Hamdorff & Tabak -afl. 17

op de apenrots

“Wat gaan we in Rhenen eigenlijk doen bij Marcel van Coehoorn?”, vroeg ik Hamdorff.

“Ons onderdanig gedragen”, zei Hamdorff met een lach. “Jack kent hem al langer, maar ik ga vandaag voor het eerst zaken met hem doen. Hij heeft ons daarom uitgenodigd op zijn eigen apenrots”.

Mijn gezicht was een vraagteken.

“De overtreffende trap van kantoorhumor”, zei Hamdorff. “Een beetje multimiljonair heeft beveiliging. Marcel van Coehoorn dus ook. Maar waar anderen nog wel eens een gorilla bij zich willen hebben, wordt hij omringd door leeuwen, tijgers, beren, en wolven. In Ouwehands Dierenpark. Een van zijn speeltjes. Gekocht als wegkwijnende toko en omgevormd tot een glanzende property, om het maar eens op zijn manier te zeggen.

En om te demonstreren, dat ie echt wel behoort tot de top-apen in corporate Nederland houdt hij nu kantoor hoog boven het verblijf van de berggorilla’s.

Dat wil zeggen, op de momenten dat ie zakenpartners wil imponeren.”

“Dag, en gefeliciteerd”, zei Hamdorff, toen we vanuit de glazen snellift Van Coehoorns kantoor in stapten, “ik sprak laatst je prominente oud-columnist bij De Krant, Hans Wiemel. Hij zei uit de eerste hand te weten, dat je eindelijk die twee Pandaberen uit China mee naar huis mocht nemen.”

“Puur toeval, dat hij het als eerste wist”, zei Van Coehoorn. “Mijn telefoon trilde, toen ik met de Koning en Max aan het staatsbanket zat. Hans is een van de weinigen die mij altijd mag storen. De beste premier die Nederland nooit gehad heeft”.

“En u bent?”, vroeg Van Coehoorn mij. “Mijn persoonlijk secretaris”, was Hamdorff mij te vlug af, “hij zal mij als een schaduw volgen, totdat onze parlementaire missie geslaagd is.”

Van Coehoorn haalde een blad met sapjes uit de koelkast en gebaarde ons te gaan zitten. Hamdorff had me al gewaarschuwd dat ik niet naar koffie hoefde te vragen. Dat werd op deze locatie niet geschonken. Wij zijn al ADHD genoeg van onszelf, was Van Coehoorns motto.

“Heeft jouw Hans misschien een jongere broer, die in opleiding kan voor beste premier?”, vroeg Hamdorff, “of heb je zelf al eens nagedacht over iemand die je graag op die post zou zien zitten?”

Goeie vraag, hij werkte zoals Hamdorff had bedoeld. Van Coehoorn was meteen alert. Hamdorff hoefde hier niet te beginnen aan een omstandige uiteenzetting over de politieke beweging die Tabak en hij op gang wilde brengen. Tabak had het voorwerk gedaan. Van Coehoorn wist wat van hem verwacht werd.

(wordt vervolgd)