Photo by NordWood Themes on Unsplash

Het is tijd.

Ik wou de afgelopen weken zo graag schrijven over 2017. Mijn hart kriebelde om mijn dankbaarheid te benoemen. Om mijn grootse, optimistische plannen te delen. De hectische agenda besliste anders.

Vandaag is het de eerste dag van 2018. En ik heb een vreemd gevoel. Alsof 2017 écht afgesloten is. Ingebonden, gearchiveerd en klaar om onder het stof te kruipen.

Tijdens het schrijven, merkte ik al snel dat ik het over het nieuwe jaar zou hebben. Maar hey, ik heb nog zoveel te vertellen over 2017! Wat er gebeurd is, hoe ik mij gevoeld heb, wat ik heb bijgeleerd. En toch, op deze avond, lijkt het of het allemaal te veel is om te beschrijven. Sterker nog, alsof het ergens niet langer relevant is. Dat brein van mij staat niet stil, dus deze change of spirit wordt ook nu gewoontegetrouw geanalyseerd.

Ik denk dat ik niet op 2017 kan terugblikken met een zoete melancholie, aangevuld met een gevoel van dankbaarheid, omdat mijn hoofd het overneemt van mijn hart.

Het is namelijk tijd. Ik heb geen werkgever meer. Ik ontvang geen uitkeringen. Ik ben nog altijd niet genezen, wel beter. Ik start als ondernemer. De opleidingen zijn afgelopen. Ik begin niet in bijberoep. Ik neem geen tijd om wat uit te zoeken. Neen. Meteen er in vliegen. Want zo ben ik: zwart of wit. Alles of niets. Ik heb dit in het verleden tot vervelens toe gehoord van anderen.

Nu ik dit schrijf, bedenk ik mij dat een correctie zich opdringt: “Want zo doe ik: zwart of wit.” Ik was overtuigd dat ik nu “eenmaal zo ben”. Het voelt vandaag als een overlevingsmechanisme, eentje die mij houvast geeft in een gekleurde realiteit. Hoe weet ik dat? Omdat ik naar mijn waardering voor andere mensen, niet zwart-wit ben. Daar ben ik het gehele spectrum van grijs. En zacht. Want ik zie mensen graag.

Sommigen van jullie zullen mijn beslissing als roekeloos beoordelen. Voor mij voelt het niet roekeloos. Om de focus op mezelf te leggen, besloot ik dat ik alle afleidingen, context & zekerheden rond mij moest weghalen. Omdat ik voelde dat ondernemer worden na 12 jaar succesvol gewerkt te hebben in de corporate business, gepaard kon gaan met een groot risico: het risico om te gemakkelijk terug te vallen op zekerheden. Op comfort, op normen, op automatismes. Niets mis mee op zich. Wie wil nu geen zekerheid, cashflow of een mutualiteitsuitkering. Maar ik voel dat dit vangnet me niet volledig zou pushen naar een volgend niveau. Ik wou mijn leven strippen en terug opbouwen.

Mij ontdoen van alle veilige laagjes die rond mij waren gegroeid en die zich als een soort van indommelende bubble wrap gedroegen.

Ja, ik heb het mezelf moeilijk gemaakt. Die lat hoog leggen, daar blijf ik mee vechten. Wat zou het fijn zijn om mezelf op termijn graag genoeg te zien, om dat streven te laten varen. Ik kan altijd terug naar die gekende corporate wereld. En er zijn echter geen twee momenten in je leven dat je de overstap maakt van bediende naar ondernemer. Die eerste spannende keer, die maak je niet meer mee.

Het is dus tijd. Tijd om te produceren. Om dingen in de wereld te zetten.

En zelfs met mijn niveau van ondernemerschap, waar ik een succesvolle carrière op heb uitgebouwd, is dit f*cking angstaanjagend. Ik voel letterlijk mijn hartslag versnellen wanneer ik dit allemaal schrijf. Hoe ga ik in hemelsnaam rond komen?

Mijn vrienden en familie geloven rotsvast in mij. Ze zullen nooit verrast zijn wanneer ik de primus ben in opleidingen, noch wanneer ik succesvol ben in wat ik doe.

Ik weet niet of zij weten dat ik het in mijn broek doe.

Of zij weten dat ik naar adem moet happen wanneer ik mijn KBC-app open. Dat ik regelmatig een mini-paniekaanval krijg. “Ga ik succesvol zijn, welke dingen moet ik doen, wie moet ik nu contacteren en vooral: hoe moet ik mijn tijd nu indelen?” Ik heb nu geen kader meer, ik teken namelijk mijn eigen kader. Ik heb geen baas die me leidt, of waar ik mee kan overleggen.

Ik sta professioneel in mijn blootje. En ik heb het zelf gezocht.

Januari zou voor mij een vakantie maand worden: eens geen opleidingen volgen, geen verplichtingen hebben, geen examens afleggen, geen to do’s afvinken. Gewoon eens kop leeg maken en voor mezelf zorgen. En uitgerekend op de eerste dag van die maand, kruip ik onder een rots en wil ik gewoon even verdwijnen. Op die dag is zelfs de gedachte opgekomen om snel een tijdelijke job te zoeken.

Morgenochtend heb ik mijn wekelijkse date met pepe. Samen boodschappen doen, zijn overschrijvingen bij de bank binnen brengen, koffie drinken met een speculoos. De namiddag agenda ziet er angstaanjagend vrij uit. Zo had ik het immers gepland vorig jaar. Wat toen als hemels leek, voelt nu als dwingend aan.

Net op het moment dat ik vrees niet uit mijn kluwen aan gedachten bevrijd te kunnen worden, gooi ik Facebook open.

You don’t always need a plan. Sometimes you just need to breathe, trust, let go and see what happens.” — Mandy Hale.

En soms, heel soms, ontpopt Facebook zich tot een goed medium — voor die momenten waarop clichés een dankbare haven vormen. Voor vanavond althans.

Sassy.