
#คู่ชีวิต
ตาวัย 70 กว่าๆ
เป็นอัมพฤกษ์ครึ่งซีก
แขนขาด้านซ้ายอ่อนแรง
มาตรวจรับยาเป็นประจำ
เดินช้าๆ โดยการใช้ไม้เท้าพยุงตัว
โดยมี ยาย ประคองมาข้างๆ
“ตอนนี้พักอยู่ที่ไหนครับ”
“อ๋อ ก็ไม่ไกลนะครับ”
“ที่บ้าน มีใครอยู่บ้างครับ”
ยายตอบแทน
“ตา แกอยู่คนเดียวค่ะ”
“อ้าว แล้วยายล่ะ”
“ปกติฉันอยู่ที่ ….
วันเสาร์ อาทิตย์ถึงจะได้กลับมาอยู่กับแก”
ถึงจะเดินพอได้ แต่แขนข้างซ้าย
ยกก็แทบไม่ขึ้น ไม่ใช่เรื่องง่ายแน่ที่จะอยู่คนเดียว
“เหรอครับ แล้วยังงี้
ตาอยู่คนเดียว ทำยังไงครับเนี่ย
เวลาจะกินข้าว ใครหาให้กินล่ะครับ”
“เสาร์ อาทิตย์ ก็หั่นผัก หันเนื้อ
เตรียมหมู ซื้อไข่ ไว้ให้
จะกินอะไรก็เอาลงหม้อค่ะ”
“จะใส่กระทะผัดก็ไม่ได้
ผมใช้ได้มือเดียว จับตะหลิว
ผัดแล้วผักมันก็กระเด็นตกพื้นหมด”
ตาเสริมขึ้น พร้อม เสียงหัวเราะ
“แล้วไม่มีลูก มีหลานเหรอครับ”
“ไม่มีค่ะ”
ไม่รู้ทำไม ทำให้ผมถามย้ำไปว่า
“ไม่มีเลย ไม่มีจริงๆ เหรอครับ”
ตานิ่งไปชั่ววินาทีแล้วบอกว่า
“ไม่มีครับ”
บางอย่างในน้ำเสียงตา
ทำให้ผม เปลี่ยนเรื่อง
“แล้วทำไม ยายต้องไปอยู่อีกที่ล่ะครับ
หรือ ไปอยู่กับญาติครับ”
“ฉันทำงาน รับจ้างเย็บผ้าที่โรงงาน
แต่มันไกล ไป ๆ มา ๆ ไม่สะดวก
ก็เลยต้องเช่าห้องไว้ใกล้ ๆ
ก็ห่วงตาเหมือนกัน
ต้องโทร ถาม โทรคุยทุกวัน
ไม่งั้น มีอะไรแกก็ไม่บอก
แต่ก็ต้องทำ ไม่งั้นก็ไม่มีรายได้”
“เขาจ้างเป็นรายวัน
ได้วันล่ะ 340 บาท
วันไหนไม่ได้ทำ อย่างมาโรงพยาบาลนี่
เขาก็ไม่จ่ายค่ะ”
“ยายอายุเท่าไหร่แล้วครับ”
“74 แล้ว”
หลังจากนั้น ตา กับ ยาย
ก็ค่อย ๆ ลุก ค่อย ๆ เดินออกจากห้องผมไป
ผมต้องกลืนก้อนอะไรสักอย่างลงไปข้างใน
ก่อนจะเรียกคนไข้คนต่อไปให้เข้ามาตรวจได้
เล่าไว้ครั้งแรก 4 เมษายน 2558
— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —
Photo Credit : www.amyreesanderson.com
— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —
