Yatağımdan kalktım siteye üye oldum ve bunları yazıyorum

Görmek istemediğim şeyleri gözüme sokar oldu hayat. Ben ne zaman bir yeri açsam onunla ilgili birşeyler görüyorum. Az önce sevgilisi bir sitede soru sormuş. “Şuraya gideceğiz fakat nasıl gidebiliriz?”

Ben gözlerimi kapattıkça gözüme gözüme sokuyor hayat yalnızlığımı. Yatakta sıkıntı bastı. Üye oldum, birşeyler yazmak istedim. Çünkü içimden atmak istiyorum.

Ben de onla ilgili planlar yapmıştım. “Şuraya gideriz”. Belki 1 sene boyunca peşinden koştum. Çok sevdim. Ayrıntıya girmeyeceğim. Hiçbir zaman birlikte olamayacağımızı söyledi. Üzüldüm fakat bir umut bekledim. Yeni sevgilisiyle kendimi karşılaştırdım. Boş beleş olduğumu hissettim. Beni neden sevsinki dedim.

Havalar güzelken ayrı acıtıyor yalnızlık. Monotonlaşan hayatıma birisini sokmak için uğraşıp durdum. Sonu hep olumsuz oldu. Ben bekledim olsun diye o da olmadı. Madem sevgilim olmuyor, beni sevenlerle zaman geçireyim dedim. En yakınımdaki anneme gittim.

“Seni ve babamı dışarı çıkarmak çok isterim.”

“Bizden geçti artık yavrum, seni seven insanlarla tadını çıkar havanın. Hazır gelmişken babanın altını değiştirelim, ben belimden babanı yataktan kaldıramıyorum artık.”

Hayatta başka insanları düşünerek planlar yaptım, hep yalnız kaldım. Elimdeki fırsatları kullanamadım, tek kaldım.

20'li yaşlarımın sonlarına gelirken, tadamadığım zevklerin merakıyla olgunluğa girdim. Kendi fotoğrafımı çekerken suratımın eskisi gibi olmadığını hatta asimetrik olduğunu gördüm. Gözlerimin altı torbalanmış, mutsuz ama bi o kadar ciddi bir surata sahip olmuşum istemeden.