İlk defa alarmı ertelemeden uyandım. Haberlere baktım. Yine kötü şeyler olmuştu. Lanet ederek hazırlandım. Yeni ayakkabı alan bir kadını bile mutsuz edecek bir ülkede olduğumu düşündüm. Çünkü saçma şeyler düşünmeye en çok hakkımız olan bir dönem, biliyoruz. Ne kadar saçma düşünürsek düşünelim, olan…

Moda sahilde tek başıma bir bira yuvarladım. Keyiften mi, hüzünden mi bilinmez. Kafam bomboşken her şey üzerime geliyor. Ne düşünmek gerekiyor şimdi? Eski sevgili mi, gelecek kaygısı mı, yapılmak istenip sürekli ötelenen her şey mi, insanların hoyratlığı mı, Sait bana neden darıldı mı?.. Hiçbirine…

Küçüktüm. Henüz okula gitmiyordum. Köye gitmek üzere İstanbul’dan yola çıktık. Akyazı’ya geldiğimizde köye giden otobüsü beklerken annemle şöyle bir gezdik ve ben oyuncak bir gitar istedim. Aldı annem. Pembeli beyazlı, misina telleri olan bir gitar…

Bir gece uykumdan bir sesle uyanıyorum. ‘Beni bul, beni bul’ diyor biri. Gözlerimi kıpkırmızı karanlığa açıyorum, her şey olması gerektiği gibi. Rüyalar da bir garip, bazen gerçekle kardeş oluvermiyorlar mı, durun siz ayrı dünyalarsınız, bu kadar yakınlaşmayın demek istiyor insan.

Sakin kalmayı öğrendim. Sakinliğin monotonluk olmadığını. Fark ettim ki; koşarcasına yaşarken her şeyi göremiyor insan. Otobüs camından bakarken keyif almıyorum artık. O gördüğüm köyleri, kasabaları yaşamakla yanından geçip gitmenin çok başka şeyler olduğunu anladım. Hayatın bize dayattığı hız…