ความจำไม่ดี

นาน ๆ ที จะมีเวลาเหลือพอ
ที่จะคุยกับคนไข้ได้ยาว ๆ หน่อย

อากงอายุเกือบ 80 ปี
เดินขากางทั้งสองข้างมาพร้อมไม้เท้า
ขากางเพราะเข่าเสื่อม 
หูตึงเพราะหูเสื่อม ต้องคุยกันดังๆ

“เมื่อก่อนทำงานอะไรครับ อากง”

“ขายน้ำแข็ง”

“ขับรถขายนี่เหรอครับ”

“เปล่า แบกขายเป็นถุงๆ”

“โห.. หนักไหมครับ”

“บางทีก็เป็นร้อยโล”

“แบกไหวเหรอครับเนี่ย?”

“สมัยหนุ่มๆ นะแบกไหว”
พูดถึงตรงนี้อากงเริ่มยิ้ม

“ตอนนี้หมอยังหนุ่มก็แบกไม่ไหวแล้วครับ”
5555 ยิงมุกให้อากงหัวเราะไปด้วย

“ขายอยู่แถวไหนครับ”

“อยู่ตรอก…. นี่เอง”

“อ้าวอยู่นี่มาตั้งแต่หนุ่ม ๆ เลยเหรอครับ”

อากงพยักหน้าอย่างมั่นใจ

“แล้วสมัยนั้นขายยังไงครับ”

“เขาขายเป็นกั๊กนะ กั๊กล่ะ ….”
คิดอยู่นานสองนาน 
“ห้าหกบาทนี่แหละ”

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — 
ที่ชวนคุยเรื่องเก่า ๆ ก็เพราะ

อากงเริ่มมีภาวะหลงลืม
ซึ่งโดยทั่วไป ก็จะลืมเรื่องหรือเหตุการณ์
ที่เกิดขึ้นในช่วงระยะใกล้ ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน 
เช่น ถ้าถามว่า กินข้าวเช้ากับอะไร อาจจะตอบไม่ได้
หรือ ถ้าทดสอบความจำระยะสั้น
ให้จำสิ่งของสามอย่าง ก็อาจจะจำไม่ได้

ผมไม่ได้มีทฤษฏีอะไรมารองรับ
ว่าการพูดคุยเรื่องเก่า ๆ 
จะดีกับคนที่มีภาวะหลงลืมแบบนี้

แต่รู้สึกและคิดเอาเองว่า 
การที่คนสูงวัย
ได้คุยเรื่องราวเก่า ๆ ให้ฟัง
ได้คิดถึงวันที่ยังมีพละกำลังดี
เดินเหินคล่องแคล่ว 
ทำให้ท่านมีความสุข มีรอยยิ้มได้

หมอเอง นาน ๆ ทีจึงจะได้มีเวลาคุย
คุยกันทีก็แค่ไม่กี่นาที
ใครมีคนสูงวัยอยู่ที่บ้าน
ชวนท่านคุยบ้างนะครับ

=============================
ป.ล. น้ำแข็งหนึ่งกั๊ก คือน้ำแข็ง 1 ก้อนใหญ่
ที่เห็นตามโรงทำน้ำแข็งครับ

Photo Credit : ryan-bolton.com

เล่าไว้เมื่อ 3 กุมภาพันธ์ 2558

Like what you read? Give Hospitalbuzz a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.