Hamdorff & Tabak — afl. 41

misverstand

Gijs vroeg niet door. En daar was ik eigenlijk wel blij om. Want de aanvaring tussen Hamdorff en mij was te kinderachtig voor woorden. Het begon ermee dat zijn Jantine, die mij opbelde voor de afspraak met haar baas met een kluitje in het riet stuurde. Ze vroeg namens Hamdorff naar mijn huiswerk. Ik schoot in de lach en zei dat ik een geheim pdf-je voor hem had gemaakt, dat ik alleen naar zijn 06-nummer mocht doorsturen.

Jantine noemde een nummer. “Dit is zijn zakelijke nummer”, zei ze erbij.

En in plaats van daarmee genoegen te nemen, moest ik zo nodig volhouden dat het alleen naar zijn privénummer gemaild kon worden.

“Ik zal het aan hem doorgeven, als ik hem morgen zie”, zei Jantine afgemeten.

Nou, dat heb ik geweten. Ik kende Hamdorff tot nu toe als een beminnelijk mens, maar dat bleek een onvolledige beschrijving van zijn karakter. Ik ben zelden door de telefoon zo op mijn plek gezet, als de ochtend dat Hamdorff mij belde.

Wat ie allemaal zei heb ik grotendeels verdrongen, alleen de opdracht aan het eind van het gesprek heb ik nog binnen een minuut nadat hij ophing, uitgevoerd: “En nu stuur je als de donder die lijst door naar het nummer dat Jantine je heeft gegeven.”

Geen twee minuten later had ik hem weer aan de lijn. “Is dit alles? Kom dan vanochtend meteen maar even langs, want zo kan dat niet. Ik hoop niet, dat ik me in jou heb vergist.

Hoe lang heb je nodig om hierheen te komen?”

Hij wachtte het antwoord niet af.

(wordt vervolgd)

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.