Doe mij maar copyright

Copyright is een complex beestje. Complex omwille van het gebruik en de toepassigen. Maar ook door het steeds evoluerende medialandschap. Maar desondanks alle goede argumenten pro copyleft, blijf ik voorlopig het copyright-pad bewandelen.

Niet omdat ik denk dat daar het meeste geld mee te verdienen valt, maar wel om respect en authenticiteit te garanderen. Of toch zeker in de mate van het mogelijke. Want bij gebrek aan copyright, denk ik dat de grenzen gaan vervagen. Alles kan plots van iedereen zijn, hoe bepaalt je nog wat je zelf bedacht hebt en daar dus credits voor zou moeten krijgen?!

Het ding met copyright zit ’em gewoon zo. Stel dat je als journalist een heel artikel over (ik zeg maar wat) ‘de nieuwste gewoontes op de trein’ schrijft. En een half uur later post een krantenwebsite datzelfde artikel. Met kleine aanpassingen weliswaar, zoals het subtiel verwijderen van je naam bijvoorbeeld. Daar heeft toch niemand wat aan?

Al denk ik wel dat we het copyright gegeven misschien moeten herzien. Het internet is de laatste tien jaar zo geëvolueerd, dat het misschien geen slecht idee is dat de regels mee veranderen. En hoe langer hoe meer ik verder denk over copyleft, hoe meer ik met twijfels zit.

Ik weet het nog niet, copyright that!