#ก็แค่คุย

คุณลุงเป็นผื่นแพ้ยา
ไม่มีอาการแทรกซ้อนรุนแรงใดๆ
ไม่มีไข้ กินได้ ไม่หอบ ไม่เหนื่อย
ตรวจร่างกาย ผลเลือดอยู่ในเกณฑ์ปกติ

นอนดูอาการมา 2 คืนแล้ว

“กลับบ้านได้แล้วครับ
เดี๋ยวหมอจัดยาไปให้ทานต่อนะครับ”

“ขออยู่ต่ออีกเถอะหมอ 
กลับไปที่ห้องมันร้อนมาก
เดี๋ยวผื่นจะยิ่งคันมากขึ้น
นี่ยังแสบๆ อยู่เลยครับ”

ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร 
แต่ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่า เฮ้อ….
อีกแล้วสินะ ขอนอน รพ. ทั้ง ๆ ที่ไม่จำเป็นเลย

เดินตรวจคนไข้ห้องอื่นๆ 
ต่อไปจนครบทั้งชั้น
คนไข้แน่นมาก เตียงรับคนไข้
จะเต็มอยู่แล้ว 
นี่ยังตอนเช้าอยู่เลย
คาดว่า จะต้องมีคนไข้เข้ามาอีกแน่ๆ

เสียงในหัวเถียงกันไป-มา

จะกลับไปบอกลุงอีกทีดีไหม?

แกก็น่าเห็นใจเหมือนกันนะ

แต่จริงๆ เหตุผลมันฟังไม่ขึ้นเลยนะ
อาการแกไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว

เดี๋ยวแกก็จะคิดว่าเราไล่หรือเปล่า ?

เกิดโวยวายขึ้นมา ก็วุ่นวาย
เสียเวลา เสียอารมณ์ อีก
ไป ๆ มา ๆ จะฟ้องไหมว่า หมอไม่ใส่ใจ 
ดีแต่จะไล่คนไข้รีบให้กลับบ้าน

คิดไปคิดมา

ก็ตัดใจ

เดินกลับไปหาลุงอีกที

“ลุงครับ ตอนนี้ 
คนไข้ในโรงพยาบาลเยอะมาก
เตียงก็แทบจะเต็มหมดแล้ว
หมอจะขอให้ลุงกลับบ้านได้ไหมครับ
เตียงจะได้มีพอ สำหรับคนไข้ที่
จำเป็นต้องใช้จริงๆ

แล้วหมอจะนัดมาตรวจอีกทีนะครับ”
.
.
.
.
.
.

ลุงตอบกลับมาทันทีว่า
“ได้ครับ ไม่เป็นไรครับ”

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — 
จริงอยู่ว่า ผมเองก็เคยเจอ 
คนไข้เรื่องเยอะ เรียกร้องมาก 
งอแง อยู่เรื่อย ๆ เหมือนกัน ้

แต่ก็ใช่ว่า คนส่วนใหญ่จะเป็นอย่างนั้นเสมอไป
คุยก่อน พูดก่อน พยายามดูก่อน 
อย่าคิดไปเอง จะดีกว่า ให้โอกาสพิสูจน์ใจคนบ้าง

เล่าไว้ครั้งแรก 6 เมษายน 2558

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — 
Photo Credit jasonrenshaw.typepad.com
 — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.