Edremit Korfezi buyudu ve o “sirinligini” coktan kaybetti.

Tevfik bey, dogma buyume Edremit’liyim. Cocuklugumu, gencligimi Edremit korfezinin tum guzelliklerini hissederek yasadim. Simdi ise ziyaretlerimizi ozellikle ‘tatilcilerin’ kayboldugu, sadece cocukluk arkadaslarimizin ve akrabalarimizin oldugu Agustos sonu, Eylul basi arasi tarihleri tercih ediyoruz, bahsettiginiz problemler yuzunden. Zaman zaman daha sonraya bile sarkitmak zorunda kaliyoruz.

5 bin, 10 bin nufusu varken ilcenin, paranin kullanilmadigi, meyve agaclarinin cocuklarin en buyuk oyun alani oldugu, herkesin herkesi tanidigi, esnafligin, zanaatkarligin oldugu zamanlari ozluyoruz, belki de yaslandigimiz icin. Cocuklugumuz sokaklarda, ustumuz basimiz toprak icerisinde, meyve agaclarinda, derelerde gecti. Simdilerde koylerin ara sokaklarina bile tas oruldu, meyve agaclari kesildi, dereler kurudu.

Edremit Ulku yolunun Zeytinli Altinkum ile birlestigi bolgeye bataklik diye kimsenin yerlesmedigini ve ordek avlamak icin sabahin korunde babamlarla orada bekledigimizi hatirliyorum. Edremit sehir icerisine girdiginiz o yolun yanlarinda ve ortasinda agaclar vardi bir zamanlar. Kazdaglarinda dolu dolu akan sular. Koylerde su saati de yoktu, onlari sinirsizca kullanan koylulerde.

Tevfik bey, plansiz sehirlesme, sehirlesirken ilcelerimizin ‘sirinligini’ kaybetmemesi, bizim halkimizin meselesi degil. Biz bunu hicbir zaman beceremeyecegiz, hersey yok olana kadar. Insanlar topluca, parasini lukse degil, dogaya harcadiklari zaman becerecegiz. Insanlar toplum icerisinde kendi geleceklerinden kaygilanmadiklari zaman bunu becerecegiz.

Bir cok paragrafi yazip yazip sildim, ne kaygilarim ne ofkelerim bitmek bilmedi.

Istanbul Turkiye’nin en buyuk problemi ve bu problemini kustahca tum Turkiye’ye sacmaya devam ediyor…