“Bırakalım” dedim.
“Bırakalım hayallerle birbirimizi avutmayı. Avunmayı, zamana aldanmayı bırakalım. Yalnızca gerçekler var. Neresinden tutarsan tut acıtan ve kanatan gerçekler… Şu an şimdi karşımdaki duruşun biraz sonra gidecek oluşunun yanında sadece bir avuntu. Gideceksin. Ardından bakan gözlerim bir yağmur bekleyecek ve belki bir çift kırlangıç. Sen gideceksin, yağmur yağmayacak ve beklenen kırlangıçlar hiç gelmeyecek. Bırakalım olur mu? Kandırmayalım zamanı. Yağmur üzerimize hiç yağmayacak.”

“Olur” dedi. “Bırakalım.”

Ve bıraktık. Fakat hala avutuyorum kendimi.