Zoeken naar je essentie
MarnixAmsterdam©
92

Weet je, volgens mij beginnen veel zoekers stiekem te zoeken naar het resultaat. In plaats van naar hun essentie. En dat resultaat moet geluk zijn. Dat er ongeveer uit zal zien zoals waar je onder meer over schrijft: “[..] het álles lichter maakt. [..] de rust geeft die ..” Maar hoe het er precies uitziet, dat is inderdaad nog onduidelijk. Dat herken ik in ieder geval bij mezelf. En volgens mij hoort het een beetje bij die zoektocht. Om er vervolgens stukje bij beetje achter te komen waar je echt naar op zoek bent. En dat je daarbij soms even ervaart waar je naar op zoek was. “Ah, zo voelt dat dus!” Je hebt er een glimp van opgevangen. Een dag later probeer je het weer op te roepen. Maar dan is het er niet. Want je zoekt weer naar het resultaat.

Zo’n anderhalf jaar geleden besefte ik dat ik tegen enkele dingen aanliep. Niet letterlijk dan. (Nouja, als ik een gezellige avond had dan wel. Maar dat is iets anders, hoor. Ja.) Aangeleerd gedrag belemmerde me. En meer kleine dingen. Het zou allemaal wat bevrijdender kunnen naar mijn idee. Daarover ging ik praten met iemand. Die gesprekken inspireerden me enorm. Ik leerde veel over mezelf en over mensen in het algemeen.
Mijn zoektocht was begonnen. Ik vond het superinteressant allemaal. Nog steeds wel trouwens. Ik las er veel over en begon met mediteren. Maar stiekem wel met de intentie om geluk te vinden. Een meditatiesessie waarbij het in mijn hoofd onrustig was, beoordeelde ik als niet-geslaagd. “Want als je mediteert, ben je kalm. En dat was ik niet.” Het geluk bleef dus vaak uit. Maar ik bleef er over lezen. Want ik wist dat het uiteinlijk toch echt geluk zou moeten opleveren. In de vorm van rust misschien, zoals jij bijvoorbeeld noemt in deze post. Dus ik bleef nieuwsgierig en probeerde nieuwe dingen in mijn sessies. Steeds meer kwam ik tot waar het bij mediteren om gaat.

Sinds enkele weken mediteer ik minder vaak. “Ow, bij mij een verschil van dag en nacht.” Of: “Het brengt me de hele dag zoveel rust.” Ja, voor mij ook. Maar niet door het mediteren. Vooral door de fase waarin ik zit. Mediteren doe ik nog als ik er zin in heb of wanneer ik denk dat het me helpen kan. Een goede oefening is het sowieso.

Voor mij werkt het goed om te blijven lezen. In het afgelopen anderhalf jaar heb ik sommige boeken wel drieëneenhalf keer opnieuw gelezen. En later nog twee keer. Het houdt me fris en geeft me steeds nieuwe inzichten. Dat geldt ook voor dit verhaal. Ik las het voor het eerst enkele minuten nadat je het publiceerde. “Leuk, Marnix Pauwels. Maar werkt het ook echt zo voor je? Want anderen schrijven dit ook maar ik doorzie het dus nog steeds niet.” Daarna hield het me bezig. Uiteindelijk gaf het me een nieuw zetje in de goede richting. Één van de laatste zetjes naar mijn idee. Want ik was er al bijna. Ik vond het geloofwaardig maar de overtuiging miste. Ik doorzag het gewoon nog niet, ervaarde het niet. Ja, héél soms misschien. Maar sindskort zie ik die essentie ineens vrij duidelijk. En heel gemakkelijk ook. Ik zag het ineens. Door simpelweg te kijken naar de stilte in mezelf. Ik kan er nu zo bij. Zonder moeite.

In de afgelopen week was er een specifiek moment waarop er voor mij een heleboel samenkwam. Namelijk alles wat ik in de afgelopen tijd geleerd heb plus enkele inzichten en sommige gesprekken van de laatste weken. Dat moment was toen ik weer eens langs mijn coach ging die ik een tijd niet had gezien. (‘Coach’ heb ik trouwens vaak gebruikt om het woord ‘psycholoog’ te vermijden. Maar ik vind ‘coach’ nu echt beter passen.) We deden een oefening waarin voor mij duidelijk werd waar ik naartoe wil. Ik heb nu vrij helder waar het om gaat. Waar het voor mij om gaat. Een levensdoel. En dat is een vrij simpele.

Hiermee lijkt voor mij de zoektocht ten einde. Hier en daar nog wat dingen aan elkaar knopen misschien. Nu ga ik wat ik heb gevonden, vol inzetten. Wat me hierbij precies te wachten staat, weet ik niet. Maar ik zal dingen blijven ontdekken, gok ik. En misschien zal ik een keer mijn levensdoel bijstellen. Soms zal het even vertroebelen. Dat lijkt me aannemelijk in elk geval. Mijn ego neemt een ideaalbeeld over bijvoorbeeld waar ik even mee aan de haal ga. Zo iets. Beetje frustratie erbij. Onzekerheid zo nu en dan. Tegenzin.
Best een grappige m*therf*cker trouwens hoor, het ego. Altijd knetterhard zijn best doen. Maar wel heel sneaky. Want op veel momenten heb je het niet door. Maar wanneer ik wel besef dat het even heel actief is geweest, dan gun ik het dat. Het heeft even zijn ding kunnen doen. Voelt het zich prettig bij en daar is het ook heel goed in. Daar is niks mis mee. Ik kan er zelfs vaak oprecht om lachen. Precies zoals Tolle erover schrijft: “Op een dag valt het je op dat de stem in je hoofd een glimlach teweegbrengt, net zoals je zou glimlachen over de fratsen van een kind.”

“Vind dat wat altijd gezocht heeft, en je bent klaar.” Zo is het. Maar dat gaat niet in één keer. Het gaat stukje bij beetje. Bij mij althans. Er gaat een zoektocht aan vooraf. Waarbij je geluk tegenkomt. En frustratie. Net als in het leven. Het is leven. En de moeite waard.

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Tim’s story.