Hamdorff & Tabak — afl. 44

ongeschreven

“Het lijkt jou dus, dat het allemaal nogal vergezocht is wat we willen,” zei Hamdorff tegen mij.

“Dat valt reuze mee. Wat je vooral niet moet vergeten, is dat ons staatsrecht voor het overgrote deel ongeschreven is. Heel veel regels bestaan alleen maar bij de gratie van afspraken tussen meerderheden in de Kamer. Voorbeeld. Als de Kamer besluit dat de koning niet meer mee doet bij de formatie van een nieuw kabinet, dan doet hij niet meer mee. Zo simpel is het. Geen wet die zich tegen zo’n besluit verzet.”

“Maar het heeft wel tweehonderd jaar geduurd, voordat de Kamer zo’n besluit nam”, wierp ik tegen. “Zo is het”, zei Hamdorff, “en dan zie je hoe het systeem werkt: pas als het parlement vermoedt, dat de grote meerderheid van de bevolking zo’n beslissing zou accepteren, wordt die genomen en doorgevoerd. En ik weet wat je wil gaan zeggen: een halve eeuw geleden is de partij die zo’n voorstel heeft gedaan, inderdaad nog weggehoond.”

“Maar dat was toen. Nu is er weer zo’n momentum voor verandering aangebroken. Overal hoor je, in en buiten het parlement, dat het politieke bestel, zoals dat nu is ingericht, op zijn laatste benen loopt. Dat het zo niet langer kan. Daar zijn natuurlijk altijd al klachten over geweest, er zijn protestpartijen opgericht, er zijn politieke partijen opgericht die specifieke veranderingen wilden, daar zijn staatscommissies voor bijeengeroepen. Tot nu toe allemaal zonder resultaat.

“En toch, het is de druppel die de steen uitholt. Wij denken dat die steen op het punt staat te gaan breken. Jack en ik gaan het laatste zetje geven. We prediken niet de revolutie. We gaan om keurig binnen de bestaande lijntjes kleuren”, zei Hamdorff. “Alles wat we hoeven doen is gebruik maken van het heersende sentiment in combinatie met een optimaal gebruik van de mogelijkheden die de kieswet biedt.

“Er is nu weer een nieuwe partij in de Kamer die het “partijkartel” wil openbreken. Ik wens de partij van Thierry Booket veel succes, op weg naar de meer dan 75 zetels die hij daarvoor nodig heeft. Wij kiezen een andere weg. Wij gaan de politieke partijen zelf dat werk laten doen.

(wordt vervolgd)

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.