Hamdorff & Tabak -afl. 21

aanbod

“En dus hebben de kranten zelf de deur wagenwijd voor ons opengezet”, zei Hamdorff tegen Van Coehoorn. “Wij hoeven alleen maar hun mensen een aanbod doen dat ze niet kunnen weigeren”.

“Bedoel je?”, riep Van Coehoorn vragend, terwijl hij zijn rechterduim over twee vingers wreef.

“Misschien niet eens”, reageerde Hamdorff. “Denk je de positie in van die redacteuren. Als ze voor ons kiezen, zitten ze meteen als een spin in het web. Via jou hebben ze een krant als platform. Via Jack en mij een positie bij radio, tv en en op internet. En dat niet alleen, binnen een jaar kunnen ze via onze politieke beweging ze hun opvattingen rechtstreeks kwijt op het hoogste niveau.”

“Lijkt me niet genoeg”. Van Coehoorn speelde advocaat van de duivel. “Journalisten van het type waar jij op doelt, stappen niet gemakkelijk over. Die hebben een positie te verliezen”.

“Weet ik”, zei Hamdorff, “en daarom is het aan jou om ze er aan te herinneren, dat die positie so wie so op het spel staat. Noem eerst wat namen van collega’s die al bij eerdere bezuinigingsrondes aan de kant zijn gezet. Confronteer ze daarna met de jaarlijkse daling van de oplagecijfers. Geef ze vervolgens alvast — onder embargo natuurlijk, off the record, daar houden ze van — een hint over wat Rem Kolbász voor ons gaat bouwen is in Den Haag.”

Hamdorff pauzeerde even. “En daarna schud je de troefkaart uit je mouw.”

“Huh?” zei Van Coehoorn.

“Je vertelt ze, tussen neus en lippen door, dat we voor hun schnabbels de Speakers Academy hebben overgenomen”.

Op Van Coehoorns gezicht verscheen een grote grijns. ”Now you’re talking”.

Hij stond op en liep lachend naar het getraliede raam in zijn kantoor waarachter zijn gorilla’s te zien waren. “Kom erbij, jongens, de baas mag lekkere snoepjes gaan uitdelen.”

(wordt vervolgd)