia edilir. Herkes beklenti içindedir ve kimseyi mutlu edemezsin, yetişemezsin.

Sonra rol yapmaya başlarsın. Kendinden uzaklaşırsın.. Ya da uzaklaştığını sanırsın. Bak ben böyle biri olum dersin. Ama hiç ummadığın anlarda içindeki sen çıkar ortaya. O çocuksu halin. Hiç gitmemiş gibi bir yere.. Onunla mı kalmalısın maskelerinle mi yaşamalısın bilemezsin. Herkesin maskeleriyle hayatı ne kadar kolay yaşadığına şaşarsın. Sen de denersin. Yine olmaz. Seni gerçekten tanıyan bir kaç insan vardır. Onların da seni asla bırakmadıklarını görünce rahatlarsın. Demek ki gerçek seni tanıyanlar vazgeçemiyorlar, onu farkedersin. Ama onu sadece hakedenlere gösterirsin işte.

Sizi bilmem ama ben malesef sevdiğim insanları bana soğuk davrandıklarında gözlerim dolacak kadar seviyorum. Daha azı değil. Daha az sevenlere de tahammül edemiyorum. Yaşamayın siz, boşuna yaşıyosunuz!

Ve bütün bu yaşananlara rağmen hayattan da insanlardan da umudumu yitirmedim. Hep birinin gelip beni bu zalimlerin elinden kurtaracağına inandım. Çok zalimceydi çünkü yapılanlar. Birini üzme ihtimali benim ödümü koparırken insanlar nasıl bu kadar rahat yapıyorlardı? Hele ki sevdiğin birini?

Beni tanıyanlar şimdi bu yazıyı okuyunca şok olurlar. Çünkü öyle çok da içli biri gibi görünmüyorum günlük hayatta. Ne yaşadın sen diye soracaklar? Halbuki öyle büyük şeyler değil benim kalbimi kıran. Ufacık bir davranış, bir söz, sadece bir düşüncenin altında yatan zihniyet bile yeter beni mahvetmeye.

O yüzden hep derim ki “ Siz yine de incelikli davranın,benim kadar değilse de…”.

Gülfem YUMUŞ

Show your support

Clapping shows how much you appreciated gülfem yumuş’s story.