Մի քանի հարց և մի քանի պատասխան Էլիզաի հետ

Երբ խոսոեցի էլիզա Պապոյանի հետ նրան հարցրեցի դպրոցում, որ առարկաներն ես սիրում նա պատասխանեց․ «Սիրում եմ հայոց լեզուն գրականությունը և անգլերենը, սիրում եմ Պարույր Սևակի «Անլռելի զանգակատունը» և ինձ շատ է դուր եկել»։

Նրան հարցրեցի երբ ազատ ժամանակ ես ունենում ինչով ես զբաղվում նա պատասխանեց․ «Ազատ ժամանակ սիրում եմ նկարչությամբ զբաղվել»։

Երբ նրան փորձեցի հարցնել թե երբևէ հայտնվել էս տհաճ իրավիճակներում նա մի պահ լռեց․ և ասաց «մի անգամ փորձեցի պաշտպանել ընկերուհուս, բայց վերջում ամեն ինչի մեղավորը ես դուրս եկա, չեմ սիրում այդ մասին խոսել ասաց նա․»

Երբ հարցրեցի նրա ցանկությունների մասին նա ժպտալով պատասխանեց․«Ցանկանում եմ դառնալ աշխարհահռչակ դիզայներ ինձ թվում է ես այդ բնագավառում մեծ հաջողություների կսանեմ», երբ ուզեցի խոսել նա ընդհատելով ասաց «նաև ցանկանում եմ մեկ օրով հայտնվել նախնադարում»։

Խոսեցինք Հայաստանի մասին փորձեցի նրան հարցնել նրա կարծիքով Հայաստանի վիճակը մի քանի տարի անց նա լավատեսորեն պատասխանեց « Սիրում եմ հայոց լեզուն գրականությունը և անգլերենը, սիրում եմ Պարույր Սևվակին կարդացել եմ ՙՙԱնլռելի զանգակատունը՚՚ և ինձ շատ է դուր եկել»։

Երբ հարցրեցի թե քեզ համար, որն է երջանկությունը նա պատասխանեց․ «Երջանկություն ինց համար այն է, որ ինձ շրջապատում են լավ մարդիկ»

Եվ վերջում նա իր խոսքը ավարտեց կյանքի գրավականի մասին այսպես ասելով․«կյանքի գրավականը երզելն է »։

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.