abla

belki istmeden. belki anlamadan. belki dushunmeden. belki sevgiden. belki korkudan, evet, korkudan, kayb etdim diye, seni. korku deyildiki, benim ichin tam anlamiyla bir dehshet.

sadece o dehsheti yashamak istemediyim ichin, sadece o ateshde yanmak istemediyim ichin. sadece seni kayb etmek istemediyim ichin, sesini yeniden duymak ichin. beni “ kardeshim “ diye chaghirman ichin. ama…

sadece bir kotu secenek, bir yalnish gölgeye koshdum. ben o gece hastanede öolmedim, ama aslinda öldüm o gece. kendi ichimde öldüm. hayir, sadece kendi ichimde deyil, senin ichinde öldüm. kalbinde yapdigim butun saraylari bashima yiktim, kendim, kendi ellerimle ;(

bir an bile kafamdan chikaramiyorum. sadece bir an, rahat edeyim diye ;(

o andan beri, ben her aksham can veriyorum. her aksham ölüyorumyaa, her aksham yaniyorum ateshler ichinde, ichim ichim yaniyor. oyle bi yaniyorum ki en derin denizler bile soutamaz bu ateshimi ;(

biliyomusn, kalbime sarilmish bir zehirli yilan gibi, bir gizli atesh gibi, sadece kendim yaralaniyom, sadece kendim yaniyom, anliyomusn? hich kimseye anlatamam ki bunu. beni anlayan sadece sendin, kotu niyetim olmamasindan emin olan, sozume inanan, sadece sendin, ama yoksun ki paylashayim derdimi. yalniz tashiyorum bu yükü. kendi omuzumdaki yüküm benim.

kayb etdim, kabul. ben kayb etdim. yenildim. kendime yenildim. öyle bir kendi sirtimdan vurdum ki, bir daha hich kalkmam. kalkamam yaani.

aff et diye baghirmak istiyorum, hünkür hünkür aaglamak istiyorum. ichim ajiyo allahim, ichim ajiyo ;(

hich böyle olmasini dushunemezdim ki, hich böyle olajagini tahmin edemezdimki, tüm dunyam bashima yikildiyaa ;(

ayilemin gozunde, arkadashlarimin gozunde rezil oldum. amma bunlar hich umrumda deyildi. allahima yalvariyodum bir firsat yaratsin bana, senden uzur dilemek ichin. her gün, her gece yalvariyodum. “ allahim ne olur sadece bir firsat, bashka bir shey istemiyom ki, sadece bir firsat ver, sadece uzur dileyim ablamdan “. bashka hich kimse, hich bir shey umrumda deyildi.

bugün seni gordughum an, oyle bir sevindim ki. ama tabi ki chok surmedi bu sevinc. ateshler yeniden alevlenmeye bashladi. sadece gidip bir köshede oturup Gökan ozen dinleyib, aalamaya bashladim. “ Ayrilamam can gibisin, Ayrilamam her sheyimsin, terk ediyorsan, bilmelisin … “.

buffetde yeniden gorunce, yine ayni duygular, yine ayni ateshler...

bitmiyo bu karanlik gece, bitmiyo bu aji, bitmiyo bu atesh, her gordughumde, her dushundughumde yeniden ölüyorum, yeniden o son dakikalari hatirliyorum, son gulumsemen, hich unutamamki zaaten, ichimdeki atesh beni yakdikja gozumun önünde yashlar seni canlandiriyo. son nefesime kadar, son gulumsemeni, aklimin, kalbimin duvarlarina vurup, seni hatirlayacam. ama…

ama bi ricam var, unutsan beni, hum? bir daha hich hatirlamasan o anlari? olurmu? bugünki bakishinla bir daha bakmasan bana? öfkeli, kirgin, uzgun? ;(

olurmu abla?

söz veriyom ki bir daha karshina chikmam, olurmu? bir daha abla demem bile ;(

sadece aff et,olurmu?

uzur dilerim, uzur dilerim, uzur dilerim…

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.