Vakantie!

Igor Verhoeven
Jul 24, 2017 · 6 min read

Vroeger gingen we op vakantie. En hadden we vooraf serieus vakantiekoorts. Wéken voor de veldtocht met 2 auto’s en één aanhanger, dienden die 4 weken zich al aan. We zagen in stukjes en beetjes en in etappes de bagage en de proviand groeien.

We hadden in die tijd geen Tour etappe op tv met Mart of Dione. We moesten het ’s middags doen met de live uitzending op radio of televisie en we luisterden s’avonds om 23:00 nog even naar “Met het oog op Morgen”. Ik in de kamer van mijn ouders op zo’n vette oude Philips FM ontvanger. Met daarop allemaal stations in Europa op de radar. Hilversum, Beograd, Beromunster, Frederikstad, Malmö. Het universum van toen. Vet gaaf. Buiten was het dan 15 graden. En binnen zaten Koos Postema en Maartje van Wegen. En om 23:59 uur klonk steevast Gute Nacht Freunde, en ging ik stiekum alsnog slapen. Wat ik om 21:00 al beloofd had.

In die dagen groeiden beneden de koffers met kleren en vulden de dozen zich met proviand. En zo zag je elk jaar ineens weer de blikjes Smac van Unox komen. En de knakworstjes. De groothandelsverpakkingen met drop. De Corso Campingboter. De Bastogne koeken (die mochten namelijk altijd open bij Bastogne in de Ardennen) En de Mini Mars (eh ja niet veel later te consumeren bij Mars en Ardennes). De slippers. De zaklampjes. De nieuwe vlindertjes voor het jonge zusje. De duikbrilletjes. De strandspelletjes. De Nivea zonnebrand en ook maar vast de Caladrin en de Sinaspril, Azaron en Norit. Er zou sowieso iemand ziek worden. De hippe t-shirtjes van Oma en de Hema zwembroekjes waarin je 4 weken moest gaan lopen. De t-shirtjes met je eigen naam er op. Het was beter voorbereid dan de beste militaire operatie naar Irak of Afghanistan. Wij gingen op vakantie. Met 2 ouders en 6 kinderen in 2 auto’s en een aanhanger en een opblaasboot er op. Dat was nog eens een missie.

En we kwamen altijd volgens schema aan. Via die Route du Soleil. Ondanks de files bij Luik en Lyon. En mét de ingeplande stop bij een Jacques Borel.

Met 2 auto’s en een aanhanger. Als een soort leuke Annie M.G. Schmidt familie bereikten we elk jaar onze bestemming. En iedereen kende ons wel na al die jaren. Op Camping Kon Tiki, Plage de Pampelonne. Mesjeu Roussel, Pépé, Madame Besson en good old Freddy waren elk jaar weer glorieux en vriendelijk en hartelijk dat we er toch maar weer waren. En mesjeu Julizjer was er altijd al net iets eerder, samen met de families Leers, Bastos en Greeve, en bood bij aankomst steevast een drankje aan in zijn hip gekleurde aluminium campingbekertjes. En al die andere fijne mensen in de campingwinkeltjes, de bars, het postkantoortje. Ze heetten ons ieder jaar weer allemaal van harte welkom. We regelden met hen steevast dat we onze tent op de eerste rij kregen. (voor een goede kist sigaren en een fles Jonge Bokma ging elk jaar de zon weer op) Wij waren de vaste klanten hè. Op Quatorze Juillet of de dag erna. Ik kan me herinneren dat we een keer zelfs met de tent op stokken naar voren sprintten om die fucking eerste rij te “pakken” voordat iemand anders het deed. Een soort bonificatiesprint op de Champs Elysée. Maar dan op de Plage de Pampelonne. Met het gezin collectief de camping groene trui winnen. Want het uitzicht was alles. Op Plage de Pampelonne. Je moest het er ook 4 weken mee doen. Dus achteraf is het prima te verdedigen wat we daar allemaal voor deden. Horizon bleu in plaats van de achterkant van een foute tent of caravan. We hebben die wedstrijd nooit verloren. Geen enkel jaar.

En dan zat je daar. Met je zussen en je broer. Op de eerste rij. Vakantie. Niks te beleven. Niks te doen. Puzzelwoordenboek. ANWB vakantieboek. Het Beste Boek voor de Weg. De laatste Eppo’s. Bobo’s zelfs. Een duikbril. Jeux de Boules in je eentje. Verveling alom dus. Nog 4 weken te gaan. In het paradijs, Plage de Pampelonne. Een immense Middellandse Zee van tijd en totaal niets te doen. Vakantie. Kidnapped in paradise. Ik kijk er best nog mooi op terug hoor. Het was wat het was. En je moet zo’n gegeven plage achteraf nooit in de bek kijken. We waren toen gewoon heel gelukkig. Die zomers. We konden namelijk niet anders. Die vakanties waren elk jaar de mooiste maand van ons leven. Of we wilden of niet. We moesten gelukkig zijn.

Gelukkig of niet; het concept familie of gezinsvakantie is helemaal weg. Anno nu. Weg? Ja. Weg. De kinderen ook trouwens. Gelukkig is de vakantie namelijk maakbaar geworden voor ieder kind. Vakantie had ooit iets mythisch maar wel verplicht. Het volk leefde er naar toe. De zomer. De bouwvak. De exodus van Nederlanders in Europa. Bijna heroïsch waren die jaren. Duizenden gezinnen op weg naar tijdelijk geluk aan de Costa Brava, Italië of aan de Côte D’Azur. De kinderen moesten mee. Dat is veranderd. Nou ja voor een deel dan. Iedere jong volwassene kan nu namelijk zelf een vlucht boeken (wat in mijn jeugd was voorbehouden aan ‘only the priviliged and my self’ en de jong volwassenen nu maken gelukkig hun eigen plannen.

Are my kids kidnapped in paradise? No way! Ze zijn free to go en ik vind het echt heerlijk voor ze. Ik gun het ze onwijs. Take a plane, discover the world and don’t do the things your parents tell you. Beter kun je ze niet opvoeden. Zij weten het zelf veel beter. Let them go.

Ik hoop oprecht dat zij en ik na de zomermaanden (ik zeg bewust niet “vakantie”) die spirit weten vast te houden. Als het zo eenvoudig is om 2 of 3 weken Spanje, Italië of Griekenland te boeken en te overleven in juli of augustus waarom zou je dat dan ook niet doen in de rest van het jaar? It’s easy. Zoals ik net schrijf: Take a plane, discover the world and don’t do the things parents tell you. Change the pattern. Ik luister al jaren niet naar mijn moeder. Hoe goed haar adviezen ook zijn. En ik hoop dat de nieuwe generatie dat ook niet doet. Zonder weg te lopen voor verantwoordelijkheden adviseer ik: Use your holiday as a jumpstart for your life. Kids, het “op vakantie gaan” ... is best achterhaald. Dan doe je volgens mij namelijk 48 weken per jaar iets niet goed. Als je leven zelf een vakantie is, dan heb je in de zomer geen vakantie meer nodig. En stuur je elke maand een kaartje naar je moeder, en je vader en je vrienden, en laat je hun even weten hoe goed het met je gaat.

Dus Ciao Adios ! Neem het er van. Ik zal niet beledigd zijn. Voor je het weet zou je anders net zo oud worden als je ouders. En dat zou ik jullie pas echt kwalijk nemen.

    Igor Verhoeven

    Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
    Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
    Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade