จำไม่ได้ว่าเคยโกรธขนาดนี้มาก่อน

คนไข้วัย เกือบๆ 50 ปี
มานอนรักษาตัว
ด้วยอาการมึนงง แขนขาซีกนึงอ่อนแรง
ตรวจพบว่ามี เส้นเลือดในสมองตีบ

คนไข้มีโรคประจำตัวหลายอย่าง
ทั้งความดัน เบาหวาน 
ไตเองก็เริ่มมีปัญหา

เข้าวันที่สองอาการดีขึ้นแล้ว
แรงกลับมาเหมือนปกติ
แต่ระดับน้ำตาลในเลือดยังสูง
ตามหลักแล้ว ควรจะต้องอยู่ดูอาการในรพ.
อีกสักวันสองวัน คุมน้ำตาลให้ดี
ระวังการเกิดซ้ำในช่วง 72 ชั่วโมงแรก

“หมอครับ ผมขอกลับวันนี้นะครับ
ผมโทรคุยกับ ‘ฝ่ายบุคคล’
เขาบอกว่าเดือนนี้ผมหมดสิทธิ์ลาแล้วครับ

ผมจะกลับไปออกกำลังกาย
ควบคุมอาหารที่บ้านเองครับ”

“หา?? อะไรนะครับ”

“เดี๋ยวผมจะกลับไปดูแล 
ควบคุมเรื่องอาหารให้ดีเองครับหมอ
ผมรับปากเลยครับ”

“ไม่ใช่ ๆ ว่าคุยกับใครอะไรนะครับ”

“ฝ่ายบุคคลเขาบอกว่า 
ผมหมดสิทธิ์ลาแล้ว 
ต้องกลับไปทำงานพรุ่งนี้ครับ”

จริงๆ ได้ยินตั้งแต่ประโยคแรกแล้ว
แต่อยากได้ยินอีกที

คนเป็นหมอนั้น 
ต้องคอยติดตามว่า
คนไข้แต่ละคน 
อาการเปลี่ยนแปลงยังไงในแต่ละวัน
มีไข้ไหม ความดันเป็นอย่างไร
ระดับน้ำตาลมีปัญหาไหม
ต้องตรวจร่างกายว่า เรี่ยวแรงฟื้นมากน้อยแค่ไหน
ระบบประสาทด้านอื่น
มีปัญหาอะไรเพิ่มเติมไหม

ในแต่ละวัน 
ต้อง คิด เฝ้าระวัง ดูแล จุดเล็กจุดน้อย
เพื่อให้คนไข้ปลอดภัยที่สุด 
หายได้เร็วที่สุด

ก่อนจะตัดสินใจบอกให้กลับบ้านได้

ฝ่ายบุคคลเป็นใครว่ะ
ดูแค่ สิทธิ์ในการลาได้กี่วัน
แล้วสั่งได้เลยว่า 
ต้องให้คนไข้กลับบ้านวันนี้

ในสมองผมอื้ออึงด้วยคำว่า
“ฝ่ายบุคคล มันเป็นใครว่ะ
ถึงกล้ามาสั่งการรักษาแทนหมอ”

แต่สิ่งที่คนไข้เห็นก็คือ

ผมยืนเอาสองมือจับโต๊ะหน้าเตียงคนไข้
ก้มหน้า แล้วนิ่ง………………..
คิ้วขมวด หายใจลึก ๆ ยาว ๆ

แต่ผมรู้สึกเลยว่า
ไม่ได้โกรธแบบนี้มานานมากแล้ว
หน้าร้อน แขนร้อน ได้ยินเสียงตัวเองหายใจ

ยอมรับเลยว่า โกรธมาก
จนนึกในใจว่า 
“ไอ้ฝ่ายบุคคลนีี ขอให้มึงไม่สบาย
ป่วยหนักบ้างเถอะนะมึง”

แต่หมออย่างเราจะทำอะไรได้
เราจะโกรธใครดี? 
ฝ่ายบุคคล ก็ทำตามหน้าที่ของเขาไป
คนไข้ก็ต้องอยากรักษาตำแหน่งการงานที่ทำ

เราก็ทำส่วนที่เราทำได้ให้ดีที่สุด
หลังจากเงียบไปอึดใจใหญ่ๆ 
“เอางี้ .. หมอปรับยาให้ บลาๆๆๆๆ”

“แล้วนัดมาหาหมออีกที….”

เล่าไว้เมื่อ 12 มีนาคม 2558

— — — — — — — — — — — — — — — — -
Photo credit : imgkid.com
 — — — — — — — — — — — — — — — — -

Like what you read? Give Hospitalbuzz a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.